Η Marianne Breslauer γεννήθηκε το 1909, στο Βερολίνο, από μια φιλελεύθερη οικογένεια Πρώσων Εβραίων. Ο πατέρας της, ο Alfred Breslauer (1866–1954), ήταν αρχιτέκτονας και καθηγητής πανεπιστημίου, που είχε παντρευτεί τη Dorothea, κόρη του ιστορικού τέχνης Julius Lessing. Έτσι η ενασχόληση με την τέχνη, και ιδιαίτερα με τη ζωγραφική, ήταν κάτι αυτονόητο για τη Marianne. Λόγω του θαυμασμού της για τη γνωστή πορτρετίστα της υψηλής κοινωνίας του Βερολίνου, Frieda Riess, παρακολούθησε μαθήματα στη Lette-Verein, τη πρώτη σχολή για γυναίκες φωτογράφους, που ιδρύθηκε το 1890. Το 1929, τη χρονιά της επιτυχούς αποφοίτησής της, σε ηλικία 20 ετών, πήρε μέρος στην έκθεση της Στουτγάρδης «Film und Foto» που διοργάνωσε η Γερμανική Εργατική Ένωση (Deutscher Werkbund). Η άνετη κατάσταση της οικογένειάς της, της έδωσε τη δυνατότητα να εκπληρώσει το όνειρό της να επισκεφτεί και να ζήσει, έστω και για λίγο, στο Παρίσι, όπου αρχικά εργάστηκε ως μαθητευόμενη του Man Ray. Το Παρίσι ήταν εκείνη την εποχή η πρωτεύουσα της πρωτοπορίας και πολλές φιλόδοξες νεαρές γυναίκες προσέγγισαν το στούντιο του Man Ray, ο οποίος βασίλευε στο χώρο της φωτογραφίας. Αυτός αναγνώρισε τις ικανότητές της Breslauer και την ενθάρρυνε να αυτοαπασχοληθεί.
Στο Παρίσι ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τις φωτογραφίες του Andre Kertesz, ο οποίος επίσης μεγαλουργούσε εκείνη την εποχή. Ωστόσο, η ίδια έβλεπε τη φωτογραφία πρωτίστως ως ρεπορτάζ, σύμφωνα με τους όρους του New Vision και αυτούς έβαλε ως στόχο της δικής της δουλειάς, χρησιμοποιώντας την τεχνική της «αόρατης κάμερας» που είχε εφαρμόσει πρώτος απ΄ όλους ο πρωτεργάτης του ρεπορτάζ και συμπατριώτης της, Erich Salomon. Η Breslauer έστρεψε το φακό της σε ανθρώπους και θέματα που παραβλέπονται ή περιθωριοποιούνται. Η πρώιμη δουλειά της στο Παρίσι επικεντρώθηκε στους άστεγους κατά μήκος του Σηκουάνα. Κατά τη διάρκεια των περιπάτων της στην πόλη ανέπτυξε το στυλ της στις ήσυχες, ποιητικές σκηνές του δρόμου, τις οποίες μπόρεσε να πουλήσει -μία κάθε φορά- σε εικονογραφημένα περιοδικά κατά την επιστροφή της στο Βερολίνο το 1930. Αυτές οι φωτογραφίες της έδωσαν μια θέση στο Ullstein Photography Studio, στο πιο προηγμένο τεχνικά φωτογραφικό στούντιο της εποχής του, που διεύθυνε η Elisabeth Heddenhausen. Στη Marianne Breslauer ανατέθηκε να κάνει ρεπορτάζ για τα καθημερινά θέματα του Βερολίνου, καθώς επίσης να τραβήξει διαφημιστικές φωτογραφίες και πορτρέτα στο στούντιο.
Breslauer Marianne - Paris, 1930
Το 1931 ταξίδεψε για δυο μήνες στην Παλαιστίνη, όπου τράβηξε μερικές από τις πιο γνωστές φωτογραφίες της, που δημοσιεύτηκαν στα σημαντικότερα περιοδικά της εποχής. Το 1932, μετά από δύο χρόνια στο στούντιο Ullstein, έγινε ελεύθερη επαγγελματίας και επέστρεψε στο Παρίσι για άλλη μια φορά. Εκεί φωτογράφισε τον Pablo Picasso και τον Ambroise Villard μεταξύ άλλων. Την ίδια εποχή γνώρισε τον «κύκλο των κοριτσιών» γύρω από την Ελβετίδα Annemarie Schwarzenbach, με την οποία έγινε στενή φίλη και αργότερα τη συνόδευσε σε πολλά ταξίδια. Η Annemarie έγινε η μούσα της Breslauer, η οποία περιγράφει την μορφή της με θαυμασμό: «Είχε την ίδια επίδραση σε μένα, όπως και με όλους τους άλλους με το παράξενο μείγμα αρσενικού και θηλυκού. Δεν ήταν ούτε άνδρας, ούτε γυναίκα. Για μένα, η Annemarie αντιστοιχούσε στην εικόνα του αρχαγγέλου Γαβριήλ στον Παράδεισο... Όχι εντελώς ζωντανό ον, αλλά ένα έργο τέχνης». Την άνοιξη του 1933, με ανάθεση του Academic Agency, οι δυο γυναίκες ταξίδεψαν μαζί στη βόρεια Ισπανία, στα Πυρηναία, για ένα ρεπορτάζ. Αυτό το ταξίδι απετέλεσε την αρχή του φωτογραφικού έργου της Schwarzenbach.
Annemarie Schwarzenbach by Marianne Breslauer
Επιστρέφοντας στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία άρχισαν τα πρώτα σοβαρά προβλήματα, λόγω της εβραϊκής της καταγωγής. Δεν της επέτρεπαν να δημοσιεύει τις φωτογραφίες της με το όνομα της. Η Schwarzenbach φρόντιζε οι φωτογραφίες της Breslauer να δημοσιεύονται σε ελβετικές εφημερίδες, αλλά όλη αυτή η κατάσταση ήταν ψυχοφθόρα και επικίνδυνη για την Marianne, η οποία το 1936 παραμέρισε τη φωτογραφική της καριέρα, εγκατέλειψε τη Γερμανία, μετακόμισε στο Άμστερνταμ και παντρεύτηκε τον έμπορο έργων τέχνης Walter Feilchenfeldt, ο οποίος είχε επίσης μεταναστεύσει από τη Γερμανία. Το 1939, μετά τη γέννηση του πρώτου τους γιου Walter (ένας δεύτερος γιος, ο Konrad, γεννήθηκε το 1944), το ζευγάρι μετακόμισε στη Ζυρίχη όπου ίδρυσαν την Γκελερί Feilchenfeldt, με ειδίκευση στους γαλλικούς πίνακες και σχέδια του 19ου αιώνα. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1953, η Marianne Feilchenfeldt διηύθυνε την επιχείρηση μόνη της και δημιούργησε μια πολύ σεβαστή φήμη, ως μία από τις πρώτες γυναίκες σε αυτόν τον ανδροκρατούμενο κλάδο. Πέθανε στη Ζυρίχη στις 7 Φεβρουαρίου 2001. Το φωτογραφικό της έργο ανακαλύφθηκε εκ νέου τη δεκαετία του 1980 και πολλές εκδόσεις και εκθέσεις αφιερώθηκαν σε αυτήν. Αν και η Marianne Breslauer εργάστηκε ως φωτογράφος μόνο για δέκα χρόνια από τη ζωή της, άφησε πίσω της ένα ενδιαφέρον έργο, για το οποίο της απονεμήθηκε το Βραβείο Hann Höch, στο Βερολίνο, το 1999.
