Για τον φωτογράφο Ηλία Κοσίντα, οι Σπέτσες δεν είναι απλώς ένα νησί, είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αλλάζει, φωτίζεται, μεταμορφώνεται και μαγνητίζει. Εδώ και 25 χρόνια, με τη φωτογραφική του μηχανή ως σταθερό συνοδοιπόρο, έχει καταγράψει το νησί όχι μέσα από την τουριστική του όψη, αλλά μέσα από τα φώτα της καθημερινότητας. Το βλέμμα του δεν κυνηγά το εντυπωσιακό, αλλά το διαχρονικό. Μιλήσαμε μαζί του για το πώς διαμορφώθηκε αυτή η φωτογραφική σχέση ζωής με τις Σπέτσες.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τις Σπέτσες και τη φωτογραφία του νησιού;


Έχουν περάσει 25 χρόνια που φωτογραφίζω τις Σπέτσες, χειμώνα - καλοκαίρι. Όταν ζεις σε έναν τόπο για πολύ καιρό, παύεις να είσαι τουρίστας. Παρατηρείς διαφορετικά, βλέπεις με άλλα μάτια και εκτιμάς άλλες εικόνες ως φωτογράφος.

Ποιο είναι το μυστικό για να φωτογραφίσει κανείς με αυθεντικότητα έναν τόπο που αγαπά;


Όταν αγαπάς έναν τόπο, πηγαίνεις στα ίδια μέρη πολλές φορές, σε διαφορετικές ώρες και εποχές. Συναντάς ανθρώπους που σε ξέρουν, που γνωρίζουν ότι σχεδόν πάντα έχεις τη φωτογραφική μηχανή μαζί σου. Δεν ενοχλούνται όταν τους φωτογραφίζεις, μερικοί στο ζητάνε κιόλας. Το νησί είναι όμορφο, αλλά για εμάς τους φωτογράφους αυτό δεν αρκεί.

Η ομορφιά, όταν είναι προφανής, μπορεί να επιβληθεί στην εικόνα και να χαθεί το βλέμμα μας.

Πώς αλλάζει ο τρόπος που φωτογραφίζετε με τα χρόνια;


Χρειάζεται χρόνος για να ανακαλύψεις τον δικό σου τρόπο να δώσεις ενδιαφέρον στη φωτογραφία. Τα πρώτα χρόνια φωτογράφιζα αποκλειστικά με ασπρόμαυρο φιλμ. Τα τελευταία δέκα χρόνια, μπήκε στη ζωή μου και το χρώμα, κυρίως λόγω της θάλασσας, ήταν αδύνατον να αντισταθώ.

Πώς συνδυάζετε την αναλογική με τη ψηφιακή φωτογραφία;


Είναι περίεργο, αλλά συνήθως όταν περπατάω, έχω μαζί μου αναλογική  μηχανή. Όταν κολυμπάω όμως, έχω ψηφιακή μηχανή - μου προσφέρει την άνεση να τραβήξω πολλές λήψεις, μέχρι να τελειώσει η μπαταρία.

Υπάρχει κάποιο πιο προσωπικό στοιχείο στο φωτογραφικό σας αρχείο;


Ναι, μέσα σε αυτά τα 25 χρόνια έχω δημιουργήσει ένα προσωπικό, αλλά και Σπετσιώτικο φωτογραφικό αρχείο. Το σημαντικότερο κομμάτι για εμένα είναι τα παιδικά χρόνια της κόρης μου και των φίλων της. Κατέγραψα και κράτησα ζωντανές εικόνες από τις παιδικές τους στιγμές.

• Η φωτογραφία για μένα λειτουργεί σαν ημερολόγιο,  με βοηθάει να θυμάμαι.

Στα έργα σας βλέπουμε συχνά μια έντονη παρουσία πλαστικών και απορριμμάτων. Ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτή την επιλογή;

Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να φωτογραφίσω τα πλαστικά,και όχι μόνο, με έναν εικαστικό τρόπο, ώστε η εικόνα να τραβάει την προσοχή και να περνάει παράλληλα ένα σαφές μήνυμα για το πρόβλημα που προκαλείται στο θαλάσσιο περιβάλλον. Δεν με ενδιαφέρει απλώς η καταγραφή της ρύπανσης, με ενδιαφέρει να προκαλέσω στον θεατή αντίδραση και να αγγίξω το συναίσθημα του.

Πώς μετατρέπετε τα πλαστικά και τα σκουπίδια σε τέχνη;

Προσπαθώ τα πλαστικά να μεταμορφώνονται σε κάτι που μοιάζει ζωντανό, κάτι που "φωνάζει" για το πρόβλημα. Δεν τα δείχνω απλώς ως απορρίμματα, αλλά ως μέρος ενός σκηνικού που αφηγείται μια ιστορία, συχνά σκληρή, αλλά αληθινή.

Υπάρχει κάποιο παράδειγμα φωτογραφίας σας που θεωρείτε χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης;

Ναι, για παράδειγμα, στις φωτογραφίες με τον γλάρο, το πουλί είναι νεκρό. Η εικόνα από μόνη της σοκάρει, ο τρόπος όμως που την έχω αποδώσει δεν είναι αποτρόπαιος. Μέσα από τέτοιες εικόνες θέλω να μεταδώσω τη φρίκη που βιώνει το θαλάσσιο οικοσύστημα με σκοπό να αφυπνίσω συνειδήσεις και να επικοινωνήσω το πρόβλημα.

Λίγα λόγια για τον Ηλία Κοσίντα

Ο Ηλίας Κοσίντας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Σπούδασε φωτογραφία στη σχολή “Focus” και παρακολούθησε σεμινάρια στον Φωτογραφικό Κύκλο, καθώς και με τους καταξιωμένους φωτογράφους Νίκο Οικονομόπουλο και Larry Towell. Διετέλεσε βοηθός στα σεμινάρια του Κωνσταντίνου Μάνου το 1998 στο Φωτογραφικό Κέντρο Σκοπέλου. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις και έχει παρουσίασει αρκετες ατομικές σε γκαλερί και πολιτισιτκούς χώρους.