Η Ελένη θα με πήγαινε βόλτα, θα με πήγαινε μια φωτοβόλτα κι αφού θα μπαίναμε στο πρώτο λεωφορείο που θα περνούσε, θα κατεβαίναμε σε μια τυχαία στάση προσπαθώντας να ανακαλύψουμε καινούργια μέρη. Της αρέσει να διαλέγει μια γειτονιά της Αθήνας που δεν έχει ξαναπάει και να περπατάει στους δρόμους ψάχνοντας για εικόνες. Και εμένα μου αρέσει αυτή η ιδέα...και την ακολουθώ.

Κάθε φωτογράφος εδώ στο iFocus έχει μια ιστορία να μας διηγηθεί για το πώς και γιατί ξεκίνησε τη φωτογραφική του διαδρομή, εσένα η δική σου ιστορία ποια είναι Ελένη;

Η δική μου ιστορία ξεκινάει όταν ενώ είχα τελειώσει το πανεπιστήμιο δεν ήθελα να δεχτώ ότι η θητεία μου σαν μαθήτρια είχε τελειώσει. Αποφάσισα ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό και η  φωτογραφία μου φάνηκε σαν καλή επιλογή. Έτσι γράφτηκα σε μια σχολή φωτογραφίας για να πάρω μαθήματα. Μαγεύτηκα με τα όσα είδα και έμαθα τα οποία αγνοούσα μέχρι τότε. Αγάπησα την φωτογραφία, όμως απογοητεύτηκα γρήγορα με την δική μου επίδοση σε αυτή και έτσι μετά από λίγα χρόνια ενασχόλησης την εγκατέλειψα. Ξαναμπήκα στο παιχνίδι μετά την αγορά της πρώτης μου ψηφιακής μηχανής και κυρίως μετά από την επαφή μου με διάφορα φωτογραφικά sites τα οποία μου ξανά ζέσταναν το ενδιαφέρον για την φωτογραφία. Από τότε και μετά έχω ξαναπάρει αρκετά μαθήματα με διαφορετικούς δασκάλους και έχω παρακολουθήσει workshops όπου άκουσα αρκετές και διαφορετικές απόψεις. Αυτό με βοήθησε στο να καταλήξω στα δικά μου συμπεράσματα.  

Σε αυτή τη διαδρομή και στην αναζήτησή του προσωπικού ύφους υπήρξαν δυσκολίες και πώς τις ξεπέρασες;

Η  φωτογραφία μου έχει περάσει από διάφορα στάδια. Έχω αλλάξει αρκετά από τότε που ξεκίνησα και συνεχίζω να αλλάζω. Άρα δεν ξέρω αν έχω καταλήξει σε ένα  συγκεκριμένο προσωπικό ύφος. Υπάρχουν όμως μεγάλα διαστήματα που οι φωτογραφίες μου έχουν μια ομοιογένεια και μετά κάτι αλλάζει σιγά σιγά, σταθεροποιείται για λίγο και μετά πάλι τραβά τον δρόμο του. Υποθέτω ότι αυτή είναι μια φυσιολογική πορεία που ακολουθούν οι περισσότεροι που ασχολούνται με την φωτογραφία. 

Μια γυναίκα φωτογράφος, όπως εσύ, τι προσδοκίες έχει; 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν προσδοκώ να κερδίσω χρήματα από τη φωτογραφία. Θέλω να την κρατήσω σε ένα επίπεδο όπου θα είναι μια ευχάριστη διέξοδος και όχι εργασία. Έπειτα, όλοι μας θέλουμε να έχουμε την ικανοποίηση ότι η δουλειά μας αρέσει, όχι απαραίτητα σε όλους, αλλά σε εκείνους την γνώμη των οποίων εκτιμάμε. Άρα μια προσδοκία είναι η επιδοκιμασία τους, αν και πάρα πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να τραβάω φωτογραφίες που είμαι σίγουρη ότι δεν θα αρέσουν σε κανένα, κάτι σαν επανάσταση ή σαν αντίδραση σε ότι έχω διδαχθεί.

