Είναι μέρες που η κόρη μου έχει γυρίσει από την Αμερική, επιτέλους. Η ιδέα να σταματήσει στο Μιλάνο για να πάρει τα απαραίτητα ευτυχώς έμεινε πίσω. Περνάμε μαζί τις μέρες των πρώτων κρουσμάτων του νέου ιού στην Αθήνα. Τις συστάσεις διαδέχονται οι απαγορεύσεις. Φωτογραφίζω ό,τι μαγειρεύω, τους τοίχους του σπιτιού. Οι δραστηριότητες μού λείπουν. Φοράω το μαγιό και το σκουφί για το κολυμβητήριο και στέκομαι μπροστά στο φακό μου. Σπάνιο. Το αυτοπορτραίτο πάντα μου φάνταζε άβολο. Βγαίνω έξω, στον κήπο. Ανάμεσα στην αμυγδαλιά και την ελιά, μπροστά από το φράχτη, που μένουν στατικά αλλά μεγαλώνουν. Όπως και το γρασίδι. 

Ένας καθημερινός διάλογος με το φακό και με τους φίλους στα social media ξεκινάει. Αισθάνομαι πιο πολύ από ποτέ την ανάγκη να αφηγηθώ, να επικοινωνήσω σκέψεις και συναισθήματα μέσα από εικόνες επίκαιρες, αλληγορικές, σαρκαστικές. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις των θεατών. Την ίδια στιγμή, βρίσκω την αναζήτηση για το θέμα της επόμενης μέρας ακόμα πιο επιβεβλημένη. Είναι μία διαδικασία που εμπλουτίζει τη μονοτονία του εγκλεισμού. Όλα μοιάζουν στάσιμα. Μόνο το γρασίδι μεγαλώνει.

Ο τίτλος στα αγγλικά «The grass is greener on the other side» είναι έκφραση που δεν μπορεί να μεταφραστεί αυτολεξεί. Χρησιμοποιείται όταν μία κατάσταση, υλική ή κοινωνική, είναι φαινομενικά καλύτερη από τη δική μας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Μπροστά σε μία πρωτόγνωρη περίοδο πανδημίας, όπου σχεδόν όλοι στη Γη αντιμετωπίζουν την ίδια απειλή, οποιαδήποτε μορφή ματαιοδοξίας φθίνει.

Για δες, να ποιος είναι ο κόσμος που μοιάζει τόσο επικίνδυνος. Ένα παιχνίδι για παιδιά, που αξίζει μόνο να αστειευτείς μαζί του.

Sigmund Freud

The grass is greener on the other side

It’s been days since my daughter finally returned from the States. She thankfully skipped the stopover in Milan to collect some essentials. We spend the first days of the new virus outbreak in Athens, together. Government guidelines become strict rules. I photograph whatever I cook, the walls around me. I miss my daily activities. I wear a swimming suit and cap, and I stand before my lens. Bizarre. Self-portraits always made me uncomfortable. I go out in the garden. Between an almond blossom and an olive tree, in front of the fence, some things remain stagnant and others grow. Grass is one of them. 

A daily dialogue is sparked with my camera which transpires on social media. More than ever I feel the need to tell a story, to communicate thoughts and feelings through images that are current, allegorical, sarcastic. I watch as the reactions unfold. At the same time I pressantly think of tomorrow’s picture. This process eases the monotony of the quarantine. Everything appears static. Only the grass keeps growing.

Literally, “the grass is greener on the other side (of the fence)” is a proverb. It’s commonly used to say that things other people possess or their situation, always look better than your own, even when they are not really so. In a period of a pandemic, where almost everyone on Earth faces the same threat equally, any form of vanity seems to fade.

‘You see, this is the world that looks so dangerous. It’s a toy, only deserved to be joked about!’ Sigmund Freud.