“Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για αυτή τη φωτογραφία. Αλλά για εμένα, τον αδερφό και τις αδερφές μου, είναι μια οικογενειακή φωτογραφία – ίσως σαν αυτές που βγάζουμε κατά τη σχολική μας ηλικία – αλλά μια οικογενειακή φωτογραφία που απέκτησε μεγαλύτερο νόημα με τον θάνατο της μητέρας μας, Lucienne Matthews, της γυναίκας που απεικονίζεται στη φωτογραφία.



Συνέχεια με ρωτούσαν «Εσύ είσαι αυτό το μωρό;» από άτομα που είχαν δει τη φωτογραφία από την έκθεση και το βιβλίο του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA) «Family of Man». Η τυπική απάντησή μου ήταν: «Δεν ποζάρω γυμνός. Είναι η αδερφή μου η Ellen». 

Ο πατέρας μου, ο Elliott Erwitt, τράβηξε αυτή τη φωτογραφία το καλοκαίρι του 1953 στο πρώτο διαμέρισμα των γονιών μου στο Upper East Side του Μανχάταν, ακριβώς ένα δρόμο κάτω από το Gracie Mansion. Η Ellen ήταν έξι ημερών. Ο Βρούτος, η γάτα, στα αριστερά, ήταν ένα από τη μεγάλη σειρά διασωθέντων ζώων που ζούσαν μαζί μας. Μπορώ να δω πώς η μαμά μου, πρόσφυγας κι η ίδια, συμπάσχει με τα ζώα-πρόσφυγες που υπήρχαν ανάμεσά μας: ο Charlie, ο Max, ο Seymour, ο Pogo, η Mama, η Lola, ο Lancelot, ο Moe, η Maggie και η Cleo είναι μερικά μόνο που μου έρχονται στο μυαλό. Θα επέστρεφε στο σπίτι με ένα τραυματισμένο αδέσποτο και θα το φρόντιζε μέχρι να αποκατασταθεί η υγεία του. Ο αδερφός, οι αδερφές μου και εγώ δεν θα βλέπαμε ποτέ μερικές από τις γάτες επειδή ήταν άγριες και ανταποκρίνονταν μόνο στο θεραπευτικό άγγιγμα (και το τάισμα) της μητέρας μου.

Η μητέρα μου και ο πατέρας μου χώρισαν επτά χρόνια αργότερα – αφότου γεννήθηκα εγώ, ο αδερφός μου, ο David και η αδερφή μου η Jennifer – κι επομένως κατέληξε μια χωρισμένη μητέρα που μεγαλώνει τέσσερα παιδιά, ηλικίας 1 έως 7 ετών, καθώς και ένα μεταβαλλόμενο σύνολο αδέσποτων ζώων, κατά μέσο όρο γύρω στα 6. Όλοι ζούσαμε σε ένα διαμέρισμα στο Manhattan και μετά στο Bronx. 

Δεν θα το καταλάβατε από αυτή τη φωτογραφία, αλλά αυτή η γυναίκα ήταν “σκληρό καρύδι”. Επέζησε από την πείνα και την ορφάνια από τους Ναζί στην κατεχόμενη Ολλανδία. Ιστορίες σχετικά με το ότι μετέφερε μηνύματα για την ολλανδική αντίσταση κρυμμένα στα σχολικά της βιβλία και ότι έσπασε το δάχτυλο του ποδιού της από το τουφέκι ενός Ναζί, διηγήθηκαν και ξαναδιηγήθηκαν. Μεγάλωσε μόνη της τους τέσσερις μας ενώ εργαζόταν με πλήρες ωράριο σε διάφορες δουλειές που τελειώνουν με την πιο μακρόχρονη, ως πράκτορας εισιτηρίων για την αεροπορική εταιρεία Pan Am. Υπέμεινε δύο χειρουργικές επεμβάσεις στη σπονδυλική στήλη, νόσησε από λύκο και χρόνιο πόνο – συμπεριλαμβανομένης της εφηβείας μου – και δεν πτοήθηκε ποτέ. Αυτή ήταν πραγματικά μια δυνατή γυναίκα. 

