"Οι φωτογραφίες του Άγγελου Μίχα μέσα στην κυριαρχία μιας γενικευμένης φωτογραφικής αμετροέπειας, ανίας, φλυαρίας, κενότητας και αυθάδειας, έρχονται να μας θυμίσουν ότι το φωτογραφικό μέσο γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα από δημιουργούς που σεβάστηκαν με την ίδια αφοσίωση τον κόσμο και την τέχνη. Ο Μίχας μέσα από το έργο του μάς μεταφέρει τη χαρά και την αγάπη του για τη φωτογραφία και για τον άνθρωπο." Πλάτων Ριβέλλης

-Τι σημαίνει φωτογραφία δρόμου για εσένα;

Ο Γκυ Ντε Μπόρ είχε πει κάποτε. ΄Οποιος αγαπάει τη ζωή, βγαίνει στο δρόμο. Για μένα απλά ο δρόμος έχει τα στοιχεία της περιπέτειας, της περιπλάνησης, της έκπληξης και του απρόοπτου. Ηθοποιοί, κομπάρσοι, φυσικός φωτισμός, διαφορετικά σκηνικά, δράση. 'Ολα ειναι δρόμος.

'Ασε που, εκτός του ότι η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από εμένα, γνωρίζω και κόσμο! Δηλαδή περνάω καλά.

-Τι ηταν αυτό που σε οδήγησε στη φωτογραφία δρόμου; Πώς την ανακάλυψες;

Στα 20 πήγα το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό με δύο φίλους και μια Zenite. Κάιρο-Αλεξάνδρεια.Κάτι μ' έπιασε και τράβηξα 20 φίλμ! 'Ολα δρόμος. Στην επιστροφή αγόρασα μεγεθυντήρα να τυπώνω μόνος μου, πήρα τη Zenite και βγήκα στο δρόμο με χαρά. Αυτό δυστυχώς κράτησε μέχρι το καλοκαίρι, που πούλησα τον μεγεθυντήρα και πήγα διακοπές. Επανήλθα μετά απο 10 χρόνια σπουδαγμένος και δριμύτερος.

-Τι εμπόδια συναντά ένας φωτογράφος δρόμου;

Την καχυποψία και τον φόβο των άλλων γύρω του, φωτογραφιζόμενων και μη. Επίσης και τους δικούς του φόβους...

-Ποια στοιχεία πρέπει να έχει μια φωτογραφία για να είναι διαχρονική;

'Ολα τα στοιχεια που περιβάλλει το κάδρο να έχουν τη θέση και την αξία τους, δημιουργώντας ένταση και συγκίνηση, μέσα από την απαραίτητη αντίθεσή τους.

Μια καλή φωτογραφία, πρέπει να υπερβαίνει το θέμα, να ισορροπεί με το κάδρο και να μην μπορεί να περιγραφεί μέσα στην πολυσημαντότητά της.

-Αν θα ξεκινούσες τώρα τη φωτογραφία δρόμου τι θα συμβούλευες τον Άγγελο;

Να πάει να ζήσει στη Νέα Υόρκη.Παρέα με τον Bruce Gilden.

-Μπορείς να μας δώσεις κάποια Tips για νέους φωτογράφους δρόμου;

Αρχικά να καλλιεργηθούν δεόντως στίς τέχνες και στα γράμματα!

Να ειναι αρκούντως ευγενικοί και χαμογελαστοί με τα μοντέλα τους στο δρόμο (μετά το κλίκ) και αυστηροί στίς επιλογές τους στο σπίτι.

Μια καλή φωτογραφία δεν βγαίνει εύκολα σε μια χαλαρή βόλτα με τους φίλους μας.

-Ασπρόμαυρο ή Έγχρωμο;

Αγαπάω το ασπρόμαυρο, με γοητεύει η αφαίρεσή του και δούλεψα πολύ μ' αυτό-επαγγελματικά κυρίως-αλλά εδώ και καιρό βλέπω έγχρωμα.

Μ' αρέσουν τα χρώματα πολύ, αν και εχουν μεγάλη δυσκολία στο να ξεπεράσεις την αληθοφάνεια που ενισχύουν.

Είναι όμως ένα έντονο στοιχείο τής φωτογραφίας, που αν το δαμάσεις, αμείβεσαι! Αρκεί να μήν ειναι κυρίαρχο, αλλά ένα εργαλείο που να υπηρετεί το περιεχόμενο.

-Από φωτογράφος (εμπορικών) περιοδικών μέλος και φωτογράφος του Φωτογραφικού Κύκλου, αντιμετώπισες δυσκολίες σε αυτή τη μετάβαση και αν ναι πώς τις υπερπήδησες;

Η εμπειρία, του να δουλεύω στα περιοδικά κάνοντας πορτραίτα επωνύμων, με βοήθησε στη συνέχεια να φωτογραφίζω ανθρώπους και στο δρόμο .

