Ο John Hilliard  γεννήθηκε το 1945 στη Βρετανία. Σπούδασε τέχνη στο κολλέγιο του Λάνκαστερτο 1962-1964 και στην Σχολή Καλών Τεχνών του Αγίου Μαρτίν στο Λονδίνο  (1964-1967).

  Δημιούργησε νέο έδαφος στη φωτογραφία και ασχολήθηκε με την θέση της στις εικαστικές τέχνες, ειδικά σε σχέση με τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο και την εμπορική φωτογραφία. Ασχολήθηκε και με την ιδιαιτερότητα της ως μέσου αμφισβητώντας τις δυνατότητές της ως αναπαραστατικής μεθόδου. Έκανε γρήγορα καλλιτεχνική εντύπωση με την πρώτη του παρουσίαση στο Camben Arts Center στο Λονδίνο το 1969 .

  Στη δεκαετία του 1970, ο Hilliard εξέτασε πώς οι αλλαγές στη επεξεργασία της ασπρόμαυρης φωτογραφίας θα μπορούσαν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα.

  Δουλεύει με την χρήση προσχεδίων και ζωγραφίζει ή σχεδιάζει ή δημιουργεί ένα διάγραμμα για μια φωτογραφική εικόνα προτού αυτή υπάρξει ακόμα, προτού  μάλιστα πάρει καν την  κάμερα. Η μετα-γραφή, αντί να είναι ένα σχέδιο για μια φωτογραφία, είναι ένα σχέδιο από μια φωτογραφία. Πολλοί καλλιτέχνες ακολουθούν αυτή την διαδικασία από τον 19ο αιώνα, αλλά η διαφορά στην περίπτωση του Hillard είναι ότι αντί να είναι μια μεταγραφή ενός έργου από κάποιον άλλο καλλιτέχνη, είναι μια μεταγραφή του δικού του έργου.

  Ο Hilliard είναι ομότιμος καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Slade του University College στο Λονδίνου. Εκτός από την έκθεση στην Tate Modern σχετικά με την εννοιολογική φωτογραφία, «Σχήμα Φωτός: 100 Χρόνια Φωτογραφίας και Αφηρημένη Τέχνη» (2018), το έργο του συμπεριλήφθηκε στην ομαδική έκθεση Tate Britain «Conceptual Art in Britain 1964-1979» το 2016. Έχει συμμετάσχει σε υψηλού κύρους ομαδικές εκθέσεις  σε όλο τον κόσμο, όπως η ‘The Family of the Invisibles’ (Η οικογένεια των αόρατων), στο μουσείο τέχνης της Σεούλ, (2016). 'Qu'Est-Ce Que La Photographie;', Centre Georges Pompidou, Παρίσι(2015). ‘Exciting As We Can Make It’ (Συναρπαστικό όπως μπορούμε να το κάνουμε), Ikon Gallery, Μπέρμιγχαμ (2014) ‘Uncommon Ground, Land Art In Britain’, Πινακοθήκη της πόλης, Σαουθάμπτον, Ηνωμένο Βασίλειο (2013), και ‘United Enemies: The Problem Of Sculpture In Britain In The 1960s And 1970s’ ("Ενωμένοι Εχθροί: Το Πρόβλημα της Γλυπτικής Στη Βρετανία στη δεκαετία του 1960 και του 1970") στο Ινστιτούτο Henry Moore (2011).

  Θεωρείται από τους πρωτοπόρους της εννοιολογικής τέχνης. Η προσέγγιση του στη φωτογραφία είναι συστηματική και αυστηρή. Η έμφαση στην έννοια στις φωτογραφίες του ξεπερνά την αισθητική απαίτηση.

  Το ενδιαφέρον του για τη φωτογραφία ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960,  όταν χρησιμοποίησε την κάμερα απλά για να τραβήξει εικόνες εγκαταστάσεων τέχνης. 

  Στην αρχή ασχολήθηκε με  την γλυπτική, στην συνέχεια φωτογράφιζε τα γλυπτά του και άρχισε να εξετάζει την καταγραφή των φωτογραφιών του. Ακόμα κι αν δεν είχε την πρόθεση,  οι φωτογραφίες είχαν απομακρυνθεί και  είχαν υποκαταστήσει τα αντικείμενα που κατέγραφε. Έτσι άρχισε να δημιουργεί τα έργα του γνωρίζοντας ότι θα τα φωτογράφιζε. 

  Δημιουργεί λοιπόν μόνο για να  φωτογραφίζει έτσι ώστε να μην χρειάζεται να εκθέτει το πρωτότυπο έργο άλλα την φωτογραφία του. Και μέσα από αυτήν την τεχνική εμφανίστηκε το ζήτημα της αξιοπιστίας της φωτογραφίας ενός γλυπτού - σαν πειστικές και επαρκείς ενδείξεις ενός έργου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δουλειά του αφορά την αξιοπιστία των φωτογραφιών ως αναπαραστάσεων, ειδικά μέσα από μία μόνο εικόνα.

  Η τεχνική του έδειξε πως η θεωρούμενη αντικειμενικότητα της φωτογραφικής μηχανής ήταν ευάλωτη στις αποφάσεις του φωτογράφου και στις προσωπικές του επιλογές επεξεργασίας και χαρτιού  που γίνονταν  στο σκοτεινό θάλαμο. Σύντομα, αναγνώρισε ότι η κάμερα δεν μπορούσε να είναι εντελώς ουδέτερη - και διερεύνησε τη χειραγώγηση της φωτογραφικής διαδικασίας και τα αποτελέσματά της.

  Αξίζει να υπογραμμιστεί αυτό στο οποίο συνήθως αναφέρεται…'' Όποιο και αν είναι το μέσο που χρησιμοποιείτε, ένα από τα καθήκοντά σας είναι να εμπλακείτε με το ίδιο το μέσο και να το διατυπώσετε με τους δικούς του όρους. Αφού αποφάσισα πολύ νωρίς - στα τέλη της δεκαετίας του 1960 - ότι οι φωτογραφίες που έκανα από το δικό μου γλυπτό θα το μετατόπιζαν κάπως, έτσι ώστε η φωτογραφία να γίνει η πρωταρχική μορφή εκείνη τη στιγμή, μέρος της υποχρέωσής μου ήταν να τη ανακαλύψω και να επισημάνω την προσοχή στο ίδιο το μέσο της φωτογραφίας - αυτό  και έκανα αργότερα. Μέρος αυτού που κάνω είναι επίσης ένα είδος κριτικής της φωτογραφίας  στο πως  αναπαριστά τα πράγματα στον κόσμο. Είναι ένα μείγμα αυτών των δύο πράξεων, νομίζω - έχοντας κάποιου είδους κριτική εκτίμηση αυτής της λειτουργίας, αλλά ταυτόχρονα έχοντας ένα είδος θετικής αγκαλιάς όλων των ιδιοτήτων της φωτογραφίας.

 Όπως ακόμη ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα είναι από τον Jean-Luc Godard, μιλώντας για την ταινία: ότι αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι η αναπαράσταση της πραγματικότητας, αλλά η πραγματικότητα των αναπαραστάσεων.''