Η Φωτογραφική Ομάδα Φωτομέτρηση, την Κυριακή 14 Μαΐου 2023 και ώρα 18:30 θα φιλοξενεί τον Κώστα Μασσέρα για την παρουσίαση του βιβλίου του “Exotic Summer”, καθώς και για μια επιμέρους αναδρομή στο φωτογραφικό του έργο. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Λαογραφική Στέγη Σαλαμίνας, Πολυχρόνη Λεμπέση 32 στην Σαλαμίνα.
Η φωτογραφία είναι ο τρόπος για να φέρω την πραγματικότητα στα δικά μου μέτρα.
Αν δεν μπορώ να την αλλάξω, μπορώ να την μεταμορφώσω:
Το σημαντικό γίνεται ασήμαντο και το ασήμαντο σημαντικό, το άσχημο γίνεται όμορφο και το αποκρουστικό ενδιαφέρον, οι αντιθέσεις άλλοτε ισορροπούν και άλλοτε οξύνονται συνθέτοντας έναν διαφορετικό κόσμο. Έτσι μπορώ να βάλω μία τάξη στο χάος που υπάρχει γύρω μου και εντός μου.
Σαν συλλέκτης εικόνων της καθημερινότητας έμαθα να βλέπω φωτογραφίες, εκεί που άλλοτε θα προσπερνούσα αδιάφορος, επιβραδύνοντας τον χρόνο μέσα από την φωτογραφική διαδικασία, και ανακαλύπτοντας έναν παράλληλο κρυφό σύμπαν τόσο κοινό αλλά και τόσο εσωτερικό συγχρόνως. Οι φωτογραφίες μπορεί να απεικονίζουν άλλους ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα δηλώνουν την αισθητική άποψη και την κοσμοθεωρία του δημιουργού τους.
Κώστας Μασσέρας
Το κείμενο “ Η βουτιά” που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το λεύκωμα του φωτογράφου και δασκάλου φωτογραφίας Κώστα Μασσέρα:
Η βουτιά
Παίζουν ρακέτες, πίνουν μπύρεs, μαυρίζουν και φλερτάρουν. Σπάνια μπαίνουν στη θάλασσα για ένα ξέβγαλμα από την άμμο, για να δροσιστούν ή να ξεμεθύσουν. Πάνω σε τραπέζια ή κάτω από αυτά, μέσα σε εκκωφαντική μουσική που επιβάλλει σιωπή ή ουρλιαχτά, και διαρκή κίνηση. Στην νεολαιίστικη παραλία η διασκέδαση δεν σταματάει ποτέ.
Σε μια άλλη πιο ήσυχη, πηγαίνουν ηλικιωμένοι. Όταν φθάσουν, μπαίνουν κατευθείαν για μπάνιο. Αφού μουλιάσουν αρκετά, βγαίνουν, ντύνονται και φεύγουν. Γι’ αυτούς η παραλία είναι η απαραίτητη απόσταση που πρέπει να διασχίσουν μέχρι τη θάλασσα.
Σε μια βοτσαλωτή παραλία, τριγυρισμένη από βράχια με ένα μικρό μονοπάτι να την ενώνει με τον δρόμο, κολυμπάμε μόνο τρείς: εγώ, εκείνη κι εκείνος. Δεν γνωρίζω τα ονόματά τους, δεν μιλάμε παρά μόνο από ανάγκη, όταν βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Τότε, λέμε "καλημέρα". Εκείνη ξαπλώνει στη μέση της παραλίας. Φοράει μια φούξια καπελαδούρα. Κάθε φορά βάζει μισό μπουκάλι λάδι, έτσι που το δέρμα της γυαλίζει πιο πολύ από το μπλε-λαγκούν ολόσωμο μαγιό της. Εκείνος, στην δεξιά άκρη, ψηλός ,τριχωτός και μυώδης. Φοράει ένα μαύρο μαγιό που είναι σαν να μη το φοράει, γιατί χάνεται μέσα στο μαυριδερό γεμάτο τρίχες σώμα του. Πρώτα σηκώνεται εκείνη – είναι μία ευγενική παραχώρηση μεταξύ κυρίων;– και μπαίνει στη θάλασσα. Κάθεται ακίνητη μέσα στο νερό ατενίζοντας τον ορίζοντα. Φοράει πάντα το καπέλο της. Ξαπλώνει απαστράπτουσα στην ψάθα της. Ύστερα, σηκώνεται ο ψηλός. Περπατάει γέρνοντας λίγο μπροστά και πέφτει με θόρυβο στο νερό. Κολυμπάει γρήγορα για δέκα λεπτά και μετά ξεκουράζεται ανάσκελα αφήνοντας έναν πίδακα νερού να βγαίνει από το στόμα του.
Χαμογελάω. Ξέρω ότι έχουν γυρίσει τα κεφάλια τους και ρίχνουν κλεφτές ματιές σε μένα. Είναι η σειρά μου. Ξαπλώνω στο νερό και σκέφτομαι. Για άλλους, το μπάνιο είναι ένα βάπτισμα. Βγαίνοντας, νιώθουν νέοι άνθρωποι αφήνοντας πίσω ένα κομμάτι του παλιού τους εαυτού. Οι ψυχολόγοι μιλάνε για επιστροφή στη μήτρα. Κοιτάζω κατευθείαν τον ήλιο, ένα λευκό φως με τυφλώνει. Δεν ακούω πάρα μόνο παφλασμούς. Το αλάτι στο στόμα έχει νεκρώσει τους γευστικούς κάλυκες. Στο κορμί μου, η υγρή αίσθηση της απομόνωσης από τον κόσμο, σαν να είμαι μέσα σε ένα μπουκάλι όπου το μήνυμα είμαι εγώ ο ίδιος. Δεν νιώθω τίποτα. Ολική αναισθησία. Κι αυτό είναι ευτυχία και την ευτυχία την καταναλώνεις σε μικρές δόσεις μοιράζοντάς την με τους άλλους.
Κολυμπάω προς την ακτή. Οι "σύντροφοί" μου ανυπομονούν.