Η Υπατία Κορνάρου είναι φωτογράφος που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο της περιλαμβάνει πορτρέτα, θεατρική, ταξιδιωτική και χορευτική φωτογραφία. Η θεατρική και η ταξιδιωτική φωτογραφία παρουσιάζουν σ' εκείνη μια ισχυρή πρόκληση για νέες ανακαλύψεις. Η Υπατία διδάσκει επίσης φωτογραφία σε δημιουργικά σεμινάρια φωτογραφίας. 

Πότε και με ποια αφορμή ξεκίνησε η φωτογραφική σου διαδρομή; 

H πρώτη μου επαφή με τη φωτογραφία ήταν το Σεπτέμβριο του 2003 με την επιθυμία να εκπληρώσω το μεγαλύτερό μου απωθημένο. Αφορμή στάθηκε ένα απρόοπτο προσωπικό συμβάν που παραλίγο να μου στερούσε τη ζωή. Τότε ήταν η συγκηρία για μένα να πραγματοποιήσω εντός του ενεστώτα χρόνου, το παρελθοντικό μου όνειρο, τη φωτογραφία. 

Τι σε εμπνέει για να φωτογραφήσεις; 

Η φωτογράφηση πιστεύω εμπεριέχει έτσι κι αλλιώς αμέτρητες παραμέτρους για έκφραση, δημιουργία, σύνδεση, συμμετοχή, ώστε να ξεκινήσει το προσωπικό ταξίδι του φωτογράφου στον κόσμο. Κάθε φορά η σύλληψη είναι διαφορετική. Αδυνατώ να την
απομονώσω σε κάτι συγκεκριμένο, τα ερεθίσματα ποικίλλουν. Για το μόνο που νιώθω βέβαιη είναι πως εμπνέομαι από μια εσωτερική ανάγκη να προσφέρω αθανασία στη χωρο-χρονική συνάντηση των στιγμών ή τουλάχιστον να νομίζω πως αυτό συμβαίνει. Κοινός παρανομαστής της έμπνευσης: η ύπαρξη του ο,τιδήποτε. 

Έχεις επιλέξει κάποιο συγκεκριμένο είδος φωτογραφίας που θα ‘θελες να ακολουθήσεις; 

Δε νομίζω πως υπάρχει μόνο ένα είδος που να με χαρακτηρίζει ώστε να το ακολουθώ σε όλο το φάσμα των φωτογραφήσεων, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δε με ελκύουν περισσότερο συγκεκριμένα είδη φωτογραφίας όπως η θεατρική, ταξιδιωτική και σκηνοθετημένη φωτογραφία. Αντιλαμβάνομαι τη φωτογράφηση ως προέκταση και αναζήτηση της προσωπικής μου ταυτότητας, η οποία έχει ως προτεραιότητα την εξέλιξη και δε διστάζει να πειραματιστεί. 

Τι σημαίνει για σένα φωτογραφία; 

Συγκεκριμένα πιστεύω πως ο κόσμος υπάρχει και θα υπάρξει χωρίς εμάς. Όταν φωτογραφίζω, καταφέρνω να νικήσω το χρόνο και τη φθορά του, αποτυπώνοντας κάθε φορά ένα κομμάτι ύπαρξης που διαφορετικά θα χανόταν στο συμπαντικό άπειρο. 

Πώς επεμβαίνεις και πώς επεξεργάζεσαι τη φωτογραφία σου για να φτάσεις στο τελικό αποτέλεσμα; 

Ναι, αυτή είναι μια ερώτηση που η απάντηση με το πέρασμα των χρόνων ως επί το πλείστον αλλάζει. Συγκεκριμένα, σε μένα ξεκίνησε με το ρομαντικό, σκοτεινό θάλαμο, όπου κάθε παρέμβαση γινόταν με ευλάβεια και μέτρο. Μου πήρε αρκετά χρόνια ώστε να ισορροπήσω τη σχέση μεταξύ της απλής και της πολύπλοκης, παρεμβατικής επεξεργασίας μέσω της τεχνολογίας. Αν έρθουμε στο σήμερα, προσπαθώ όλο αυτό να λειτουργήσει προς όφελος του φωτογραφικού αποτελέσματος, φυσικά με προσπάθεια αποφυγής των υπερβολών. 

Ποιος φωτογράφος θεωρείς πως σε έχει επηρεάσει; 

Θα έλεγα πως θαυμάζω αρκετούς παλιούς και, ιδιαίτερα, σύγχρονους φωτογράφους. Όμως,ξεχωρίζω τον Henri Cartier Bresson, κυρίως ιδεολογικά, για τον τρόπο που αντιλαμβανόταν τον κόσμο και τον εαυτό του μέσα σ ́ αυτόν. Με μάγεψε σε μία συνέντευξή του στο σημείο όταν ο δημοσιογράφος τον αποκάλεσε «φωτογράφο» κι εκείνος διόρθωσε λέγοντας «δε θεωρώ τον εαυτό μου φωτογράφο, χρησιμοποιώ μια φωτογραφική μηχανή». Ο πρώτος φωτογράφος «της στιγμής» με την απόλυτη αφοσίωση σ ́αυτήν, συνειδητοποίησα πως ήταν αντισυμβατικός και ταπεινός παράλληλα. 

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να συναντήσεις τον αγαπημένο σου φωτογράφο, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα τον ρωτούσες; 

Μάλλον θα ήταν μια ερώτηση-πρόταση: «Mr Bresson, τι θα λέγατε για έναν περίπατο μέσα στην ομίχλη»; 

Νομίζεις πως λείπει κάτι αυτή τη στιγμή από τα φωτογραφικά δρώμενα στη χώρα μας για έναν νέο φωτογράφο κι αν ναι ποιο θα ήταν αυτό; 

Η τέχνη της φωτογραφίας στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, πιστεύω πως βρίσκει δρόμους έκφρασης και δημιουργίας. Πραγματοποιοείται πλήθος φωτογραφικών εκθέσεων, δημιουργικών σεμιναρίων και ολοένα αυξάνεται ο αριθμός των φωτογραφικών σχολών και χώρων, όπου διδάσκεται και «επικοινωνείται» η φωτογραφία ως τέχνη. Σίγουρα, έχουμε αρκετό χώρο για νέες ιδέες και προσπάθειες, ώστε να εξελιχθεί και να φτάσει σ ́ένα επίπεδο μεγαλύτερης αναγνώρισης από το ελληνικό κοινό. Οι ευκαιρίες αναγνώρισης και υποστήριξης των καλλιτεχνών μπορεί να μην είναι ισάξιες άλλων ευρωπαϊκών χωρών αντίστοιχα, αλλά πάντα η προσωπική σφραγίδα μπορεί να δώσει προοπτική σε νέους φωτογράφους με διάθεση για επικοινωνία.