Το iFocus διοργανώνει τη Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026, στις 19.00, διαδικτυακή διάλεξη με τον Χρήστο Κοψαχείλη, ο οποίος θα παρουσιάσει τους φωτογράφους Luigi Ghirri, Alex Webb, William Eggleston, Dolores Marat & William Albert Allard με θέμα: Διαφορετικές προσεγγίσεις στην έγχρωμη φωτογραφία (Μέρος IΙ)

 Info

Online Παρακολούθηση

Διάρκεια: 3 ωρών (19.00 - 22:00)

Κόστος: 15 Ευρώ (χωρίς το ΦΠΑ).

Δηλώσεις συμμετοχής Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ο φωτογράφος της Magnum, Alex Webb (1952-), ήταν από τους πρώτους που τόλμησε να εντάξει μεγάλα κομμάτια μαύρου χρώματος στις έγχρωμες φωτογραφίες του, κάτι που συνηθιζόταν κυρίως στo ασπρόμαυρo. Οι έντονες σκιές που αναζητούσε τον οδήγησαν σε τριτοκοσμικές χώρες της Αφρικής, εκεί όπου συνδύασε το έντονο φως και τα δυνατά χρώματα με την προοπτική των ευρυγώνιων φακών που χρησιμοποιεί. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει σε εντυπωσιακές φωτογραφίες με έντονη φόρμα, που τον εγκλώβισε σε μια στείρα επανάληψη των, ομολογουμένως, αστείρευτων ικανοτήτων του.

Αντιθέτως ο William Albert Allard, από τους πιο γνωστούς συνεργάτες του National Geographic, ενώ χρησιμοποιεί με τον ίδιο έντονο τρόπο τα δυνατά χρώματα και τις έντονες σκιές όπως ο Webb, εν τούτοις καταφέρνει να δημιουργεί φωτογραφίες  που σε εκπλήσσουν με την αμεσότητα και την γνησιότητά τους. Η απεριόριστη αγάπη του για τους σκληροτράχηλους καουμπόηδες της Δύσης και η δημιουργική φαντασία του μας χάρισαν φωτογραφίες που ξεπερνούν τις δημοσιογραφικού τύπου νόρμες και αγγίζουν τις καλλιτεχνικές αντίστοιχες, αβίαστα, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα στις προθέσεις του δημιουργού τους.

Η Dolores Marat (1944-) στη προσπάθειά της να δημιουργήσει την δική της, ξεχωριστή «υπογραφή» στο χρώμα, υπερτονίζει όλα τα φωτογραφικά «λάθη» που διδάσκονταν στους πρωτοετείς μαθητές των φωτογραφικών σχολών. Κουνημένες φωτογραφίες λόγω της αργής ταχύτητας κλείστρου, ανεστίαστα πλάνα, έλλειψη ευκρίνειας στις εκτυπώσεις και όλα αυτά συνοδευόμενα με  μη αληθοφανή χρώματα εξαιτίας της χρήσης των μη κατάλληλων έγχρωμών φιλμ για τις συνθήκες φωτισμού στις οποίες δουλεύει.  Αυτές οι παράξενες φωτογραφίες της φαίνονται ελκυστικές στην αρχή, αλλά η συνεχής επανάληψη αυτού του εξω-καλλιτεχνικού ευρήματος τείνει στη συνέχεια να γίνει προβλέψιμη.

Αυτός που κατάλαβε πρώτος ότι η έγχρωμη φωτογραφία δεν έχει ανάγκη ούτε την υπερβολή της φόρμας, ούτε την έντονη χρωματική υπογράμμιση ήταν ο Luigi Ghirri (1943-1991). Φαινομενικά απλοϊκός,  αλλά τελικά πολύ ουσιαστικός, χρησιμοποίησε με διακριτικότητα το χρώμα, αλλά το κατέστησε τόσο απαραίτητο στις φωτογραφίες του που η τυχόν αφαίρεσή του διαταράσσει την ισορροπία της σύνθεσης.  Ακόμη και όταν καταφεύγει σε τεχνικά λάθη – όπως η υπερέκθεση των έγχρωμων Kodakchrome που χρησιμοποιούσε – προσδίδει ένταση και μυστήριο στο αποτέλεσμα. Κρίμα που έφυγε νωρίς.

Η έκθεση του William Engleston (1939-), στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το 1976, σε επιμέλεια του John Szarkowski, υπήρξε μια από τις πρώτες ατομικές παρουσιάσεις έγχρωμης φωτογραφίας στο μουσείο. Αν και αρχικά επικρίθηκε, η έκθεση θεωρείται ως μια στιγμή-ορόσημο στην ιστορία του φωτογραφικού μέσου, σηματοδοτώντας την αποδοχή της έγχρωμης φωτογραφίας από την καλλιτεχνική κοινότητα. Ο Eggleston υιοθέτησε ένα ουδέτερο «δημοκρατικό» βλέμμα και δημιούργησε τον κόσμο του από καθημερινά θέματα: το λασπωμένο φορτηγό ενός αγρότη, μια κόκκινη οροφή στο σπίτι ενός φίλου, ένα παιδικό ποδήλατο, το περιεχόμενο του δικού του ψυγείου. Ο εναγκαλισμός του έργου του από την εννοιολογική Τέχνη είχε σαν αποτέλεσμα την εδραίωσή του ως ένας από τους κορυφαίους καλλιτέχνες του σήμερα.