Η κοινή γλώσσα ήταν και θα παραμείνει απτόητα ανθρωποκεντρική, μιας και την έφτιαξαν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να βλέπουν και να μιλούν γι’ ανθρώπους. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, γνωρίζοντάς τι θέλουν οι πιο πολλοί και κατέχοντας τα μέσα, διαμόρφωσαν και θα διαμορφώνουν τις εποχές. Μιας όμως και οι άνθρωποι αρέσκονται στο να βλέπουν τον εαυτό τους, οι φωτογράφοι ενδιαφέρονται να κυνηγούν απεικονίσεις ανθρώπων. Όλοι ενδιαφέρονται να θυμούνται. Εγώ όμως δεν ήθελα να θυμάμαι πια. Ήθελα απλά να είμαι ένα με το χρόνο. Να μην υπάρχει στις εικόνες μου εποχή. Να μην υπάρχει χρόνος. Οι παραστάσεις τους να μένουν μετέωρες στο κενό, υποδηλώνοντας το τίποτα μέσα από το οποίο είχαν πλαστεί. Να μη συμβολίζουν απολύτως τίποτα, παρά απλά να μεταμορφώνονται σε σημαίνουσες επιφάνειες.  Όμως δεν ήξερα ότι τα ήθελα όλα αυτά. Όσα και να ‘ξερα, τη γνώση δεν την είχα ακόμη αγγίξει. Νόμιζα ότι είχα τη δύναμη να δαμάσω τον έξω κόσμο, δίχως να έχω ιδέα πως θα μπορούσα να δαμάσω εμένα. Το πιο ανήμερο θεριό. Αγνούσα παντελώς την ύπαρξη μιας βαθύτερης αναγκαιότητας πέρα από την ικανοποίηση του ασυγκράτητα βουλιμικού εαυτού μου. Τώρα όμως που ο κόσμος είχε βαρύνει στις πλάτες μου, βίωνα τις αποδείξεις της συγγένειας του ανθρώπινου γένους με τον Άτλαντα, που έπρεπε διαρκώς να σηκώνει αδιαμαρτύρητα τόσο βάρος. 

Κάποτε θα μπορούσα να μιλήσω για εύκολες εποχές. Τότε που δεν ήξερα τίποτα και θαύμαζα τη λάμψη του Κύκλωπα. Ήταν τόσο ανέμελα όλα τότε. Τόσο ρομαντικά. Τότε η φωτογραφία ήταν ένα αδιάκοπο παιχνίδι. Τώρα όμως είχα τόσο εθιστεί σ’ εκείνη, που την είχα αδιάκοπα ανάγκη. Δε θα μπορούσα να ζήσω, φανταζόμουν, δίχως να φωτογραφίζω. Αλοίμονο όμως, έμελλε να ζήσω την καταστροφή καθώς σε μια στιγμή, εντελώς απρόσμενα, ήρθε η χαριστική βολή. Η κάμερά μου, η αγαπημένη μου σύντροφος, έπαψε απρόσμενα να με υπακούει από τη στιγμή που την έστρεψα σ’ έναν άνθρωπο. Όταν το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό μου επάνω στον καθρέφτη που έκρυβε στα σπλάχνα της ενώ πατούσα το κουμπάκι, απέπνευσε.  Έκανα τα πάντα για να τη συνεφέρω. Μάταια. Όταν κατάλαβα ότι ο θάνατός της ήταν γεγονός, αισθάνθηκα κυριολεκτικά σα να χήρεψα. Αν και θα μπορούσα να κάνω κάτι για να καλύψω το κενό, εγώ δεν ήθελα ούτε καν να διανοηθώ να πάρω άλλη μηχανή. Απεναντίας θεώρησα το χαμό της σημάδι ότι έπρεπε να σταματήσω. Έτσι λοιπόν, τόσο ξαφνικά όπως ακριβώς είχα κάποτε αρχίσει, αποφάσισα να ζήσω χώρια από τη φωτογραφία. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω το θρήνο μου. Ήμουν όμως αναγκασμένος να την πάρω αυτή την απόφαση. Όταν βέβαια λίγο αργότερα κατάλαβα την αδυσώπητή μου εξάρτηση από ένα άβουλο αντικείμενο, άρχισα να κοιτάζω γύρω γι άλλους δρόμους. Νόμιζα βλέπετε ότι ήταν η εικόνα που μ’ ενδιέφερε κι όχι η διαδικασία που την κάμωνε. 

Κοίταξα ψηλά. Είδα το φως μακριά σαν κουκιδίτσα. Τώρα πια δεν μπορούσα να υπολογίσω το βάθος στο οποίο είχα βρεθεί. Δεν είχε όμως σημασία. Δε μου απόμενε παρά μια τελευταία πιθανότητα. Ήταν απαραίτητα αναγκαίο να πάψω ν’ αγωνίζομαι να βγω στο φως. Ν’ αποδεχτώ τη σκοτεινή μοναξιά μου και να γυρέψω την πηγή. Να επιστρέψω πιο πίσω. Στην σχέση του βλέμματος με το χέρι. Εκεί όπου όλα είναι κινήσεις του χεριού κάτω από την καθοδήγηση του βλέμματος. Είναι αλήθεια ότι είδα να ξεδιπλώνεται μπροστά μου ένας αφάνταστος κόσμος, μέσα στον οποίο μπορούσα σίγουρα ο ίδιος να κοπάσω έμπρακτα τη δίψα μου για εικόνα. Από την άλλη η μουσική. Μάλλον η αδάμαστη ανάγκη μου για την εξωτερίκευση των σπλάχνων της στιγμής, μ’ έφερε εκεί όπου το σύμπαν γεννιέται. Ακόμη μια από τις δυνατότητες του τίποτα που τη γεννά παίρνοντάς τη ταυτόχρονα πίσω την άλλη κι όλας στιγμή, αν δεν υπάρχει κάτι να την καταγράφει. Βέβαια δεν έπαψα ποτέ να βλέπω και να συλλέγω μνήμες, όσο κι αν θα ‘θελα να μπορούσα να ξεχάσω. Απλά έπαψα να είμαι μάρτυρας της εποχής. Έπαψα εκείνο το αέναο κυνήγι. Έπαψα τη συλλογή τροπαίων κι άρχισα στα τυφλά να γυρεύω με την αφή τη σχέση μου με τις άλλες Τέχνες, ξεχνώντας την προηγούμενη θέληση μου να επιστρέψω στο φως. Αφοσιώθηκα αποκλειστικά στην αναζήτηση της πηγής. Αν την ανακάλυπτα θα μπορούσαν κι άλλοι να ‘ρθουν να γευτούν τους χυμούς της αβύσσου. 

