Πότε συνειδητοποιείς πως η φωτογραφία είναι αυτή η μορφή τέχνης που καταφέρνει να αγγίξει την ψυχή σου; 

Γύρω στο 2014-2015 όπου άρχισα να φωτογραφίζω τα κολάζ που έφτιαχνα. Είχα ασχοληθεί με την τεχνική του κολάζ από το Γυμνάσιο, αλλά τα είχα παρατήσει, γιατί τα αποκόμματα από περιοδικά που έβρισκα, δεν ήταν στα χρώματα που επιθυμούσα. Οπότε με την φωτογραφία, αυτό λύθηκε. Επιτέλους, μπορούσα να μετατρέψω τα χρώματα όπως επιθυμούσα. Επίσης η φωτογραφία κάλυψε την γρήγορη παραγωγή εικόνων, όπου αυτό δεν ήταν εφικτό με την ζωγραφική. Ένας πίνακας, είναι δύσκολο να τελειώσει αυθημερόν. 

Από τη θεματική εργασία με τα κολάζ

Ποια είναι τα πρώτα σου φωτογραφικά βήματα και τι δυσκολίες αντιμετώπισες αρχικά; 

Με την φωτογραφία ξεκίνησα το 2013. Με σεμινάρια που έκανα στην ΕΦΕΚ (Φωτογραφική Εταιρία Κρήτης). Η δυσκολία μου ήταν στην τεχνική επεξεργασία των εικόνων. Ανήκω στην γενιά του φιλμ οπότε αυτό ήταν για μένα πολύ περίπλοκο. 

Τι σημαίνει για σένα η φωτογραφία;

Από το 2013, που ξεκίνησα, δεν μπορώ να σταματήσω να φωτογραφίζω. Όσο περνάει ο καιρός, κι όσο φωτογραφίζω, τόσο γεννιούνται κι άλλες εικόνες. 

Από τη θεματική εργασία με τα κολάζ

Γιατί φωτογραφίζεις; 

Φωτογραφίζω γιατί μέσα μου νιώθω ότι έχω άπειρα αρνητικά, τα οποία πρέπει να εμφανίσω, βγάζοντας τα στο φως. Μέσα μου είναι οι εικόνες. 

Παρουσιάζουμε, εδώ, θεματικές σου εργασίες όπως τα Κολάζ, τις Κούκλες, τα Δίπτυχα και το (δικό μου αγαπημένο) Every moment. Θα σε παρακαλούσα να μας δώσεις κάποια στοιχεία για το πώς γεννήθηκαν σαν ιδέες και φυσικά πώς υλοποιήθηκαν.

Πάντα κάθε προτζεκτ ξεκινάει πρώτα στο μυαλό μου. Αφορμή μπορεί να δώσει το ερέθισμα. Όπως το βιβλιο: “Summary of systematic ophthalmology' χάλασε η κάμερα, οπότε έβγαζε μόνο θολά. Πριν την αντικαταστήσω, φυσικά το είδα σαν προκληση να δημιουργήσω. Μετά φυσικά με ενδιαφέρει τι έχω να πω. Ποτέ μια τεχνική δεν αντικατέστησε την αλήθεια. Πάντα όταν δουλεύω ένα πρότζεκτ κάτι θέλω να πω. Να κοινωνήσω. Αλλιώς για μένα δεν έχει αξία.. Εκτός από αυτήν την εσωτερική διαδικασία, δουλεύω ενστικτωδώς. Προσπαθώ να βγαίνουν ασυνείδητα οι εικόνες, και αυτό μέχρι τώρα δεν με διέψευσε. Συνήθως πια πετάω πολύ λίγες, είμαι όμως και πολύ επιλεκτική και σε τι τραβάω. Επίσης όταν δουλεύω κάτι το μυαλό μου είναι συνέχεια εκεί, δεν αφήνω να μεσολαβήσουν ενδιάμεσα χρονικά κενά. Είναι σαν μια συζήτηση. Εάν την αφήσεις στην μέση, ποτέ δεν θα την συνεχίσεις από εκεί που την άφησες. Έτσι κάπως δουλεύω…Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος. 

Κολάζ

Επίσης να προσθέσω, ότι στα κολάζ, δουλεύω αυτόνομα. Ή σε πρότζεκτ με θεματική. Μπορεί όμως να καθήσω να φτιάξω ένα κολάζ έχοντας όμως στο μυαλό μου πρώτα ένα συναίσθημα μια λέξη ή μια πρόταση αυτού που θέλω να πω.

Οι Κούκλες

Στις κούκλες, τώρα, διάβασα ότι τα παιδιά πιστεύουν στον ανιμισμό (anima), δίνουν δηλαδή ψυχή στα αντικείμενα. Έτσι γεννήθηκαν οι κούκλες. Τα παιδιά λένε στις κούκλες όλα τους τα μυστικά. Κι εγώ το έκανα μικρή. Τώρα γιατί οι κούκλες μου δεν απευθύνονται στα παιδιά θα με ρωτήσετε. Γιατί, εδώ δημιούργησα πάνω στο σώμα της όλα αυτά που θα έλεγε συνειδητά πια ο ενήλικας στην κούκλα του. Χρησιμοποιώ όπως είδατε βέβαια πολύ τα σύμβολα. 

Τα Δίπτυχα

Όπως και στα δίπτυχα. Δεν με έφτανε μια εικόνα για να πω αυτό που ήθελα τότε. Ήταν αδύνατο. Το μήνυμα μου περνούσε μόνο με τον συσχετισμό των δύο εικόνων μαζί. 

Το Every moment

Το every moment, γεννήθηκε από μια πρόθεση μου να καταγράψω τις στιγμές που έζησα. Ο χρόνος σαν ουτοπική στιγμή. 'Αχρονες εικόνες, σύμβολα, θραύσματα στιγμών, μνήμες που συνεχίζουν να υπάρχουν, εφόσον αποκτούν υλική υπόσταση. Λειτουργουν ως κάρτες, επίσης. Τοποθετώντας τες ο καθένας με την δική του διάταξη, βρίσκει το δικό του νόημα. 

Κοινός στόχος σε όλες μου τις θεματικές, να έχουν λόγο ύπαρξης για εμένα. Άσχετα ότι ο καθένας, μπορεί να δώσει μια τελείως διαφορετική ερμηνεία. Εάν έχει κάτι αληθινό από εμένα, ίσως αγγίξει και τον θεατή. Αυτό φυσικά δεν το υπολογίζω ποτέ. Την δική μου ανάγκη καλύπτω, τα δικά μου ερωτήματα.