Η συγκεκριμένη φωτογραφία, τραβηγμένη στο Παρίσι, δείχνει έναν σκύλο να διασχίζει μια σιδηροτροχιά στο απομονωμένο Parc de Sceaux, στην καρδιά του χειμώνα. Έγινε μια εμβληματική εικόνα όχι μόνο για τη σειρά «Exiles» (Εξορίες) του Josef Koudelka, αλλά μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα πορτραίτο του Koudelka, μια μοναχική εξορία η οποία – παρά την μετέπειτα αναγνώρισή του σε εθνικό επίπεδο στην Δημοκρατία της Τσεχίας – διακρίνεται ακόμα και τον διακρίνει ως μοναχική φιγούρα. Η σειρά Exiles απεικονίζει την απομόνωση αυτών  που βιώνουν όσοι είναι εξόριστοι. Αυτή η ζωντανή αμεσότητα επιτυγχάνεται από αυτό που ο Koudelka ονομάζει ως «η αέναη μετανάστευσή μου»: "Δεν μένω σε μια χώρα πάνω από τρεις μήνες. Γιατί; Επειδή με ενδιαφέρει να βλέπω, και αν μείνω παραπάνω, τυφλώνομαι." 

Η σειρά είναι ένα πολύ δυνατό φωτογραφικό project πάνω στο ζήτημα της αποξένωσης, και για να το ολοκληρώσει ο Koudelka χρειάστηκε 25 χρόνια. Και παραμένει σήμερα τόσο επίκαιρο, όσο και την εποχή που το δημιούργησε. Έχει αναγνωρισθεί ως ένα από τα σημαντικότερα φωτογραφικά βιβλία του Koudelka. Το ξεκίνησε προκειμένου να εξερευνήσει τις καθημερινές ζωές των μεταναστών σαν κι αυτόν τον ίδιο, τους οποίους συνάντησε σε όλη την Ευρώπη πάνω από 20 χρόνια. Κι αποτέλεσε το έναυσμα για το βιβλίο Josef Koudelka: The Making of Exiles (2017), το οποίο αναζητάει την προέλευση και το πώς έγινε το ταξίδι του, προκειμένου να περιγράψει τα ταξίδια και την καθημερινότητα των μεταναστών στην Ευρώπη.

Η εν λόγω φωτογραφία ανήκει στις πιο γνωστές φωτογραφίες του Koudelka. Η εικόνα, σε πρώτη ανάγνωση, δείχνει απλή. Ένας μαύρος σκύλος σε ένα χιονισμένο τοπίο.  Αλλά το καρέ είναι έντονα συναρπαστικό. Η στάση του σκύλου είναι τεταμένη και δείχνει να είναι έτοιμος να αρχίσει το τρέξιμο. Η απουσία λεπτομέρειας στο ζώο το καθιστά μια μαύρη μάζα, παρά τις οξείες γραμμές των άκρων ενός σκύλου. Το έντονο μαύρο της σιλουέτας, σε αντίθεση με το έντονο λευκό του χιονιού, δίνει στη φωτογραφία πολλή αίσθηση. Τι κάνει ο σκύλος, και γιατί είναι μόνος σε ένα έρημο τοπίο; Ο σκύλος μοιάζει σαν ένα φάντασμα που εισβάλει στην ανθρωπότητα, όπως αυτή υποδηλώνεται από τα κτίρια στο βάθος της φωτογραφίας.

Τι οδήγησε τον Koudelka σε αυτή τη φωτογραφία δεν το ξέρει κανένας εκτός από τον ίδιο, και το πιο πιθανό είναι να μην διευκρινιστεί ποτέ, ακόμα κι αν ο ίδιος θα το ήθελε. Αλλά είναι έκδηλη η ένταση με την οποία προσεγγίζει τη ζωή και η φωτογραφία ηλεκτρίζει τα θέματα του και φέρνει σε αυτόν, αν όχι ευτυχία, τουλάχιστον τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή.

“Η ασυνήθιστη, ασταθής, γενετήσια και έντονα ανθρωπιστική φαντασία του Koudelka αντανακλά το πνεύμα του, την ουσία μιας εξορίας, ο οποίος νιώθει να βρίσκεται στο σπίτι του κάθε φορά που το περιπλανώμενο σώμα του βρίσκει λιμάνι μέσα στη νύχτα.” – Cornell Capa

Η φωτογραφία ενός σκύλου να σαρώνει ένα ψυχρό χειμωνιάτικο τοπίο, λειτουργεί ως αναπόληση ενός αυτό-πορτραίτου. Μπορείς να φανταστείς τον Koudelka, ακριβώς πίσω από τον σκύλο, να σαρώνει με την κάμερά του.

Έγινα αυτό που είμαι από το πώς γεννήθηκα, καθώς και τι φωτογραφίες φτιάχτηκαν από εμένα. Οι άλλοι με ρωτάνε, ‘Είσαι ακόμα Τσέχος ή είσαι Γάλλος;’. Δεν ξέρω ποιος είμαι – οι άνθρωποι που με βλέπουν ίσως πουν ποιος είμαι. Είμαι το παράγωγο όλου αυτού του συνεχούς ταξιδιού, αλλά γνωρίζω από πού προέρχομαι.