Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο εξωτικό Μπουρνάζι. Ανήκω στην ιδιαίτερη αυτή γενιά που μεγάλωσε «αγνά» αναλογικά και πρόλαβε να ενταχθεί πλήρως στην «παρτόλα» ψηφιακή κοινωνία. Αυτό άφησε νεύρα και κενά ίσως φταίει και η Grunge, μπορεί και τα υπερβολικά χρόνια του ΠΑΣΟΚ. Έχω σπουδάσει πολιτικός μηχανικός στο City του Λονδίνου.

Το 2007 χτύπησα την πλάτη μου με αποτέλεσμα να περάσω αρκετούς μήνες στο σπίτι και ποιο συγκεκριμένα στο κρεβάτι αφού δεν μπορούσα να περπατήσω, βασικά περπάταγα σαν κουτσός Robocop. Βαριόμουνα πάρα πολύ και άρχισα να μαθαίνω μόνος μου Photoshop και Ιαπωνικά. Τα Ιαπωνικά τελικά δεν μπόρεσα να τα μάθω αλλά έμαθα Photoshop. Μου άρεσε να πειράζω φωτογραφίες άλλων από το ίντερνετ αλλά μετά από δύο χρόνια βαρέθηκα και πήρα την πρώτη μου μηχανή μια SONY α300. Μου έκανε τρομερή εντύπωση πόσο καθαρές φωτογραφίες βγάζει σε σχέση με το κινητό ή μια compact και φυσικά στο Photoshop το μενού των RAW.

Μετά από μερικά χρόνια κατάλαβα ότι ήθελα να τραβήξω κάτι περισσότερο από ηλιοβασιλέματα και αναμνηστικά αγάλματα και κάπου το 2013 άρχισα μαθήματα καλλιτεχνικής φωτογραφίας στο καλλιτεχνείο Αχαρνών με δασκάλα την Ιωάννα Γεωργοπούλου και ένα σωρό φώτο-συντρόφους . Από εκεί δημιουργήθηκε η 443 στην οποία είμαι μέχρι σήμερα μέλος και 2 χρόνια μετά έγινα μέλος της ομάδας Φωτοδυτικά που μου έδωσε άλλο ένα σημαντικό ερέθισμα ως προς τα διαφορετικά είδη φωτογραφίας και καλλιτεχνικών επεκτάσεων και φυσικά ακόμη περισσότερους συνοδοιπόρους. Παράλληλα παρακολούθησα και μάθημα στον Βασίλη Γεροντάκο και θαύμασα την ονειρικότητά του.

Τα τελευταία χρόνια συνεργάζομαι/μαθαίνω με επαγγελματίες φωτογράφους και κάνω και εφαρμοσμένη φωτογραφία και βιοπορίζομαι από αυτή. Απέκτησα και μια Canon 5D mIII και σιγά σιγά κάποιους φακούς με αγαπημένο, μέχρι τώρα, τον σταθερό Canon 50mm f1.2 τον βρίσκω υπέροχα φωτεινό και καθαρό. Η ελευθερία του επαγγελματικού εξοπλισμού σε συνδυασμό με την δυνατή επεξεργασία δίνει αποτελέσματα πολύ κοντά στο ιδεατό, εννοώντας, τη φωτογραφία που έχει ο φωτογράφος μέσα στο μυαλό του ως ιδέα και προσπαθεί να αποθανατίσει και να παρουσιάσει.

Η φωτογραφία χωρίζεται για εμένα σε δύο μεγάλα ισότιμα μέρη. Το ένα αφορά την λήψη και το άλλο την επεξεργασία.

Η φωτογραφία ως η τέχνη της λήψης έχει τόσες κατευθύνσεις που νιώθω πολύ τυχερός που την γνώρισα. Από τους κλασσικούς φωτογράφους που σε βάζουν στην λογική της σύνδεσης του αισθήματος και του βλέμματος μέχρι φωτογράφους που ξέρουν να αξιοποιούν ένα μοντέλο και/ή το τεχνητό φως.

Η επεξεργασία για εμένα είναι το άλλο μισό της φωτογραφίας. Καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τι θέλεις να ξεχωρίζει σε μια σύνθεση ενώ παράλληλα δίνει και τον όποιο περιορισμό ή ελευθερία στο προσωπικό στυλ του καλλιτέχνη. Η επεξεργασία γινόταν από πάντα ακόμη και εποχή πλακών και φιλμ δηλαδή είναι τόσο παλιά όσο και η λήψη της φωτογραφίας.

Μου αρέσει να ασχολούμαι με τις ώρες μέχρι να μπορέσω να βρω την ιδανική πόζα και φως για ένα μοντέλο μου. Επίσης, να βγαίνω στον δρόμο και να περπατώ με τις ώρες μέχρι να βρω κάτι που θα με κάνει να σηκώσω την μηχανή να υπηρετήσω την αποφασιστική μου στιγμή. Και όταν όλα αυτά τελειώσουν ακολουθεί μια μικρή τελετουργία με κρασάκι στο σπίτι για το τι μου αρέσει και τι τελικά μου αρέσει αρκετά για να επεξεργαστώ. Μετά παίρνω αγκαλιά την σκύλα μου την Νέμεσις και χαζεύω Νικελόντεον.

Μου αρέσει η μουσική ροκ κυρίως αλλά και άλλα είδη, αποφεύγω είδη μουσικής που αυτό-ορίζονται όπως το έντεχνο, λες και τα άλλα είδη είναι άτεχνα. Τελευταία αρθρογραφώ για θέματα pop και Sci-Fi αισθητικής στο Geek Cultura.