Αυτό που θαύμασα εξ αρχής στις φωτογραφίες του Πέτρου είναι το ξεχωριστό ύφος και η προσωπική σφραγίδα που κουβαλούν! Ο Πέτρος, παρόλο που ασχολείται με ένα είδος φωτογραφίας, που αρκετοί «ειδήμονες» το θεωρούν εύπεπτο, δηλαδή τη φωτογραφία δρόμου, καταφέρνει να ξεπεράσει αυτό το κλισέ και να μας δώσει εικόνες δυνατές, που μιλούν τόσο στο συναίσθημα, όσο και στο νου, εικόνες που μας μεταφέρουν σε ένα κόσμο ιδιαίτερο και ξεχωριστό, στον εσωτερικό κόσμο του ίδιου του φωτογράφου.

Η ενότητα που παρουσιάζουμε σήμερα ονομάζεται «Αποκάλυψη» και ο Πέτρος Κοτζαμπάσης μας μιλά για αυτή μέσα από τα λόγια του Αλμπέρ Καμύ.

«Έρχεται μια μέρα που από πικρία γινόμαστε τόσο αδιάφοροι που τίποτα δεν μας αγγίζει. Όλα μας φαίνονται γνώριμα. Όλα τελειώνουν για να ξαναρχίσουν. Είναι η ώρα της εξορίας, της παρακμής, του θανάτου της ψυχής.... Κάποια πρωινά, στη στροφή του δρόμου, μια γλυκειά δροσοσταλίδα πέφτει στην καρδιά, αφήνει τη γέυση της και χάνεται. Η δροσιά της όμως παραμένει, και αυτήν αποζητά η καρδιά μας. Από εδώ πρέπει να  ξαναρχίσω 

Κλεμμένα λόγια του Αλμπέρ Καμύ.

Ενώ, μιλώντας για τη πορεία του στο χώρο της φωτογραφίας, πορεία μακρινή, που ξεκινά το 1985 αναφέρει:

«Γεννήθηκα και ζω σε μια μικρή πόλη της Βορείου Ελλάδος,την Κομοτηνή. Ασχολούμαι με τη φωτογραφία από το 1985 με ένα διάλειμμα 10 ετών.

Το πεδίο δράσης μου είναι ο «δρόμος», δεν αναζητώ σπουδαία γεγονότα, ούτε κάνω ταξίδια για να βρω φωτογραφικά θέματα. Φωτογραφίζω καθημερινά τα «πλούτη» της καθημερινότητας, δεν επιδιώκω παρά την στιγμή που η αφήγηση γίνεται περιττή με σκοπό να δημιουργήσω ένα νέο σύμπαν όπου όλα είναι φανερά και όμως κάτι κρύβουν, όχι με σύμβολα αλλά με υπαινιγμούς. Αφετηρία μου είναι η φράση του μεγάλου έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, «με τις ξόβεργες μπορείς να πιάσεις πουλιά, αλλά δεν μπορείς να πιάσεις το κελαηδιτό τους, γι αυτό χρειάζεται κάτι άλλο…».

Το «πρότζεκτ» που δουλεύω είναι ένα και μοναδικό και θα ολοκληρωθεί όταν ολοκληρωθεί και ο βιολογικός κύκλος της ζωής μου, επιζητώντας η φωτογραφία μου να γίνει στον θεατή της, ο μεταφορέας της έντασης που ένιωσα όταν σήκωσα την φωτογραφική μηχανή μου, ανοίγοντας μικρές χαραμάδες στο συμπαγή τοίχο της πραγματικότητας, επιτρέποντας του να δει πέρα από αυτή και τους νόμους της.

Χρησιμοποιώ την πραγματικότητα με σκοπό να δείξω φωτογραφία, υλοποιώντας κάτι που προϋπήρχε μέσα μου και επιστρέφοντας στη ζωή όσα για μια στιγμή της δανείστηκα μεταλλαγμένα κατά τις επιταγές του πνεύματος μου. Ακολουθώντας ακριβώς την αντίθετη πορεία από αυτούς που κάνουν εφαρμοσμένη ή αναμνηστική φωτογραφία που χρησιμοποιούν την φωτογραφία για να δείξουν την πραγματικότητα.

Από το 2007 έχω ξεκινήσει να διδάσκω καλλιτεχνική φωτογραφία στο πολιτιστικό σύλλογο του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου. Σήμερα κάνω μαθήματα στους φωτογραφικούς συλλόγους της Κομοτηνής, της Ξάνθης, της Καβάλας και σεμινάρια « καλλιτεχνικής φωτογραφίας και οπτικής αντίληψης» σε ομάδες φωτογραφίας σε όλη την Ελλάδα.

Το 2014 εκδόθηκε το πρώτο μου φωτογραφικό λεύκωμα που έχει τον τίτλο «Εμμονές» και μπορεί ο ενδιαφερόμενος να το προμηθευτεί στέλνοντας ένα μήνυμα στο : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.