Γυναίκες φωτογράφοι από την περιφέρεια της χώρας μας κλήθηκαν να καταθέσουν μια φωτογραφία, μια ιστορία, ένα γεγονός, μια μαρτυρία από τον τόπο τους που έγινε αφορμή να αλλάξουν τη ζωή τους και ταυτόχρονα το φωτογραφικό τους βλέμμα. Ξεκινάμε από το Αγρίνιο με την ιστορία της Νικολέτας Γερολιμίνη και συνεχίζουμε...
Μάης του 2017, Σάββατο μεσημέρι, στο Αγρίνιο.
Στον απόηχο μιας σχεδόν ίδιας – για τους πολλούς- εβδομάδας, η πόλη κινείται ξεχασμένη στην κεκτημένη ταχύτητα της καθημερινής έγνοιας, που εντός ολίγου θα αποκοιμηθεί κι αυτή, αφού ξοδέψει ακόμα ανενεργή κι απόκληρη την ησυχία της παύσης, που ομορφαίνει τις ζωές μας, τα Σάββατα.
Τα Σάββατα, φοράει κι αυτή το ωραίο της ρούχο, τα φωτεινά συναισθήματα της ξενοιασιάς και της ξεκούρασης των ανθρώπων της.
Τέτοια Σάββατα με κανακεύει στο ζεστό της άγγιγμα κι ας μην είμαι παιδί της γνήσιο, μα νόθο. Κι όμως, την νιώθω μάνα...( η μάνα η δικιά μου, είναι πολυγαμική!)
....χρόνια πριν, πάσχιζα να βολευτώ σε μια άκρη της, και πάντα η φυγή μηδένιζε τη φλυαρία μιας Άρνησης κοινής, δικής της και δικής μου για ΄΄ Κοντά ΄΄. Τους ίδιους φόβους μοιραστήκαμε η πόλη μου κι εγώ, μέχρι που το γιατρικό ήρθε από ΄΄ μέσα μας ΄΄ : Οι φίλοι.
Οι φίλοι μου,
το γιατρικό της άρνησης Εαυτού να δει μέσα από τον Άλλον
τον ίδιο πόνο ( που η εξορία της μειοψηφίας γεννά),
να επουλώνει τις πληγές μας με την ίδια ευγένεια που όφειλες εσύ, η ίδια, σε Σένα!
Κι έμαθες μέσα απ' αυτούς να σέβεσαι και να αγαπάς εσένα γυναίκα. Και δεν μπορεί τίποτα πιο μεγάλο από το δώρο της ύπαρξης τους να τους δωρίσεις, πάρα μόνο να αγαπάς εσένα.
....Σκέψεις του απομεσήμερου, στου Πόλυζου, ανάμεσα σε φωνές και γέλια της "παρέας’" κι ο φόβος του παρελθόντος να σωριάζεται στα πόδια μου, που χαίρονται -κι αυτά ακόμη- πλάι στον Σβούρα μας.
Κι από σιμά μου,
ο καλός μου......., κι η Μαρία, η φίλη μας.
(....της είχα πει, όταν την πρωτογνώρισα ότι νιώθω, πως είναι η αδελφή που έψαχνα)
Σήμερα - με διαφορά μιας ώρας- δυο γνωστοί μάς νόμισαν βιολογικές αδελφές.
Γελάσαμε...,κοιταχτήκαμε περιχαρείς!.... και γεμάτες ευγνωμοσύνη.