Η Δήμητρα Σωτηρίου-Τσογκανή δεν είναι επαγγελματίας φωτογράφος - είναι όμως μια γνήσια ερασιτέχνις με βλέμμα που αναζητά το ουσιαστικό μέσα στον κόσμο μας. Με την κάμερα ως προέκταση της προσωπικής της ματιάς, απαθανατίζει εικόνες που κουβαλούν συναίσθημα, μνήμη και αισθητική.

Στη φετινή της εξόρμηση στη Χαλκιδική, για πρώτη φορά, δεν αναζήτησε τις καρτποσταλικές λήψεις αλλά τις "μικρές ιστορίες" που κρύβονται στα πεύκα, στο σούρουπο, στα χρώματα του καλοκαιριού. Μιλήσαμε μαζί της για το ταξίδι, τη φωτογραφία και τη δύναμη που έχει η ματιά του καθενός να μεταμορφώνει τον κόσμο γύρω του.

 «Η φωτογραφία είναι το δικό μου παράθυρο στον κόσμο»

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη φωτογραφία;

Η ενασχόλησή μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε το 2015. Από τότε είναι μια σταθερή αγάπη, ένα προσωπικό ταξίδι. Πιστεύω πως ο φωτογραφικός φακός λειτουργεί σαν ένα παράθυρο στον κόσμο – μέσα από αυτό βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά, πιο ουσιαστικά.

Έχετε εκπαιδευτεί φωτογραφικά ή είστε αυτοδίδακτη;

Έχω παρακολουθήσει αρκετά σεμινάρια φωτογραφίας όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθώντας διαρκώς να εξελίσσομαι. Παρόλο που δεν είμαι επαγγελματίας, για μένα η φωτογραφία είναι τρόπος έκφρασης.

Έχετε συμμετάσχει σε αρκετές εκθέσεις. Θα θέλατε να μας πείτε περισσότερα;

Βεβαίως. Έχω λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, σε χώρους όπως το Πολιτιστικό Κέντρο Ραφήνας, η iFocus Photo Gallery, η Luminous Eye Gallery, οι πρώην αποθήκες Καμπά, η Gallery IC Fine Art, αλλά και στο Πολιτιστικό Κέντρο “Μελίνα” του Δήμου Αθηναίων. Είναι πάντα τιμή και χαρά να μοιράζομαι τη δουλειά μου με το κοινό. Είμαι επίσης μέλος του Συλλόγου Εικαστικών Μεσογαίας ως φωτογράφος.

Το φετινό καλοκαίρι βρεθήκατε για πρώτη φορά στη Χαλκιδική. Τι σας εντυπωσίασε περισσότερο;

Η Χαλκιδική είναι ένας πραγματικά ευλογημένος τόπος. Τα νερά κρυστάλλινα, οι παραθαλάσσιες αποχρώσεις από μπλε ως τιρκουάζ, οι ορεινές περιοχές γεμάτες πράσινο – από το βαθύ του πεύκου ως το ανοιχτό της ελιάς. Οι κοιλάδες γεμάτες αποχρώσεις που φτάνουν ως το χρυσό του αχύρου. Είναι ένα τοπίο που μοιάζει να έχει φτιαχτεί από τον Θεό και περιποιηθεί από τον άνθρωπο.

Πώς ήταν η εμπειρία της φωτογράφισης εκεί;

Απέφυγα τις τουριστικές εικόνες, τη μεγάλη ανθρωποσυρροή στις παραλίες και τις κλασικές «ταξιδιωτικές» λήψεις. Προσπάθησα να βρω τη δική μου ματιά. Ήθελα να αιχμαλωτίσω κάτι αυθεντικό, κάτι προσωπικό, που να μπορώ να το μοιραστώ.

Ποιες περιοχές σας ενέπνευσαν περισσότερο;

Πραγματικά πολλές! Από την Ποτίδαια, τη Σάνη, τον ορεινό Παρθενώνα, μέχρι το Ποσείδι, το Πευκοχώρι και την παραδοσιακή Άφυτο. Από τη Νικήτη στον Νέο Μαρμαρά, τη Βουρβουρού, τη Σάρτη και τις εντυπωσιακές Καβουρότρυπες, με τους βραχώδεις κολπίσκους και την απέραντη θέα στο Άγιο Όρος. Και φυσικά από την Ουρανούπολη ως τον Σταυρό – η φύση απλώς σε κατακλύζει.

Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο που σας τράβηξε φωτογραφικά;

Ναι, το σούρουπο. Οι εικόνες εκείνες τις ώρες - στη θάλασσα, στις κοιλάδες, στα δάση – είναι μαγικές. Τα ζεστά χρώματα σε προκαλούν να τα "φυλακίσεις" σε ένα κλικ, να πεις μικρές ιστορίες μέσα από μια εικόνα.

Θα επιστρέφατε;

Χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία που επιβεβαιώνει το γνωστό ρητό: «Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει». Έφυγα γεμάτη εικόνες, παραστάσεις και αρώματα – σαν να πέρασα λίγο από έναν επίγειο παράδεισο.