ΜΙΑ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ:  ταξίδι < ελληνιστική κοινή ταξείδιον = εκστρατεία < αρχαία ελληνική τάξις < τάσσω = τακτοποιώ, βάζω σε τάξη = μέρος συνόλου

'ΕΝΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ:

«Το ταξίδι είναι το μόνο πράγμα, που ξοδεύοντας χρήματα, θα σε κάνει πιο πλούσιο»

Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ: Το όνομα Κυρία Χοζυβιώτισσα αναγράφεται πάνω στην εικόνα της Παναγίας που έφεραν οι μοναχοί  από τη Παλαιστίνη, από το μοναστήρι Αγίου Γεωργίου και Αγίου Ιωάννου στη περιοχή του Χοζυβά.

Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ: Απόκρημνο τοπίο, μεγαλειώδες και ασφαλές… θα σκέφτηκαν οι πρώτοι μοναχοί που έφεραν μαζί τους την εικόνα. 

ΤΟ ΜΕΡΟΣ: Καταφυγής τόπος και διαμονής στόχος και ευχή επιβίωσης. 

Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ: Έμεινα αρκετά λεπτά στο πάρκινγκ. Τα 300 σκαλιά δεν με πτοούσαν αλλά ήθελα να προετοιμαστώ. Δεν ήξερα γιατί. Χρειαζόμουν μια μικρή νοητική πορεία πρώτα. Πριν τη πορεία της ανηφόρας. Κοιτούσα μια το Μοναστήρι και μια το πέλαγος. Δέος. Θυμήθηκα τα μέρη που μου έφεραν ρίγος και μούδιασμα στο παρελθόν. Ο Νείλος, τα Μετέωρα, η Ισλανδία, ο Βόσπορος, η Αβάνα, το Wadi Rum, το Bagan, η Καππαδοκία. Εδώ κάποια περίεργη δυναμική οδηγούσε στην ανανέωση της λίστας. Μα πως γίνεται αυτό; Τα προηγούμενα μέρη που ανέφερα έχουν τεράστιο μέγεθος και όγκο. Ενώ εδώ ένα απλό Μοναστήρι έχω μπροστά μου, το οποίο δεν αγγίζει τα 5 μέτρα πλάτος. Και δεν φαίνεται σχεδόν από πουθενά από τη στεριά. Μόνο από τη θάλασσα. Μια χελιδονοφωλιά. Η Μονή του ενός τοίχου. Είναι πολλά όμως τα χρόνια της ιστορία του. Χίλια διακόσια.

Η ΕΞΗΓΗΣΗ:  Είδα την ταινία το Απέραντο Γαλάζιο  πρίν πάρω το καράβι για την Αμοργό. Υπάρχει μια προκαταρκτική σκηνή όπου η κάμερα βρίσκεται πάνω σε ελικόπτερο. Πετάει στο ύψος της θάλασσας και το πλάνο κινείται παράλληλα προς το νερό. Διαρκεί αρκετά. Αρχίζει η κάμερα και ανεβαίνει από το επίπεδο της θάλασσας. Μακριά φαίνεται ένας βράχος. Αρχίζει και παίρνει ύψος το ελικόπτερο, η πτήση,  η κάμερα. Πλησιάζει το βουνό. Αχνοφαίνεται κάτι άσπρο εκεί. Η κλίση ανεβαίνει και το κάτασπρο Μοναστήρι της Αμοργού παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στο φακό.  Το ελικόπτερο φεύγει ψηλά και περνάει ξυστά επάνω από τον απόκρημνο βράχο.

ΤΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ: Δανείζομαι τα λόγια του Ηγούμενου από το 1971 – ο κατά κόσμον  Σπυρίδων Δεναξάς- και τα εμπλουτίζω με αυτά που ένιωσα. «Ένα παράθυρο που βλέπει στο άπειρο. Μέσα στο άπειρο βλέπεις τη σοφία του Θεού. Ένα έργο τέχνης, ένα αρχιτεκτονικό μνημείο, ένα έργο πίστης, ένα λευκό περιστέρι. Δύναμη, θέληση, κουράγιο , υπομονή και έτσι προχωράμε. Από εδώ θα φύγεις με μια αίσθηση ευφορίας, πνευματικότητας, νηφαλιότητας, σωφροσύνης, πληρότητας, αγαλλίασης, με ένα προβληματισμό, με ανάκτηση δυνάμεων. Ο ιδανικός τόπος για ελπίδα, προστασία, παρηγοριά, άσκηση, για κάθαρση, για εσωτερική νήψη. Μια επίσκεψη σε αφήνει πιο πλούσιο, αν δεχθούμε ότι πλούτος είναι τα προηγούμενα που έγραψα. Εδώ συναντάς το Θεό. Εδώ συναντάς τον εαυτό σου.»

Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ: Το Μοναστήρι είναι το καύχημα, η ψυχή, ο παλμός, το στολίδι, η παρηγοριά, το στήριγμα, το προσκύνημα, η καταφυγή, το αγλάισμα του νησιού και των κατοίκων της και όλων των Αμοργιανών όπου γης. Σχεδόν σε κάθε σπίτι αλλά και μαγαζί υπάρχει πίνακας ή (και) ζωγραφιά, πόστερ, κέντημα, αφίσσα, φωτογραφία,  γλυπτό που δείχνει το Μοναστήρι. Το Μοναστήρι είναι μάθημα επιβίωσης και διαβίωσης για όλους μας. Ο Ηγούμενος μου είπε ότι, όταν πρωτοήρθε, δεν υπήρχε ρεύμα και τρεχούμενο νερό στο Μοναστήρι. Το νησί δεν είχε καν λιμάνι. Μήκος μόνο 40 μέτρα, πλάτος 5 μέτρα, 8 επίπεδα, 300 μέτρα ύψος από τη θάλασσα. Είναι η Μονή των σκαλοπατιών. Τριακόσια τριάντα για να ανέβεις να το φτάσεις. Και δεκάδες ακόμα για να σεργιανίσεις τους ορόφους. Περνάς από το συνοδικό, και ανεβαίνεις στο Καθολικό και μετά επιστρέφεις στο Αρχονταρίκι. Αμοργιανή ψημένη ρακή, λουκούμι, δροσερό νερό και διπλός καλοψημένος καφές. Υπάρχει άραγε καλύτερο κέρασμα και καλύτερο καλωσόρισμα… Αυτό το κέρασμα θεωρείται ιερό και προσφέρεται σε όλους. Ακόμα και στους χιλιάδες τουρίστες τη καλοκαιρινή περίοδο. Ο Ηγούμενος μάλιστα επιμένει ότι ποτέ δεν θα σταματήσει. Είναι μια στοιχειώδης φιλοξενία της Παναγίας προς όλους τους επισκέπτες. Η καλύτερη ώρα είναι όταν έχουν φύγει οι τουρίστες · και τότε μπόρεσα να κάνω μια μοναδική μοναχική βόλτα στον εξώστη. Το μπαλκόνι του Αιγαίου.

ΤΟ ΦΙΛΕΜΑ: Ο ηγούμενος μας φίλεψε στη Τράπεζα με κατσικίσιο τυρί, γιαούρτι με γεύση που μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό, κατσικάκι σε δύο εκδοχές, σούπα και κοκκινιστό, πατάτες τηγανητές με αυγά και γλυκόπιοτο Αμοργιανό κρασί. Θέλησα να πλύνω τα πιάτα αλλά ήταν ανένδοτοι. Μα αυτό γίνεται και στο Άγιον όρος παραπονέθηκα, όποιος θέλει βοηθάει στη κουζίνα. Όταν ξανάρθεις , ήταν η απάντηση.

Η ΣΥΝΤΑΓΗ: Το Παστέλι που προσφέρεται όταν γιορτάζει το Μοναστήρι ψήνεται σε καζάνια, σουσάμι με μέλι και απλώνεται σε τραπέζια που έχουν βραχεί με γλυκό κρασί. Ραντίζεται με κύμινο. Το μείγμα απλώνεται με τις πήχες που το χτυπάνε για να έρθει στο πάχος που χρειάζεται . Μόλις στεγνώσει κόβεται σε ρομβοειδή κομμάτια  και προσφέρεται πάνω σε φύλλα λεμονιάς. 

 Η Παναγιά τα πέλαγα κρατούσε στην ποδιά της.

Την Σίκινο, την Αμοργό και τ’ άλλα τα παιδιά της. 

Από την άκρη του καιρού και πίσω απ’ τους χειμώνες

άκουγα σφύριζε η μπουρού κι έβγαιναν οι Γοργόνες.

Οδυσσέας Ελύτης 

Στέφανος Χρόνης

Μου αρέσει να φωτογραφίζω τη καθημερινή ζωή των ανθρώπων, λαογραφία- εθνογραφία και κοινωνικό ντοκουμέντο στις περιηγήσεις μου στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Νομίζω ότι το ταξίδι συνδέει τους ανθρώπους, είναι ένα κεντρικό μέρος της ζωής τους και βρίσκεται στην καρδιά όλων των πολιτισμών. Συνδέω το ταξίδι με τη φωτογράφιση και αντίστροφα. Οι φωτογραφίες μου είναι ένας συνδυασμός φωτογραφίας δρόμου, ντοκουμέντου και φωτογραφίας ταξιδιού. Έχουν δημοσιευτεί CorinthExposed, Ιανός, SonyWorld, National Geographic, PhotoVogue.

Η Φωτογραφία είναι: Περιέργεια, προορισμός, προσμονή, προετοιμασία, περιήγηση,  παρατήρηση, προσπάθεια, πληροφορία, περιπέτεια & προοπτική.