'Αλλαξε φυσικά και η ματιά μου. ΄Εγινε περισσότερο προσωπική, απαλλαγμένη από το συγκεκριμένο και περιορισμένο εκδοτικό ύφος των περιοδικών και τις κατά καιρούς μόδες της εφαρμοσμένης φωτογραφίας.

Μετά απο 6 χρόνια και πολλά ταξίδια, βγήκε το πρώτο μου φωτογραφικό λεύκωμα, το CLOSER (2009).

- 'Οταν φωτογραφίζεις λειτουργείς βάσει σχεδίου ή ενστικτωδώς;

Κάθε φορά είναι διαφορετική και κάπως ίδια. Προσπαθώ μόνο, να ειμαι συγκεντρωμένος σ' αυτα που νοιώθω και σ' αυτο που κάνω. Ξέρω τι ψάχνω.

Αφήνω το ρεύμα να με παρασύρει-μόνο που ενίοτε σταματώ απότομα και συλλέγω στιγμές του κόσμου. Ενός φωτογραφημένου κόσμου. Του δικού μου.

-Τι θα ήθελες οι θεατές των φωτογραφιών σου να εισπράττουν βλέποντάς τες;

Πνευματική συγκίνηση και μετέωρα συναισθήματα.

- Ποιους κλασικούς φωτογράφους θαυμάζεις και πόσο έχουν επηρεάσει το έργο σου;

Η Julia Margaret Cameron με συγκινεί βαθειά με τα υπερβατικά της πορτραίτα, ο Garry Winogrand μού ανοιξε νέους ορίζοντες στη φωτογραφία, ο Roy De Carava, ο Bruce Davinson και η Lisette Model είναι για χρόνια οι Νεοϋρκέζοι φανταστικοί μου φίλοι!

'Ομως έχω την εντύπωση ότι ο κινηματογράφος μ' εχει επηρρεάσει περισσότερο.

-Είσαι μέλος ενός σωματείου ποια θεωρείς πως είναι τα πλεοκτενήματα και ποιες οι αδυναμίες να είσαι μέρος ενός συνόλου εξαιρετικών φωτογράφων;

Η μόρφωση και ο συναγωνισμός ποτέ δεν έβλαψαν κανέναν.

'Ολοι μας χρειαζόμαστε ένα σωστό δάσκαλο να μας διδάξει και ίσως να μας εμπνεύσει κιόλας. Στη συνέχεια έχουμε ανάγκη για μια γνώμη, μια δεύτερη κριτική ματιά από κάποιους που μιλάμε την ίδια γλώσσα αλλά με τον δικό του τρόπο ο καθένας.

Επίσης, είναι πολύ χρήσιμο να βλέπεις την εξέλιξη της δουλειάς άλλων φωτογράφων.

Καλλιεργείς έτσι, τις δικές σου κριτικές ικανότητες στη φωτογραφία τους, μιάς και στις δικές σου φωτογραφίες είναι πιο δύσκολο.

-Ποιός είναι ο πιο αγαπημένος σου σύγχρονος φωτογράφος και μέλος του Φωτογραφικού Κύκλου;

Δύο φίλοι μου. Ο Ανδρέας Σχοινάς και ο Βασίλης Ραγουζαρίδης.

-Γιατί φωτογραφίζεις;

Φωτογραφίζω για να δω πως φαίνεται ο κόσμος φωτογραφημένος. - Garry Winogrand

Μ' αρέσει πολύ η δυνατότητα που έχει η φωτογραφία να μεταμορφώνει την πραγματικότητα, να λέει πράγματα, να υποννοεί. Με βοηθά στην προσπάθεια να εκφράσω πιο πνευματικές ανάγκες μου γνωρίζοντας έτσι καλύτερα τον εαυτό μου. Με διασκεδάζει η διαδικασία, με συγκινεί και με απογειώνει το αποτέλεσμα.

-Ποια η σχέση σου με τα σόσιαλ μίντια;

Με το μέτρο. Εξ' άλλου δεν έχω και χρόνο για υπερβολές. Φωτογραφίζω καθημερινά.

-Υπάρχει κάποια ερώτηση που δεν σου έχουν κάνει ποτέ αλλά πολύ θα ήθελες να σου έχουν κάνει;

'Οχι.

-Δώσε μου μια φράση ενός αγαπημένου σου φωτογράφου.

'Οταν οι άνθρωποι κοιτάνε τις φωτογραφίες μου, θέλω να αισθάνονται με τον ίδιο τρόπο που αισθάνονται όταν θέλουν να διαβάσουν ένα ποίημα δύο φορές. Robert Frank