Η Τζένη Λυκουρέζου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα, μια πόλη που δεν αποτελεί απλώς τόπο καταγωγής της, αλλά και βαθύτατη πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης. Με σπουδές Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επαγγελματική διαδρομή ως δικηγόρος, η φωτογραφία εισέβαλε στη ζωή της ως εσωτερική ανάγκη, εξελισσόμενη σε πλήρη δημιουργική ταυτότητα.

Με πολυετείς σπουδές στη μαυρόασπρη, αρχιτεκτονική και φωτογραφία δρόμου στην Ε.Φ.Ε. και στη σχολή E.S.P., καθώς και με φοίτηση στο Università di Perugia στην Ιταλία, η Λυκουρέζου έχει αποκτήσει ευρεία αισθητική και τεχνική κατάρτιση. Είναι πιστοποιημένη απόφοιτος του ΙΕΚ Κηφισιάς στο τμήμα Τεχνικός Λήψης Φωτογραφίας και τα τελευταία χρόνια εστιάζει στην έρευνα της σύγχρονης φωτογραφίας, παρουσιάζοντας μια δουλειά βαθιά ποιητική, ουμανιστική και αφηγηματική.

Έχει πραγματοποιήσει 17 ατομικές εκθέσεις και έχει εκδώσει πέντε φωτογραφικά λευκώματα, μεταξύ των οποίων το “Seaside Life – Καλαμάτα”, που αποτελεί και το πιο προσωπικό της έργο, αφιερωμένο στην παραλιακή τής πατρίδα της. Εκεί επιστρέφει, φωτογραφικά και συναισθηματικά, για να συναντήσει την παιδική της μνήμη και την ουσία της καθημερινής ζωής δίπλα στη θάλασσα.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με την παραλία της Καλαμάτας ως φωτογραφικό θέμα;

Η παραλία της Καλαμάτας δεν ήταν απλώς θέμα· ήταν και είναι κομμάτι της ζωής μου. Είναι ο χώρος όπου περπατώ συχνά, που γνώρισα από παιδί και έφηβη, κι όπου επέστρεφα πάντα με την ίδια τρυφερότητα. Εκεί, μέσα από τις μικροχαρές και τις διαχρονικές συνήθειες των ανθρώπων δίπλα στη θάλασσα, γεννήθηκε η ανάγκη να φωτογραφίσω. Με απόλυτο σεβασμό και διακριτικότητα, κοιτώ τον Άνθρωπο απέναντί μου, και μετατρέπω στιγμές και χώρους σε φωτογραφικά αποσπάσματα που αποτελούν την ουσία της δουλειάς μου.

Ποια είναι η πρόθεσή σας όταν εκθέτετε τις φωτογραφίες σας; Τι θέλετε να επικοινωνήσετε με τον θεατή;

Η φωτογραφία είναι για μένα τρόπος επικοινωνίας. Μιας επικοινωνίας που δεν με ενδιαφέρει να αφορά την ταυτότητα ή την εξωτερική όψη των προσώπων. Δεν θέλω να «καθαρογράψω» την ιδιωτική τους ζωή. Προτείνω περισσότερο μια ενδεικτική ανάγνωση του παραλιακού περιβάλλοντος, όλες τις εποχές του χρόνου, πάντα σύμφωνη με την εσωτερικότητά μου - με την ευαισθησία και την προσωπική μου κρίση.

Πώς διαχειρίζεστε τη σχέση πραγματικότητας και φωτογραφικής απεικόνισης;

Δεν παρουσιάζω την πραγματικότητα. Δεν είναι δυνατόν. Μέσα από τις φωτογραφίες μου, ανοίγω μια συζήτηση με τον θεατή για τη φύση του εκφραστικού μέσου και πώς το χρησιμοποιώ. Του δείχνω τι με ενδιαφέρει, πού στρέφω το βλέμμα μου, ποιοι τραβούν την προσοχή μου. Είναι μια πρόσκληση να δει μέσα από τα δικά μου μάτια, όχι να μάθει μια αντικειμενική αλήθεια.

Πώς ήταν αυτή η φωτογραφική εμπειρία σε βάθος χρόνου;

Επέστρεφα επί μήνες στα ίδια σημεία. Παρατηρούσα, κατέγραφα, αφουγκραζόμουν τον χώρο και τους ανθρώπους. Ήταν σαν να έβλεπα την παραλία κάθε φορά με νέο μάτι, κι όμως μου θύμιζε πάντα εκείνη που είχα ζήσει ως παιδί. Την ήσυχη, αστόλιστη παραλία, χωρίς τουρίστες, χωρίς υπερβολές. Αυτήν που αγαπώ βαθιά.

Ποιες είναι οι πιο έντονες εικόνες-αναμνήσεις που σας συνδέουν με τον τόπο αυτό;

Το Λιμάνι. Η Ανατολική και η Δυτική Παραλία. Τα παιχνίδια στο πάρκο του Λιμενικού. Τα καλοκαιρινά βράδια στο Πανελλήνιο. Ο Γλάρος και ο Νέδοντας, όπου κάναμε μπάνιο. Το MOTEL, ο προορισμός των εφηβικών εξορμήσεων με ποδήλατο. Όλα αυτά επιστρέφουν μέσα από τη ματιά μου και αφομοιώνονται στις σύγχρονες εικόνες της σημερινής παραλιακής ζώνης.

Τι σημαίνει για εσάς η παραλία της Καλαμάτας σήμερα;

Είναι το πιο προσωπικό μου κομμάτι στην πόλη. Κυρίως όταν η τουριστική παραζάλη έχει καταλαγιάσει. Είναι εκείνη που μου υπέδειξε την ωραία φωτογραφική εμπειρία – και θα μιλά πάντα στην καρδιά μου.

#Φωτογραφία #Καλαμάτα #ΤζένηΛυκουρέζου #Οδοιπορικό #Τέχνη #Παραλία