Εκεί, καθώς όρισε η μοίρα, έμελλε να μείνω για καιρό, βυθισμένος στο σκοτάδι, με μια θέληση που η δύναμή της μεγάλωνε με κάθε αποτυχία. Βουτηγμένος βαθιά στο σκοτάδι, έχοντας μοναδική συντροφιά το σωσίβιο της ελπίδας που δεν πεθαίνει ποτέ. Όταν γύρισα κάποια στιγμή να κοιτάξω ψηλά, το φως δε φαινόταν πια. Το καπάκι της αβύσσου είχε κλείσει.

Πρόσφατα Άρθρα

News (09 Ιαν 2019)

Το 1oφεστιβάλ φωτογραφίας “Photopolis”- Agrinio Photo Festival προκηρύσσει φωτογραφικό διαγωνισμό.  Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να αποδώσουν φωτογραφικά το θέμα «Εντάσεις». Οι...

News (03 Ιαν 2019)

Η Δανάη Σίμου στο πλαίσιο της πρώτης ατομικής της εκθεσης στο Booze Co-opperativa αποκαλύπτει 40 φωτογραφίες μιας σχέσης. Πρόκειται για μια σχέση που δεν υπάρχει πια και που κυριολεκτικά επιβιώνει...

News (27 Νοε 2018)

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Θεωρία και Εφαρμογή με τον Νίκο Τασούλα, φωτογράφο κοινωνικού ντοκουμέντου και θεάτρου την Πέμπτη 29 και Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018, 6.00 – 9.30 μμ. Στo πλαίσιo του...

News (26 Νοε 2018)

Το Κέντρο Αγροδιατροφικής Επιχειρηματικότητας Μεσσηνίας σε συνεργασία με την Φωτογραφική Ομάδα Καλαμάτας και το Κέντρο Νέων Καλαμάτας, διοργανώνει Φωτογραφικό Διαγωνισμό με θέμα ‘’Αγροτική Παραγωγή...

News (26 Νοε 2018)

Η μοναδική Ελληνίδα φωτογράφος που αναδεικνύει ένα Ελληνικό σύμβολο. Η North Event και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Επιχειρηματιών Πολωνίας “ΕΡΜΗΣ”, διοργανώνουν και παρουσιάζουν για πρώτη φορά στο...

Photo Clubs (19 Νοε 2018)

Η φωτογραφική ομάδα ΦΩΤΟ.κύτταρο είναι επίσημο σωματείο, έχει έδρα την πόλη της Λευκάδας και σκοπός της είναι η προώθηση και διάδοση της φωτογραφικής τέχνης,  η εκλέπτυνση της αισθητικής και η...

News (19 Νοε 2018)

Η Φωτογραφική Ομάδα Καλαμάτας (Φ.Ο.ΚΑΛ), με συντονιστή τον Νίκο Ηλιόπουλο, δραστηριοποιείται φωτογραφικά και πολιτιστικά από τον Ιανουάριο του  2017 και στοχεύει στη δημιουργική ενασχόληση,...

News (15 Νοε 2018)

Ο Θάνος Σαββίδης παρουσιάζει έναν από τους «πατέρες» της φωτογραφίας, τον Andre Kertesz! Ο Andre Kertesz γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1894 και ήταν αυτοδίδακτος στη φωτογραφία, με την οποία...

News (08 Νοε 2018)

Οι συμμετέχοντες μπορεί να είναι κάθε επιπέδου, από αρχάριοι μέχρι επαγγελματίες. Απαιτούνται, ωστόσο, βασικές γνώσεις χειρισμού της φωτογραφικής μηχανής. Για τις ημερήσιες εργασίες φωτογραφίας...

Education (30 Οκτ 2018)

  Η επιθυμία να γνωρίσω το έργο του Ray Metzker μου δημιουργήθηκε όταν είδα δύο φωτογραφίες του τραβηγμένες στην Ελλάδα. Μία στην Πάρο - ένα τοπίο από αυτά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις...

News (29 Οκτ 2018)

Με άξονα τον κοινό τους τίτλο «ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ» οι δυο φωτογράφοι παρουσιάζουν τις εντυπώσεις μιας πορείας στο χώρο και στο χρόνο, αναδεύοντας τη μνήμη τους μέσω των εικόνων. Ο Γιάννης Τζέμος στην ενότητα...

News (27 Οκτ 2018)

Η Φωτογραφική Ομάδα ΦοΖ, διοργανώνει συζήτηση με ομιλήτρια την Ζωή Μαυροσκότη, την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2018 στις 8.30μ.μ. στο TwixtLab. Θα μας μιλήσει για τη σχέση της Φωτογραφίας με το Δίκαιο της...