Το iFocus διοργανώνει τη Δευτέρα 18 Μαΐου 2026, στις 19.00, διαδικτυακή διάλεξη με τον Χρήστο Κοψαχείλη, ο οποίος θα παρουσιάσει τους φωτογράφους Saul Leiter, Steve McCurry, Franco Fontana, Luc Choquer, Joel Myerowitz, με θέμα: Διαφορετικές προσεγγίσεις στην έγχρωμη φωτογραφία (Μέρος Ι).
Info
Online Παρακολούθηση
Διάρκεια: 3 ωρών (19.00 - 22:00)
Κόστος: 15 Ευρώ (χωρίς το ΦΠΑ).
Δηλώσεις συμμετοχής Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Η τελευταία διάλεξη έχει προγραμματιστεί για την 15 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026
Αν δεχτούμε ότι «η φωτογραφία είναι η ψευδαίσθηση μιας πιστής περιγραφής τόπου και χρόνου» ορισμό που διατύπωσε πολύ εύστοχα ο Garry Winogrand, τότε όλες οι φωτογραφίες θα έπρεπε να είναι οπωσδήποτε έγχρωμες, αφού αποτυπώνουν τον κόσμο γύρω μας, βασικό στοιχείο του οποίου είναι και το χρώμα. Θα μπορούσα να συμφωνήσω με αυτή την παραδοχή αν περιοριζόμασταν στην αληθοφάνεια της περιγραφής, στην φωτογραφία ντοκουμέντο, στην φωτογραφία πειστήριο. Στη καλλιτεχνική φωτογραφία όμως, ό,τι και αν συμπεριλαμβάνει κανείς σ΄ αυτή την διατύπωση, σημαντικότερη της ίδιας της πραγματικότητας είναι η αναζήτηση από το φωτογράφο-παρατηρητή της κρυμμένης ουσίας, της συγκαλυμμένης ισορροπίας, της υποκειμενικής αλήθειας, την οποία όταν καταφέρει να ελευθερώσει τον εξυψώνει από παρατηρητή σε δημιουργό.
Επειδή τα έγχρωμα φιλμ κατασκευάστηκαν και κυκλοφόρησαν ευρέως πολλά χρόνια αργότερα από το ασπρόμαυρα, ήταν αναμενόμενο – τουλάχιστον την εποχή της αναλογικής φωτογραφίας – να υπάρχουν πολλοί περισσότεροι φωτογράφοι των οποίων το έργο θαυμάζουμε, που δούλεψαν με ασπρόμαυρο φιλμ. Υπήρχε μάλιστα μια λανθασμένη αντίληψη ότι η έγχρωμη φωτογραφία προορίζεται για επαγγελματική χρήση, ενώ η ασπρόμαυρη για την καλλιτεχνική αναζήτηση. Αν δεχτούμε ότι στις προθέσεις του καλλιτέχνη είναι η υπέρβαση της πραγματικότητας, αν η προσέγγιση της Τέχνης επιτυγχάνεται με την απαλλαγή του περιττού και αν η πιστή αποτύπωση δεν αποτελεί σπουδαίο καλλιτεχνικό επίτευγμα, τότε η ασπρόμαυρη φωτογραφία έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, μιας και από τη φύση της στερείται της αληθοφάνειας της έγχρωμης και είναι προικισμένη με ένα βαθμό αφαίρεσης. Αυτοί ήταν οι λόγοι που, μαζί με την δυσκολία επεξεργασίας των έγχρωμων υλικών, συνηγορούσαν υπέρ της ασπρόμαυρης φωτογραφίας.
Αντιθέτως οι φωτογράφοι που χρησιμοποίησαν πρώτοι το έγχρωμο φιλμ για μη εμπορικούς σκοπούς, προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τη συνειδητή παρουσία του χρώματος – είτε αυτό δεσπόζει, είτε υπεισέρχεται διακριτικά – και να το καταστήσουν σημαντικό δομικό στοιχείο της σύνθεσης, έτσι ώστε η τυχόν αφαίρεσή του να αναιρεί την αξία της φωτογραφίας. Με την επικράτηση της ψηφιακής φωτογραφίας και την επακόλουθη και εκ των υστέρων ελεύθερη επιλογή της έγχρωμης ή της ασπρόμαυρης εκδοχής μιας λήψης, κατέστη φανερό ότι μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία θα είναι καλή είτε είναι έγχρωμη, είτε είναι ασπρόμαυρη. Όμως νομίζω πως αξίζει να γνωρίσουμε τη δουλειά των πρωτοπόρων στη έγχρωμη φωτογραφία, να αντιληφθούμε τους διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης και χρήσης του χρώματος και να διακρίνουμε την επινοητικότητά τους να αναδείξουν το χρώμα σε κυρίαρχο στοιχείο της εικόνας, χωρίς να φοβούνται ακόμη και την ανυπαρξία του στις σκιερές περιοχές.