Richard Koci Hernandez -Η φωτογραφία είναι το καθημερινό μου ημερολόγιο κι αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να ξεγελάσω σιωπηλά τον θάνατο, αφήνοντας πίσω μια φωτογραφική δουλεία. Ήμουν εδώ κι αυτά είναι που είδα.

O Richard Koci Hernandez γεννήθηκε το 1969 στo Oakland, California (USA), όπου συνεχίζει να ζει και να δραστηροποιείται. Είναι ένας πολυβραβευμένος και με Εmmy- δημιουργός που πέρα από τη φωτογραφία, του αρέσει να επεκτείνεται δημιουργικά και στο χώρο του ντοκυμαντέρ, του βίντεο και της διεύθυνσης φωτογραφίας.

Ως φωτογράφος αρέσκεται στην street φωτογραφία, στην οποία εξασκείται δεκαετίες και εξακολουθεί να βρίσκει πιο ενδιαφέρουσα θεματικά. Το ιδιαίτερο με τον Richard, πέρα από το φωτογραφικό αποτέλεσμα, είναι ο τρόπος που επιλέγει να φωτογραφίζει. Εξαρχής επέλεγε χαμηλού κόστους μέσα λήψεων, είτε αυτό ήταν pin-hole μηχανές, φτήνες κινέζικες Holgas και ακόμα πιο πρόσφατα ένα iphone.

Παρολαυτά το απότελεσμα είναι ασπρόμαυρες εικόνες με μια film-noir αίσθηση, θυμίζοντας έντονα τη μοντέρνα φωτογραφία των 30s, που βασιζόταν στην ισορρόπια ανάμεσα στη συνθέση με έντονο φορμά και το έντονο περιεχόμενο του ανθρώπινο στοιχείου.

«Το αγαπημένο μου στοιχείο στη φωτογραφία είναι ό,τι με διαχωρίζει από τα καθημέρινά μου προβλήματα. Απελευθερώνομαι από όλη αυτήν την ρουτίνα και αφοσιώνομαι τελείως στην στιγμή, βιώνοντας μια έντονη εμπειρία, όπου όλα γύρω μου "επιπλέουν" προς τη σωστή κατεύθυνση...νιώθω, όταν φωτογραφίζω ότι βιώνω μια εξωσωματική εμπειρία»

Οι άνθρωποι στις φωτογραφίες του Richard, συνήθως είναι τραβηγμένοι προφίλ, εμφανίζονται σαν σιλλουέτες ή απλά κάποια σχήματα από τα μέρη του σώματός τους, μέσα σε κάποια ανώνυμα αστικά τοπία. Αποτελούν μέρη μια ακαθόριστης ιστόριας που ο δημιουργός έστησε μέσα στο μυαλο του, με έντονο το στοιχείο της διπλοέκθεσης. Οι ασπρόμαυρες λήψεις του αγγίζουν κάποια σουρεαλιστικά στοιχεία μεταμορφώνοντας τες σε διαχρονικές, ένω αντίθετα οι έγχρωμές του έχουν ένα πιο κοσμοπολίτικο τόνο, χαρακτηρίζοντάς τες ως πιο σύχγρονες.

Ωστόσο, το κοινό στοίχειο και το έντονο ύφος του φωτογράφου είναι ότι οι εικόνες του δύσκολα κατατάσσονται στον χώρο και στον χρόνο.

«Η φωτογραφία είναι το καθημερινό μου ημερολόγιο κι αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να ξεγελάσω σιωπηλά τον θάνατο, αφήνοντας πίσω μια φωτογραφική δουλεία. Ήμουν εδώ κι αυτά είναι που είδα»

Ο Richard χαρακτηρίζει το έργο του σαν ένα «καλλιτεχνικό κόσμο» και ώς μια προέκταση της καθημερινότητάς του. Παρόλο που φαίνεται ότι στήνει κάποιες ιστόριες, δεν προσχεδίαζει ποτέ τίποτα, απλά αντιδρά φωτογραφικά πάνω στην κατάλληλη στιγμή. Είναι φανερά επηρεασμένος από τους μεγάλους κλασικούς φωτογράφους και η ενασχόλησή του με την street φωτογραφία είναι η προσωπική αντίδρασή του, πάνω στη μελέτη των έργων αυτών. Προτιμά όμως, οι λήψεις του να έχουν και ένα βαθύτερο επίπεδο κι αυτό είναι ίσως μια αντίδραση και διαφυγή από την καθημερινή δουλειά του, ως φωτορεπόρτερ.

«Σαν φωτογράφος δρόμου μπορώ να είμαι ανώνυμος, εξαφανισμένος μέσα στο πλήθος τής ανθρωπότητας, με τη δύναμη μέσω της λήψης να σταματώ τον χρόνο»

Προτιμά περισσότερο το ασπρόμαυρο, γιατί το θεωρεί πιο εύκολο και του επιτρέπει να επικεντρώνεται περισσότερο σ´ αυτα που τον ενδιαφέρουν, όπως το φως, η γλώσσα τού σώματος, η σύνθεση και η στιγμή. Το τελικό αποτέλεσμα αποπνέει και μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, μέσα απο μία αισθητική που κυριαρχούν τα βαθεία μαύρα, σκιές και ο έντονος κόκκος.

Το φωτογραφικό αποτέλεσμα του Richard σίγουρα ξεπερνά το μέσο με το οποίο τραβήχτηκε. Προτιμά να δίνει βάση στην στιγμή, την όποια θεωρεί και το πιο σημαντικό στη φωτογραφία, στη σύνθεση (και ένθεση) και προφανώς στην επεξεργασία μετά. Η δουλεία του, απόλυτα συγχρόνισμενη και με τις τάσεις της εποχής (τετράγωνο κάδρο, προβολή μέσο instagram), αποκτά μια άλλη οπτική κριτική, εφόσον είναι τραβηγμένη με ένα κινητό, αλλά ταυτόχρονα και μια διαφορετική αξία. Η μόνιμη προτίμηση του σε χαμηλού κόστους μηχανές και μέσα λήψεις, δυναμώνει το έργο του και ταυτόχρονα αποτέλει και ένα παράδειγμα, όχι ως προς το αποτέλεσμα αλλά προς την στάση απέναντι στο μέσο.

Το φωτογραφικό αποτέλεσμα θα είναι πάντα απόρροια της καλλιέργειας που έχει επηρεάσει την φωτογραφική μας ματιά και όσο το αποτέλεσμα αυτό καταφέρνει να μας συγκινεί και να μας "ταξιδεύει"δημιουργώντας νέους κόσμους, το μέσο και ο τρόπος, θα είναι πάντα απλά το εργαλείο.

Περισσότερα για τον Richard Koci Hernandez μπορείτε να βρείτε στην προσωπική του ιστιοσελίδα, ενώ το φωτογραφικό του έργο υπάρχει και στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram.

____________________________________________________________________

Κείμενο: Τόλης Χατζηγνατίου

The Soundtrack for writing this: The Walkabouts - The Light Will Stay On (1996)