Τι έχεις να πεις για τα social media και την ανάρτηση των φωτογραφιών από αναγνωρισμένους έως και εκκολαπτόμενους φωτογράφους στο διαδίκτυο σε διάφορες φωτογραφικές κοινότητες; Tι ανάγκη θεωρείς πως καλύπτει αυτή η διαρκής έκθεση;

Τα social media πιστεύω ότι αν χρησιμοποιηθούν σωστά βοηθάνε από πολλές απόψεις. Πρώτο και κυριότερο ενημερώνεσαι για την δουλειά παλιών και νέων φωτογράφων. Πολύ σημαντική είναι η επικοινωνία και κάποια τέτοια ανάγκη καλύπτουν και οι φωτογραφικές κοινότητες. Αν τα μέλη μιας ομάδας έχουν και κάποια φυσική επαφή μεταξύ τους μέσα από συναντήσεις, μαθήματα, εκθέσεις ή εκδρομές τόσο το καλύτερο. Αναπτύσσεται μια άλλη σχέση ανάμεσα τους που τους επιτρέπει να ανταλλάξουν απόψεις και να χαρούν αυτή την δημιουργικότητα που διαθέτουν. Δεν λείπουν βέβαια τα παραδείγματα ανθρώπων που ανεβάζουν φωτογραφίες στο διαδίκτυο για να ικανοποιηθούν από την συλλογή like σε αυτές. Είναι και αυτό ένα φαινόμενο των καιρών μας.

 Αν θέλαμε να κατατάξουμε το φωτογραφικό σου έργο σε μια κατηγορία αυτή θα ήταν η φωτογραφία δρόμου; Αν ναι, τι είναι αυτό που σε " καλεί" στον δρόμο;

Αν και πιστεύω ότι πολλά πράγματα χωράνε κάτω από την ομπρέλα του ‘δρόμου’ αισθάνομαι ότι ένας τέτοιος τίτλος θα με περιόριζε. Τραβάω αρκετά διαφορετικά πράγματα, συνήθως με κοινό παρανομαστή τον άνθρωπο ακόμα και όταν η παρουσία του απλά υπονοείται. Το κάλεσμα είναι η αναζήτηση εικόνων και η επιθυμία να ανακαλύψεις κάτι που ενώ βρίσκεται σε κοινή θέα θα το ‘δεις’ μόνο εσύ.

Αν δεν φωτογράφιζες νομίζεις πως υπάρχει κάτι άλλο που θα σε ικανοποιούσε το ίδιο;

Με γεμίζουν τα ταξίδια, κοντινά και μακρινά, που όμως εμπεριέχουν και τη φωτογραφία μιας και με πλημμυρίζουν με καινούργιες εικόνες και με ανανεώνουν. Όμως, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν θα ήθελα να ήμουν σε ένα ταξίδι χωρίς τη φωτογραφική μου μηχανή.

Μετά από όλη αυτή την αναζήτηση και διαδρομή έχεις καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα για το τι είναι φωτογραφία για εσένα;

Είναι μια ενασχόληση που μου άνοιξε νέους ορίζοντες και με γεμίζει ενέργεια και γι αυτό τον λόγο μου έχει γίνει αναγκαία.

Αν σου ζητούσα να βγούμε μαζί μια φωτοβόλτα πού θα με πήγαινες;

Θα σου πρότεινα να μπούμε στο πρώτο λεωφορείο που θα περνούσε και να κατέβουμε σε μια τυχαία στάση προσπαθώντας να ανακαλύψουμε καινούργια μέρη. Μου αρέσει να διαλέγω μια γειτονιά της Αθήνας που δεν έχω ξαναπάει και να περπατάω στους δρόμους ψάχνοντας για εικόνες.

Τι μήνυμα στέλνεις σε αυτούς που σε διαβάζουν τώρα;

Να συλλέξουν γνώσεις από παντού. Να ακούσουν και να σκεφτούν. Να μάθουν τους φωτογραφικούς κανόνες και μετά να τολμήσουν να τους σπάσουν. Να μην μαγεύονται από τις σειρήνες των like.

Λίγα λόγια για την Ελένη

 Η Ελένη Ρημαντωνάκη γεννήθηκε στα Χανιά αλλά ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στην σχολή φωτογραφίας Focus και παρακολούθησε αργότερα μαθήματα με τους Γιάννη Δήμου, Δημήτρη Τσεβά, Γιώργο Βουτσινά και Βασίλη Γεροντάκο. Παρακολούθησε το μάθημα κριτικής του Πλάτωνα Ριβέλλη όπως και workshops με τον Νίκο Οικονομόπουλο, τον Jason Eskenazi, τον Βασίλη Γεροντάκο και την Μάρω Κουρή.  Έχει συμμετάσχει με φωτογραφίες της σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και έχει διακριθεί σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς.