Ήχοι οι φωτογραφίες μας, καμιά φορά φάλτσοι, όμως ήχοι γοεροί  και σαν τέτοιοι πρέπει να  λαμβάνονται. Μας μιλάν και δεν ακούμε. Δεν καταλαβαίνουμε την γλώσσα τους. Δεν έχουμε μάθει να τις διαβάζουμε κι όμως αρχικά ο ήχος και η εικόνα μας είναι εκείνα που μας βοήθησαν  να επιβιώσουμε. Οπτικό και ηχητικό λόγο αντιλαμβανόμαστε, ο γραπτός λόγος δημιουργήθηκε πολύ αργότερα. Η γραμμική γραφή  με τον προφορικό λόγο εμπεριέχουν τον ήχο και την εικόνα κρυπτογραφημένα σε ένα  γραμμικό κώδικα την λέξη, ώστε να μπορούμε να εννοήσουμε πέρα από τα γνωστά μας αντικείμενα και έννοιες, ʼβυσος, Αέναον, Αγάπη, Αρετή, Βιώμα, Ενδελέχεια, Συγχρονικότητα

Η φωτογράφιση είναι μια λυτρωτική διεργασία, είναι μια αυτόματη γραφή.

Η φωτογράφιση είναι χαρά και η φωτογραφία ξεπηδάει από την συγκίνηση που μας δίνουν τα φωτογραφιζόμενα.

Και μόνο η χαρά της ανακάλυψης, είναι μια σπουδαία διαδικασία και τελικά το κλικ είναι λυτρωτικό, είναι ψυχική μας έκφραση.

Είναι τα λόγια του ψυχαναλυομένου, είναι η εξομολόγησή μας. Αυτήν την ώρα της σιωπής, μιλάει ο Εαυτός. Όσο πιο καλή η σιωπή, τόσο πιο μεγάλος ο ήχος της.

Ήχοι οι φωτογραφίες μας, καμιά φορά φάλτσοι, όμως ήχοι γοεροί και σαν τέτοιοι πρέπει να λαμβάνονται. Μας μιλάν και δεν ακούμε. Δεν καταλαβαίνουμε την γλώσσα τους. Δεν έχουμε μάθει να τις διαβάζουμε κι όμως αρχικά ο ήχος και η εικόνα μας είναι εκείνα που μας βοήθησαν να επιβιώσουμε. Οπτικό και ηχητικό λόγο αντιλαμβανόμαστε, ο γραπτός λόγος δημιουργήθηκε πολύ αργότερα. Η γραμμική γραφή με τον προφορικό λόγο εμπεριέχουν τον ήχο και την εικόνα κρυπτογραφημένα σε ένα γραμμικό κώδικα την λέξη, ώστε να μπορούμε να εννοήσουμε πέρα από τα γνωστά μας αντικείμενα και έννοιες, ʼβυσος, Αέναον, Αγάπη, Αρετή, Βιώμα, Ενδελέχεια, Συγχρονικότητα…

Εξελίξαμε τον λόγο και τον κάναμε τέχνη, τον γραμμικό, τον ηχητικό, τον οπτικό.

Η φωτογραφία είναι λόγος, ένας κώδικας κι αυτός και το παιχνίδι ξεκινάει με το διάβασμά της.

Χρειάζονται διάβασμα οι φωτογραφίες. Η ώρα του διαβάσματος, είναι η ώρα της ανάλυσης, όχι μόνο της φωτογραφίας μας, αλλά του εαυτού μας, εφόσον εμείς την παραγάγαμε. Η φωτογραφία μας είναι ο δάσκαλός μας. Αν την διαβάσουμε σωστά μας μιλάει, μας ζητάει να την βοηθήσουμε να μιλήσει. Λέξη είναι η φωτογραφία κι ακούω τον Εαυτός μου, να συλλαβίζει το ποίημα της Κικής Δημουλά και να με προστάζει.

«Μίλα .

Πες κάτι, οτιδήποτε.

Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.

Διάλεξε έστω κάποια λέξη,

που να σε δένει πιο σφιχτά

με την αοριστία.

Πες:

«άδικα»,

«δέντρο»,

«γυμνό».

Πες:

«θα δούμε»,

«αστάθμητο»,

«βάρος».

Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται

μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.

Μίλα.

Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

Εκεί που τελειώνουμε εμείς

Αρχίζει η θάλασσα.

Πες κάτι.

Πες «κύμα», που δεν στέκεται.

Πες «βάρκα», που βουλιάζει

αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.

Πες «στιγμή»,

που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,

μην τη σώζεις,

πες,

«δεν άκουσα».

Μίλα.

Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,

έχουν τους ανταγωνισμούς:

αν κάποια απ αυτές σε αιχμαλωτίσει,

σ' ελευθερώνει άλλη.

Τράβα μία λέξη απ΄ τη νύχτα

στην τύχη.

Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.

Μη λες «ολόκληρη»,

πες «ελάχιστη»,

που σ αφήνει να φύγεις.

Ελάχιστη

αίσθηση,

λύπη

ολόκληρη

δική μου.

Ολόκληρη νύχτα.

Μίλα.

Πες «αστέρι», που σβήνει.

Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.

Πες «πέτρα»,

που είναι άσπαστη λέξη.

Έτσι, ίσα - ίσα

να βάλω έναν τίτλο

σ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.»

«Τρύγησε την γύρη των συναισθημάτων που σου προσδίδουν τα εικονιζόμενα μπροστά σου, που είναι συνεχώς σε ένα εσωτερικό διάλογο με το άγνωστό σου είναι.
Κινήσου από την οσμή του βιώματος σου.» Αχιλλέας Νάσιος

Αφιερωμένο στον Αχιλλέα Νάσιο...