Η φωτογραφία υπήρχε πάντα μέσα στη ζωή μου καθώς ο πατέρας μου είχε μια μεγάλη συλλογή φωτογραφικών μηχανών και ήταν εκείνος που κρατούσε την κάθε στιγμή με μια φωτογραφία, τονίζοντας πάντα την αναγκαιότητα της αποτύπωσης της στιγμής. Το φάρμακο ενάντια στη λήθη.

Ποτέ δεν σκέφτηκα πως θα μπορούσα να ασχοληθώ με το φωτογραφικό μέσο, μέχρι τη στιγμή που συμπλήρωσα το μηχανογραφικό για τις σπουδές μου στο στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών, του ΤΕΙ Αθήνας. Θεωρώ τον εαυτό μου απο τους τυχερούς καθώς με ενέπνευσαν σπουδαίοι καθηγητές πάνω στην Ιστορία, τη Θεωρία και τα τεχνικά κομμάτια του φωτογραφικού μέσου.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με την αγαπημένη μου φωτογραφία μέχρι σήμερα, είναι η εικόνα "Tomoko Uemura in Her Bath (1971)" από τη Minamata του W. Eugene Smith. Ήταν αυτή η δύναμη και η δυναμική της φωτογραφίας να αιχμαλωτίσει τον χρόνο που με συνεπήρε.

Η φωτογραφική μου δουλειά εξολοκλήρου αφορά μια σειρά σκηνοθετημένων αφηγηματικών φωτογραφικών εικόνων οι οποίες παρουσιάζουν σκηνές απώλειας, προσμονής, γαλήνης, μοναχικότητας μιας καθημερινότητας που θα μπορούσε να είναι σχεδόν ταινία. Μας δείχνουν πως το καταφύγιό μας, η στέγη μας είναι μια εσωτερική κατάσταση και μια εσωτερική διεργασία, που ορίζεται υποσυνείδητα από μνήμες. Οι πρωταγωνιστές των εικόνων, ποζάρουν ευάλωτοι στη στιγμή που παγώνει μέσα από το φωτογραφικό φακό, μια ατμόσφαιρα που φέρνει στο προσκήνιο εποχές που έχουν πια φύγει όπως και οι δικοί μας άνθρωποι που τις έχουν σημαδέψει. Το Φως και η σκιά πάλλονται μεταξύ τους σε ένα αρμονικό παιχνίδι, και κάνουν τις φιγούρες να αναδύονται μέσα από την διττότητά τους. Η ατμόσφαιρα που επιλέγω για την φωτογραφική μου δουλειά πηγάζει κυρίως απο την  σχέση μου με την Τέχνη. Διδάχτηκα Ιστορία τέχνης σε όλα τα σχολικά μου χρόνια  έκανα μαθήματα σχεδίου ενώ ειχα βραβευτεί τρεις φορές σε πανελλήνιους μαθητικούς αγώνες ζωγραφικής. Ο τρόπος με τον οποίο οι ζωγράφοι χρησιμοποιούν το φως και την σκιά (chiaroscuro) ώστε να αναδυθούν απο το σκοτάδι στο μαλακό φως τα πορτρέτα, η ύπαρξη μια φωτεινής πηγής που συνήθως εισβάλει απο κάποιο  παράθυρο, η γκάμα των χρωμάτων που βρίσκεται σε μια αρμονία, η χρυσή τομή και ισορροπία του κάδρου, ήταν απαραίτητο εφόδια για έμενα.

Θεωρώ πως κάθε φωτογραφία που παίρνουμε επιλέγοντας να προσθέσουμε η να αποκλείσουμε από το κάδρο μας στοιχεία, είναι κάποιας μορφής άτυπη σκηνοθεσία, είτε πρόκειται για φωτογραφία τοπίου,  η πορτρέτου  είτε για φωτογραφία δρόμου η ακόμη και απλές φωτογραφίες διακοπών. Αυτό που στο τέλος επιλέγουμε να αφήσουμε εκτός κάδρου  και αυτό που επιλέγουμε να καδράρουμε είναι αυτό που προσδιορίζει την ματιά μας και  την φωτογραφική  μας ταυτότητα. Ο χρόνος που αφιερώνουμε στο να τραβήξουμε μια φωτογραφία ειναι εξίσου σημαντικός. Η στιγμή και το κλικ. Ζούμε σε μια εποχή που δυστυχώς τα πάντα τρέχουν με ταχύτατους ρυθμούς γύρω μας,  καταναλώνουμε οπτικά άπειρες εικόνες και μηνύματα καθημερινά και τώρα όσο ποτέ ειναι σημαντική αυτή η αποτύπωση της στιγμής....γιαυτο προσπαθώ μέσα απο τις εικόνες μου να διατηρήσω στο άπειρο αυτή την αίσθηση της.

Ο λόγος για τον οποίο επιλέγω να τοποθετήσω στοιχειά στο κάδρο μου, είναι η δημιουργία μιας δικής μου ουτοπίας σε μια διψά για αναζήτηση του ιδανικού που αγγίζει το όνειρο. Θα σταθώ στο απόσπασμα εκείνο απο το βιβλίο ΄Κουβεντιάζοντας με τον Κάφκα' του Janouch, Gustav, όπως αναφέρεται και από τον Roland Barthes:

Για να μπορέσεις να είσαι σε θέση να δεις μια φωτογραφία σωστά, είναι καλύτερο να κοιτάξεις αλλού ή να κλείσεις τα μάτια σου.

 «Η απαραίτητη προϋπόθεση για μια εικόνα είναι η όραση». Ο Janouch είπε στον Κάφκα. Και ο Κάφκα απάντησε :

Φωτογραφίζουμε πράγματα για να τα βγάλουμε έξω απο το μυαλό μας. Οι ιστορίες μου είναι ένας τρόπος να κλείσω τα μάτια...

 

Αυτό που μαθαίνω μέσα από το φωτογραφικό μου ταξίδι, είναι πως ακόμη και σε έναν κόσμο ιδανικά πλασμένο και φτιαγμένο, τα πάθη και τα ανθρωπινά συναισθήματα δεν μπορούν να απουσιάσουν αφού το στοιχείο άνθρωπος και όσα τον απαρτίζουν βρίσκονται εκεί, μπροστά από τον φακό.

Αν κρατώ κάποια φράση στο μυαλό μου πάντα είναι αυτή που ο κύριος Κωστής Αντωνιάδης όντας καθηγητής μου μου είχε πει με τον αφοπλιστικό του τρόπο, τονίζοντάς μου αυτό που σκέφτομαι πάντα ότι

Η φωτογραφία είναι η αποτύπωση μιας ψευδαίσθησης πίσω από την πραγματικότητα

Στην φωτογραφία άλλο ειναι αυτό που φωτογραφίζουμε, διαφορετικό αυτό που θυμόμαστε ότι φωτογραφίσαμε και εντελώς καινούριο αυτό που βλέπουμε αποτυπωμένο σε χαρτί ως μια εικόνα...