Το 1971, η δουλειά της στην αεροπορική εταιρεία την οδήγησε στο San Francisco, όπου γνώρισε τον Richard Matthews, σύζυγο, σύντροφο και φίλο της επί 30 χρόνια. Το να έχει σύζυγο και να μην μεγαλώνει άλλα παιδιά δεν την έκανε να μειώσει ταχύτητα στους ρυθμούς της. Προσφέρθηκε εθελοντικά στο δημόσιο σχολείο ως καθηγήτρια αγγλικών για παιδιά μεταναστών (μιλούσε πέντε γλώσσες), έγινε ανάδοχη μητέρα δύο βιετναμέζων παιδιών που την αποκαλούσαν γιαγιά και χάρηκε πολύ βοηθώντας να μεγαλώσει τα εγγόνια της. Ήταν μια πλέκτρια και δασκάλα που καθόταν στο σαλόνι της όλο το χρόνο –σαν αργαλειός – φτιάχνοντας καπέλα και κασκόλ για τους άπορους και ντύνοντας λούτρινα αρκουδάκια για τα Χριστούγεννα.

Στις οικογενειακές μας συγκεντρώσεις, η μητέρα μου πάντα θαύμαζε την οικογένεια που είχε δημιουργήσει, ξεκινώντας νεαρή χωρίς οικογένεια στο τέλος του πολέμου μέχρι που κατέληξε σε ένα δωμάτιο γεμάτο με τα παιδιά της, τους συζύγους τους και τα έξι εγγόνια της.

Τώρα, όταν κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία, βλέπω την Ellen – το μωρό στη φωτογραφία – ως τη γυναίκα που έχει γίνει, η οποία μαζί με την αδερφή μας, Jennifer, φροντίζει τη μητέρα μας καθώς άντεξε μια ακόμη Ημέρα των Ευχαριστιών, Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Η μητέρα μου μπόρεσε να με δει στα εγκαίνια της φωτογραφικής μου έκθεσης στη Νέα Υόρκη μόλις πριν από δύο εβδομάδες μέσω ενός βίντεο iPhone που της έδειξαν σε ένα iPad. Είπε ότι χρειαζόμουν ένα ξύρισμα. Ήταν 82, τη θυμόμαστε ακόμα, και μας λείπει σε όλους.”

Making the Image: “Mother and Child”

Το οικογενειακό στιγμιότυπο του Elliott Erwitt επιτυγχάνει μια συναισθηματική ισορροπία μεταξύ του προσωπικού και του καθολικού (πανανθρώπινου) στοιχείου.

 contact sheet Elliott Erwitt iFocus

Τα contact sheets, οι άμεσες εκτυπώσεις σειρών αρνητικών ήταν – στην προ-ψηφιακή εποχή – το κλειδί για να μπορούν οι φωτογράφοι να δουν τι είχαν αποτυπώσει στα ρολά των φιλμ τους. Αποτελούσαν ένα κεντρικό μέρος των διαδικασιών επεξεργασίας και εύρεσης – το γνωστό “editing” – και από μόνα τους έγιναν αποκαλυπτικά όσο αφορά τον τρόπο προσέγγισης των θεμάτων από τους φωτογράφους: οι ελάχιστες έως ανεπαίσθητες βελτιώσεις του κάδρου, του φωτισμού και του θέματος από φωτογραφία σε φωτογραφία, παρακολουθώντας την πορεία και την πρόοδο του εικονοπλάστη δημιουργού  προς την τελική σύνθεση που τελικά παρουσίασαν ως το καλύτερό τους. Υπάρχει επίσης μια ηδονοβλεπτική πτυχή της εξέτασης ενός contact sheet: μπορεί κανείς να παρακολουθήσει εκ νέου τις κινήσεις του φωτογράφου μέσα στο χρόνο και στο χώρο, παρακολουθώντας τις μικρότερες συσπάσεις του ματιού του από αριστερά προς τα δεξιά καθώς τραβιέται η προσοχή του. Είναι σαν να βρισκόταν κάποιος μέσα στο κεφάλι του, να του έχουν προσφέρει μια προνομιακή θέα μέσα από τα ίδια τους τα μάτια από την “πρώτη θέση” του εγκεφάλου τους. Όπως έγραψε η Kristen Lubben στην εισαγωγή της στο βιβλίο, “Magnum Contact Sheets”, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2011 από τους Thames and Hudson:

