Στην πρόσφατη έκθεσή του με τίτλο Mare Atrum, ο Κωνσταντίνος Γεωργιακώδης προτείνει μια εμπειρία πέρα από την επιφάνεια της εικόνας: μια φωτογραφική κατάδυση στον βυθό της Χίου αλλά και του ίδιου τού εαυτού. Οι φωτογραφίες του δεν είναι απλώς τοπιογραφικές˙ μοιάζουν περισσότερο με εσωτερικά τοπία, με εικόνες που αντηχούν φόβο, επιθυμία, τραύμα και μνήμη. Ο φωτογράφος  μίλησε στη Δώρα Λαβαζού για τη σχέση του με το υγρό στοιχείο, την πρόκληση της υποβρύχιας δημιουργίας και το πώς η τέχνη λειτουργεί, τελικά, ως μια μορφή προσωπικής κάθαρσης.

Στο κείμενό σας, περιγράφετε τον βυθό ως «ψυχικό πεδίο» και «χώρο του ασυνείδητου». Πότε νιώσατε για πρώτη φορά ότι η θάλασσα αντικατοπτρίζει τον εσωτερικό σας κόσμο;


 Η επαφή μου με τον βυθό ξεκίνησε σε αρκετά μικρή ηλικία. Λόγω της καταγωγής μου από Χίο και Ικαρία, περνούσα πολλές ώρες στη θάλασσα τα καλοκαίρια. Ειδικά στην Ικαρία, όπου οι παραλίες είναι πιο “άγριες” και δεν είχαν αμμουδιά, η μόνη διασκέδαση ήταν ο βυθός. Θυμάμαι να πιάνω έναν βράχο και να μένω κάτω όσο το επέτρεπε η αναπνοή μου, παρατηρώντας τα πάντα μέσα στην ηρεμία. Νομίζω πως έτσι ξεκίνησε αυτή η σύνδεση.

Ποια ήταν η πρώτη σας υποβρύχια φωτογραφία που νιώσατε περισσότερο ως εσωτερική παρά τοπιογραφική;


Μια φωτογραφία στην Ικαρία, με μια απλή φιλμάτη κάμερα της μητέρας μου και μια αυτοσχέδια υποβρύχια θήκη από τάπερ. Τράβηξα μόνο μία πριν με καταλάβουν. Η φωτογραφία δεν είχε τεχνικά καλή ποιότητα, αλλά εμένα μου άρεσε. Μάλιστα, προσπάθησα να την αναπαραστήσω στο Mare Atrum, γιατί η πρωτότυπη έχει χαθεί.

Τι υποδηλώνει για εσάς ο τίτλος "Mare Atrum";


Ο τίτλος μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Σκοτεινός, ζοφερός, ή και κάτι πέρα από αυτό. Το τι θα νιώσει ο θεατής έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Μιλάτε για φόβους και επιθυμίες που αναδύονται στον βυθό. Πόσο εύκολο είναι να φωτογραφίσει κανείς κάτι τόσο άυλο;


Τα συναισθήματα προβάλλονται στην ύλη γύρω μας, αρκεί να μπορούμε να τα δούμε. Αν το καταφέρουμε, μπορούμε να τα αποτυπώσουμε στον φακό.

Υπάρχει κάποιο έργο από την έκθεση που νιώθετε ότι σας «ξεγυμνώνει» συναισθηματικά;


Ναι, η φωτογραφία που ανέφερα νωρίτερα. Αυτή που προσπάθησα να αναπαραστήσω. Αν και είναι μάλλον η λιγότερο «εντυπωσιακή», είναι η πιο προσωπική.

Πώς είναι η εμπειρία να φωτογραφίζετε μέσα στο νερό; Είναι πιο πολύ σωματική, πνευματική, ή και τα δύο;


Και τα δύο. Είναι σωματικά δύσκολο, ειδικά χωρίς ειδική εκπαίδευση.

Αν όμως ξεπεράσεις το τεχνικό κομμάτι, η φωτογράφιση γίνεται σχεδόν διαλογιστική.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν προσπαθείτε να αποδώσετε το ασυνείδητο με μια φωτογραφική μηχανή;


Δεν προσπαθώ εσκεμμένα να αποδώσω το ασυνείδητο. Συμβαίνει αυθόρμητα – ειδικά στη διαδικασία επιλογής των φωτογραφιών. Η αληθινή πρόκληση είναι για τον θεατή και τι κουβαλάει μέσα του.

