I only know how to approach a place by walking. For what does a street photographer do but walk and watch and wait and talk, and then watch and wait some more, trying to remain confident that the unexpected, the unknown, or the secret heart of the known awaits just around the corner.
Πώς μπορεί να σκέφτεται ένας πολυβραβευμένος φωτογράφος; Ένας φωτογράφος που το φως, η σκιά, το χρώμα και η ανθρώπινη παρουσία επικοινωνούν μεταξύ τους με ένα πανέμορφο και μοναδικό τρόπο. Ο Alex Webb είναι αυτός που έχει τον τρόπο, απόδειξη φυσικά είναι το συγκλονιστικό φωτογραφικό του αποτέλεσμα όλα αυτά τα χρόνια.
Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1952 στο Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνιας. Από την ηλικία 10 ετών πρωτοξεκίνησε να μαθαίνει τις φωτογραφικές τεχνικές από το πατέρα του που ήταν επαγγελματίας φωτογράφος και συγγραφέας. Είχε μάθει περί της φωτογραφίας αλλά δε φανταζόνταν ότι θα ασχοληθεί και επαγγελματικά με αυτό.
Το 1972 στα γυμνασιακά του χρόνια παρακολούθησε, επίσημα, τα πρώτα του μαθήματα φωτογραφίας στη Νέα Υόρκη.
Αν και οι πνευματικές ανησυχίες του Alex Webb δεν σταμάτησαν, εκεί, σπουδάζει λογοτεχνία και ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αποφοιτώντας το 1974 μαθητεύοντας παράλληλα φωτογραφία στο κέντρο εικαστικών τεχνών Carpenter.
Το 1974 άρχισε να εργάζεται ως επαγγελματίας φωτορεπόρτερ και εντάχθηκε Magnum Photos ως συνεργαζόμενο μέλος το 1976.
Το 1978 άρχισε να φωτογραφίζοντας στην Αϊτή ενώ δούλευε το ασπρόμαυρο φιλμ, κάτι τον επηρέασε συναισθηματικά και ένιωσε ότι έλλειπε η ένταση του φωτός και τα λαμπερά χρώματα των χωρών αυτών. Έτσι ξεκίνησε να αποτυπώνει τα κλικ του σε χρώμα, όπου συνεχίζει να κάνει.
Από το 1979 όπου παρέλαβε το πρώτο του βραβείο αναφέρει σε συνέντευξή του ότι τον κάνει χαρούμενο αλλά θεωρεί ότι όλα είναι μια εμπειρία που προσπαθεί να τον κάνει καλύτερο. Πάντα θα υπάρχει ένας καλύτερος.
Έχει φωτογραφίσει επίσης στα νησιά της Καραϊβικής, Ασία, Φλόριντα, τη περιοχή του Αμαζονίου σύνορα Η.Π.Α – Μεξικό , Κωνσταντινούπολη (City of a Hundred Names) αλλά και στην Θεσσαλονίκη.
Ο κόσμος θεωρεί ότι είναι ο συνεργάτης του, χωρίς αυτόν δε θα μπορούσε να είχε το επιθυμητό φωτογραφικό αποτέλεσμα.
Όταν αναλαμβάνει να φωτογραφίσει μία περιοχή πειραματίζεται σε διάφορα στάδια. Αρχικά διαβάζει τους ταξιδιωτικούς οδηγούς και λίγο λογοτεχνία, όχι όμως σε βάθος. Μετά επισκέπτεται για να αντιληφθεί και ο ίδιος τη κατάσταση έτσι ώστε να έχει τις "οπτικές του αντιδράσεις ’'.
Χρησιμοποιεί ψηφιακή μηχανή άλλα πάντα έχει και μία αναλογική μαζί του. Τον γοητεύει η διαδικασία του μυστηρίου όταν σε δεύτερτο χρόνο κοιτάει το υλικό του.
Η συζυγός του Rebecca Norris Webb που είναι και βασική του συνεργάτης, θεωρεί ότι τον επηρεάζει τόσο όσο πιστεύει αυτός ότι θα τον βοηθήσει μία δεύτερη γνώμη. Πάντα θεωρεί ότι τη τελική άποψη ενός φωτογράφου την έχει και πρέπει να την έχει ο δημιουργός. Γιατί αν δεν γίνετε αυτό τότε παύει να είναι και δικό του δημιούργημα.
Συνεχίζει να εργάζεται στο Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη με τη συνάδελφο, συνεργάτη του και φυσικά σύζυγό του Rebecca Norris Webb.
I only know how to approach a place by walking. For what does a street photographer do but walk and watch and wait and talk, and then watch and wait some more, trying to remain confident that the unexpected, the unknown, or the secret heart of the known awaits just around the corner.