“Μοναδική για την προσέγγιση κάθε φωτογράφου, το contact sheet είναι μια καταγραφή του πώς κατασκευάστηκε μια εικόνα. Ήταν ένα στημένο κάδρο ή μια τρελή αναπάντεχη συνάντηση; Παρατήρησε ο φωτογράφος μια σκηνή με δυνατότητες και την δούλεψε επιμελώς για να καταλήξει σε μια επιτυχημένη εικόνα ή ήταν η μυθική «αποφασιστική στιγμή» στην πράξη; Το contact sheet, που έχει πλέον καταστεί απαρχαιωμένο από την ψηφιακή φωτογραφία, ενσωματώνει μεγάλο μέρος της ελκυστικότητας της ίδιας της φωτογραφίας: την αίσθηση του χρόνου που ξετυλίγεται, ένα ανθεκτικό ίχνος κίνησης στο χώρο, μια φαινομενική πιστοποίηση των αξιώσεων της φωτογραφίας για διαφανή αναπαράσταση της πραγματικότητας”.


Το 1953, ο Elliott Erwitt άρχισε να δημιουργεί την οικογένειά του στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη. Η φωτογραφία του αυτή, ένα αυθόρμητο και ειλικρινές στιγμιότυπο της πρώτης του γυναίκας, του μωρού και της γάτας του, έγινε έκτοτε αναγνωρισμένο ως κλασικό παράδειγμα φωτογραφίας στην ουμανιστική παράδοση. Παρακάτω, ο Erwitt αναλογίζεται τον ενθουσιασμό της λήψης μιας εξαιρετικής φωτογραφίας και τη διορατικότητα που μπορεί να προσφέρει η επανεξέταση των contact sheets με την πάροδο του χρόνου.

“Αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν το 1953 και, όπως μπορείτε να δείτε, υπάρχει μόνο μία φωτογραφία που αξίζει να εκτυπωθεί. Είναι όλα στιγμιότυπα, συμπεριλαμβανομένου αυτού που αξίζει να εκτυπωθεί. Είναι μια οικογενειακή φωτογραφία: το πρώτο μου παιδί, η πρώτη μου γυναίκα και η πρώτη μου γάτα.” Υπογραμμίζοντας τις διπλές προοπτικές ενός νέου πατέρα που φωτογραφίζει τη νεαρή οικογένειά του και του επαγγελματία φωτογράφου που συνθέτει μια εικόνα ενός νεογέννητου παιδιού που πλαισιώνεται τέλεια από τη μητέρα της που θαυμάζει στα δεξιά και από την επιμήκη μορφή μιας ξαπλωμένης γάτας στα αριστερά, το «Mother and Child» αποτελεί παράδειγμα της ικανότητας του Elliott Erwitt να βρίσκει τη συναισθηματική ισορροπία μεταξύ του προσωπικού και του καθολικού. Από τη συμπερίληψή της στη θεμελιώδη έκθεση και κατάλογο “Family of Man” το 1955 στο MoMA, η συχνά αναπαραγόμενη εικόνα του Erwitt έχει γίνει κλασικός εκπρόσωπος των μεταμορφωτικών πρώτων ημερών της άφιξης ενός νεογέννητου σε μια οικογένεια.

Το φιλμ είναι εντυπωσιακό με την επιπόλαυσή του. Ανάμεσα σε 26 «καρέ» από διάφορες πτυχές της νεαρής οικογενειακής ζωής – συμπεριλαμβανομένης μιας σεκάνς ενός νεαρού Erwitt χωρίς πουκάμισο που κρατά την κόρη του – υπάρχει μόνο ένα καρέ της επίμαχης αυτής σκηνής. Το «Mother and Child» απαθανατίζει μια παροδική στιγμή και αποτελεί παράδειγμα της συγκίνησης της εύρεσης μιας τέλειας σύνθεσης εικόνας στο contact sheet. Ο Erwitt σημειώνει: “Γενικά είναι μάλλον απογοητευτικό να κοιτάζω τα contact sheets μου – έχει κανείς συνέχεια μεγάλες προσδοκίες και δεν εκπληρώνονται πάντα. Αλλά τελικά, όταν φτάσετε να τα εκτυπώσετε και να ζήσετε μαζί τους, μερικές φορές γίνονται καλύτερα. Δεν μου αρέσει να κοιτάζω πάντα τα contact sheets γιατί είναι δουλειά και μπορείς να κάνεις λάθη, αλλά είναι μέρος της διαδικασίας. Πρέπει να το κάνεις… γιατί πολύ συχνά δεν βλέπεις πράγματα την πρώτη φορά και τα βλέπεις τη δεύτερη ή την τρίτη φορά”

Επιμέλεια Κώστας Γιαβής

Πηγές: Magnum Photos

 https://lens.blogs.nytimes.com/2011/02/03/the-woman-in-the-family-of-man-family/

Πρόσφατα Άρθρα

Book Reviews (28 Σεπ 2022)

Οι φωτογραφίες έχουν τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μας. Μην ξεχνάτε,ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούμε χρησιμοποιώντας την...

Exodus (23 Σεπ 2022)

Η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δήμου Λεβαδέων «ΤΡΟΦΩΝΙΑ 2022», πραγματοποιεί έκθεση φωτογραφίας των μελών της, με θέμα «Γη και Νερό». Η έκθεση θα αναρτηθεί στο...

News (23 Σεπ 2022)

H φωτογραφική σειρά του Τάσου Σκλαβούνου, φωτογράφου/φωτιστή, δασκάλου και Ιδρυτικού μέλους της καλλιτεχνικής εταιρείας Modus Faciendi και της Σχολής Calderone, με...

Exodus (22 Σεπ 2022)

 Η Κοπεγχάγη είναι πλέον γνωστή για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της, όπως την κατατάσσουν διεθνείς έρευνες. Η εικόνα της πόλης ως προς τον υπόλοιπο πλανήτη είναι ελκυστική λόγω της σταθερής...

News (21 Σεπ 2022)

Άλλος ένας Σεπτέμβρης ήρθε και η πόλη των Ιωαννίνων είναι πανέτοιμη να υποδεχθεί την 14η διοργάνωση του διεθνούς εμβέλειας φωτογραφικού φεστιβάλ Photometria. Μετά από 2 δύσκολα χρόνια λόγω...

News (21 Σεπ 2022)

 Με αφορμή την επερχόμενη επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, η φωτογραφική ομάδα Greek Instagramers Events σε συνεργασία με την «Ελληνική Ομάδα Ιστορικής Αναβίωσης» διοργανώνουν καλλιτεχνική...

News (21 Σεπ 2022)

Ο IANOS, για πέμπτη συνεχή χρονιά, διοργάνωσε Διαγωνισμό Διηγήματος και Φωτογραφίας με θέμα, αυτή τη φορά, «Το ρούχο».  Η ανακοίνωση των νικητών του διαγωνισμού φωτογραφίας θα...

News (21 Σεπ 2022)

Για 2η συνεχόμενη χρονιά, ο Φωτογραφικός Όμιλος Καβάλας διοργανώνειτο KavalaPhotoWeek2022, μια εβδομάδα εκδηλώσεων αφιερωμένων στην Καλλιτεχνική Φωτογραφία, εκδηλώσεις που στόχο έχουν να...

Exodus (21 Σεπ 2022)

Ο Εικαστικός Κύκλος ΔΛ, σε συνεργασία με τη Νίνα Κασσιανού, παρουσιάζει το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2022 την ατομική έκθεση φωτογραφίας του Δημήτρη Μυτά με τίτλο «ΜΩΒ». "Το ΜΩΒ δεν αποτελεί μια τυχαία...

News (20 Σεπ 2022)

Στα πλαίσια του «Τέχνη Καθ’ Οδόν» διενεργείται στη Βικελαία βιβλιοθήκη 19-23/09, η ατομική βιωματική έκθεση φωτογραφίας του φωτογράφου George Dryjohn με τίτλο : «Μάτια που νιώθουν, χέρια...

Exodus (19 Σεπ 2022)

Η γκαλερί Bernier/Eliades εγκαινιάζει την ατομική έκθεση φωτογραφίας του Στράτου Καλαφάτη "Οψόμεθα εις Φιλίππους”, την Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 7 μ.μ. – 10 μ.μ. Μετά από...

News (18 Σεπ 2022)

Χερσόνησος Ακάμα:  Χλωρίδα Πανίδα Οικότοποι Τοπία και παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στοιχεία  Ο διαγωνισμός διοργανώνεται στο πλαίσιο του Έργου «Διαχείριση της Περιοχής του...