Πολλοί καλλιτέχνες συνδέουν το νερό με μνήμη, υποσυνείδητο και κάθαρση. Πώς βλέπετε εσείς τον βυθό ως σύμβολο;


Ο βυθός είναι ένας τόπος ελκυστικός, αλλά αργά ή γρήγορα πρέπει να βγεις στην επιφάνεια. Αν δεν το κάνεις, μάλλον είναι οι δικές σου σκέψεις που σε κρατούν κάτω.

Η φωτογραφία είναι για εσάς αναμέτρηση με τον εαυτό ή με τον κόσμο;


Η πρώτη σύγκρουση είναι με τον εαυτό. Αν την ξεπεράσεις, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να εκθέτετε αυτές τις φωτογραφίες στη Χίο;


Ζω και εργάζομαι πια στη Χίο, είναι η καταγωγή μου, κι εδώ τραβήχτηκαν πολλές από τις φωτογραφίες. Ήταν σχεδόν αυτονόητο να παρουσιαστούν πρώτα εδώ.

Υπάρχει κάποιος υποβρύχιος τόπος γύρω από τη Χίο που «μιλάει» περισσότερο μέσα σας;


Ο βυθός στον Εμποριό, η παραλία Μαύρα Βόλια, με τα ηφαιστειογενή πετρώματα. Το βαθύ μπλε και το ανάγλυφο του τοπίου δημιουργούν έναν ιδιαίτερο κόσμο.

Πώς θα θέλατε να νιώσει ο επισκέπτης της έκθεσης;


Δεν θέλω να του υπαγορεύσω κάτι. Η εικόνα πρέπει να μιλήσει στον καθένα διαφορετικά. Αυτή είναι η μαγεία της τέχνης.

Υπάρχει «σωστός» τρόπος να διαβάσει κανείς τις φωτογραφίες σας;


Όχι. Η έκθεση δεν έχει αρχή ή τέλος, είναι ανοιχτή στη ματιά του καθενός.

Αν ο βυθός είναι καθρέφτης του εσωτερικού σας κόσμου, πώς έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια;


Νομίζω πως οι φωτογραφίες μου τα λένε όλα.

Φοβηθήκατε ποτέ να φωτογραφίσετε κάτι πολύ κοντά στο τραύμα ή στη μνήμη;


Τα τραύματα και οι μνήμες μάς ωθούν στη δημιουργία. Αν ξεπεραστεί ο φόβος, ανοίγεται ο δρόμος προς την έκφραση.

Ετοιμάζετε κάποιο νέο project;


Δουλεύω πάνω σε νέο φωτογραφικό έργο που, αν όλα πάνε καλά, θα παρουσιαστεί τον Μάιο του 2026 μαζί με έντυπο φωτογραφικό λεύκωμα. Παράλληλα, ασχολούμαι με ταινίες μικρού μήκους – η μία βρίσκεται ήδη στο στάδιο των γυρισμάτων.

Γεννήθηκε το 1989 στην Χίο. Η καταγωγή του είναι από Χίο και Ικαρία, ωστόσο τα τελευταία χρόνια ζει στην Χίο. Ένα μεγάλο μέρος των παιδικών κι εφηβικών του χρόνων το πέρασε στην Αθήνα.

Η αγάπη του για την φωτογραφία γεννήθηκε παρακολουθώντας κινηματογράφο. Η επιθυμία του να δημιουργήσει κι αυτός αντίστοιχες εικόνες τον οδήγησε στο να ξεκινήσει την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία.

Από τα πρώτα παιδικά του χρόνια άρχισε να ασχολείται με την φωτογραφία, αλλά πιο εντατικά από το 2017. Ταυτόχρονα ξεκίνησε να ασχολείται και με την Κινηματογράφηση. Τα τελευταία 5 χρόνια διδάσκει εθελοντικά Φωτογραφία στην Φωτογραφική Λέσχη Χίου, όπου έχει συμμετάσχει σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί. Επιπλέον, έχει διοργανώσει και παρουσιάσει τρεις ατομικές φωτογραφικές εκθέσεις. Η τελευταία έχει όνομα "Mare Atrum".