Το μυστικόν, η κάλυψη, η προστασία, η αποκάλυψη, ανακάλυψη ως μέσον διατήρησης και συντήρησης του Ιερού.

Τα σύμβολα, οι εικόνες, οι λέξεις, οι ήχοι, ως μέσα σύνδεσης, του ανορθολογικού με το ορθολογικό, του μέσα με το έξω, του κάτω κόσμου και του πάνω κόσμου, του ανοίκειου με το οικείο.

Το Απόλυτο βιώνεται αλλά δεν ορίζεται. Σ' αυτό τον δρόμο οι εικόνες ως αναπαραστάσεις είναι σύμβολα που συνδέουν τον μέσα κόσμο με τον έξω κόσμο. Οι εικόνες που αποτυπώνονται του εκεί έξω, κρύβουν βιώματα και οι εικόνες που αναδύονται μέσα μας αποκαλύπτουν νέες οντότητες που προσδιορίζουν τον ψυχισμό μας. Οι μορφές κυριαρχούν επάνω μας. Ο Μορφέας ο μυστηριακός γεννήτορας τους.

Η μύηση ως βίωμα. Η εμπειρία της τέχνης που αρχικά ήταν η εμπειρία του τελετουργικού.

Το μυστήριο είναι η πράξη, όπου τα όντα συνδέονται με το Είναι και το Ιερό εκδηλώνεται με ιεροφάνεια μέσω της μορφής και επιτυγχάνεται η σύνδεσης σε ένα σύμβολο. Το μυστήριο είναι η ένωση με το Ιερόν.

Το έργο του καλλιτέχνη δεν ολοκληρώνεται παρά μόνο με την διάδραση του θεατή. Επιζητεί το βίωμα.

Το Απόλυτο βιώνεται δεν ορίζεται.

Το βίωμα της αποκάλυψης.

Οι εικόνες έχουν την μοναδική ιδιότητα να συμπλέκουν το οικείο με το ξένο, δημιουργώντας έτσι ενδιάμεσους χώρους ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστασιακό. Το ανάφορο και το συμβολικό.

«Μη μόνον όσα βλέπετε πιστεύετε. Των ποιητών το βλέμμα είν΄οξύτερον». Καβάφης.

Η Διττότητα διατρέχει όλη την ύπαρξη. Τα αντίθετα, τα αντίρροπα, τα ανάλογα, τα ισοδύναμα, είναι Λόγος, Σχέσις, Αιτία, Διαίρεσις, Πόλεμος. «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς.» Ηράκλειτος.

«Αυτό που είναι σε αντίθεση έρχεται σε συναρμογή και από όσα διαφέρονται προκύπτει η πιο ωραία αρμονία και όλα γίνονται από τη φιλονικία».

Ο Ηράκλειτος στοχάζεται πάνω στην εμφάνιση της αρμονίας και την εξηγεί ως προϊόν εναρμόνισης αντιθέτων. Η αρμονία, για την οποία μιλά, δεν περιορίζεται στην περιοχή της μουσικής, αλλά αφορά σε πάμπολλες συναρμογές όντων. Οπουδήποτε προκύπτει συναρμογή αντιθέτων (διά-φερόντων), π.χ. στην ανοικοδόμηση ενός σπιτιού ή στην κατασκευή ενός πλοίου, προκύπτει ωραιότατη αρμονία. Η αιτία είναι οντολογική: Βασίζεται στο ότι τα πάντα γεννιούνται από τον πόλεμο και όταν οι αντιμαχόμενοι συμφιλιώνονται, γεννιέται ομορφιά.  Αποσπάσμα από το Ανθολόγιο Αισθητικής του Γιάννη Τζαβάρα, εκδ. Gutenberg.

Ο θεός Λόγος ως συνεύρεσις των αντιθέτων.

Η έμφυτη τάση του ανθρώπου προς αυτήν την ένωση, είναι η συνεχής αναζήτηση μέσα στο ανοίκειο, που ταυτόχρονα του είναι και οικείο.

Αυτό δεν θα μπορούσε να μην αφορά και τις εικόνες.

Η σύνταξη είναι η βασική τεχνική παραγωγής νοήματος και στο κείμενο και στις εικόνες. Δύο εικόνες μαζί δημιουργούν ένα νόημα. Κι έτσι αρχίζει η αφήγηση, σε μια  επικοινωνία με μορφές. Οι δύο εικόνες συμβάλλουν στην δημιουργία ενός συμβόλου, ενός νοήματος.

Ο καθένας μας είναι σύμβολον ενός ανθρώπου, είναι το χαμένο του μισό μιας ολότητας, την οποία ζητά να ανακτήσει. Αυτή η έλλειψη, μας δημιουργεί την ανάγκη της αστείρευτης ανικανοποίησης, της συνεχούς αναζήτησης του Ιερού.

Η φωτογραφία μπορεί να γίνει μια τέτοια αναζήτηση αλλά και έκφραση του Ιερού που βιώνεται και μιλάει μυστηριακά.

Δεν ορίζεται, όμως αναγνωρίζεται!

Το μυστικόν αεί κεκαλυμμένον.