Με αφορμή τα 200 χρόνια της Φωτογραφίας και από την πρώτη φωτογραφική εικόνα μέχρι σήμερα, η Φωτογραφία δεν αποτέλεσε ένα εργαλείο άμεσης ή πιο γρήγορης καταγραφής αλλά ένα νέο τρόπο θέασης, κατανόησης και ερμηνείας του κόσμου αλλά και απόδοσης της όποιας υποκειμενικής πραγματικότητας.
Η αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να αποτυπώσει και να αποδώσει όσα έβλεπε, ξεκινώντας από τις σπηλαιογραφίες και φτάνοντας στις αρχές του 19ου αιώνα, οδήγησε στη συγκράτηση του φωτός σε μια φωτοευαίσθητη επιφάνεια και στη γέννηση της Φωτογραφίας.
Η πρώτη μόνιμη φωτογραφική εικόνα δημιουργήθηκε από τον Nicéphore Niépce στη Γαλλία το 1826 ή το 1827. Λίγα χρόνια αργότερα, στις 19 Αυγούστου 1839, η Γαλλική κυβέρνηση αγόρασε την ευρεσιτεχνία του Louis Daguerre και την προσέφερε ως δώρο στον κόσμο, ανοίγοντας τον δρόμο για τη διάδοση της φωτογραφικής διαδικασίας.
Στις απαρχές της, η Φωτογραφία αντιμετωπίστηκε κυρίως ως επιστημονική και τεχνική ανακάλυψη. Ήταν σπουδή και πείραμα οπτικής, χημείας και μηχανικής που εξελίχθηκε τεχνικά στα χέρια επιστημόνων μέχρι να φτάσει σε εμάς.
Ξέφυγε από τα χέρια των λίγων και πέρα από την προσωπική έκφραση, έγινε εργαλείο επαναπροσδιορισμού του ρόλου της Τέχνης αλλά και της ταυτότητας της Κοινωνίας όλα αυτά τα χρόνια.
Η σπουδαιότητά της, όμως, ως ανακάλυψη, έγινε αντιληπτή σχεδόν αμέσως. Οι πολλές δυνατότητές και ιδιότητές της αποκαλύφθηκαν με γεωμετρική πρόοδο.
Η Φωτογραφία, έδωσε τη δυνατότητα μέσα από νέους, ριζοσπαστικούς τρόπους αντίληψης, και σχέσεων διανοητικής προσέγγισης και αισθητικής, να αποκαλυφθούν πράγματα που μέχρι τότε παρέμεναν αθέατα. Προκάλεσε και προκαλεί αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος παρατηρεί, κατανοεί και ερμηνεύει τον κόσμο.
Μπορεί να αμφιταλαντεύτηκε, αλλά σίγουρα έγινε το όχημα, σε ανοιχτά μυαλά, για άλλους τρόπους οπτικής και νέους κώδικες επικοινωνίας. Όμως, μέσα από τις διαφορετικές, κυρίως κοινωνικές ανησυχίες, έδωσε και πήρε πολλά δάνεια και αντιδάνεια ανάμεσα στις Τέχνες και τα καλλιτεχνικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν.
Επαναξιολόγησε τις σχέσεις ανάμεσα στην πραγματικότητα, το χρόνο, τη μνήμη και τη λήθη. Η γλώσσα και η δύναμή της βρίσκονται στη συνεχή ρευστότητά της. Η φωτογραφική εικόνα, δεν είναι απλώς μια υποκειμενική αναπαράσταση του όποιου πραγματικού, αλλά είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Μας υπενθυμίζει πως πρώτα βλέπουμε και μετά μιλάμε.
Μέσα από τα πολλαπλά και διαφορετικά λεξιλόγια της, η Φωτογραφία, συνδέει το σήμερα με το χθες και ταυτόχρονα το μέλλον με το παρελθόν μεταφέροντας μνήμες, στιγμές, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί ερωτήματα και λειτουργεί ως ένας διαρκής διάλογος ανάμεσα στον χρόνο και τον άνθρωπο με το προφανές να γίνεται ερώτηση και γρίφος.
Ο δημιουργός επιλέγει τι θα δει. Όμως γιατί το είδε; Γιατί δημιούργησε το συγκεκριμένο οπτικό αποτέλεσμα; Γιατί επιλέγει να το δείξει και μέσα σε ποιο πλαίσιο; Γιατί με αυτό το συγκεκριμένο οπτικό λεξιλόγιο; Η Φωτογραφία, δεν θυμάται μόνο. Καταθέτει. Γίνεται εργαλείο οπτικής ιστορικής αλήθειας, έστω και υποκειμενικής, και οι εικόνες, μάρτυρες. Μάρτυρες, επειδή το βλέμμα του δημιουργού επέλεξε να πάρει θέση. Ένα αθώο βλέμμα δεν έχει τίποτα να καταθέσει.
Για 200 χρόνια, η Φωτογραφία παραμένει η ίδια στην ουσία της, παρόλο που τα εργαλεία, οι τεχνικές και οι τρόποι έκφρασης αλλάζουν. Ένα μέσο για να επικοινωνήσει κανείς σε ένα διαφορετικό επίπεδο, με ένα διαφορετικό πλαίσιο και λεξιλόγιο με την ίδια την Κοινωνία.
Ο εκδημοκρατισμός της, κι η ταχύτατη τεχνολογική της εξέλιξη, ειδικότερα τις τελευταίες δεκαετίες, ουσιαστικά μάς τύφλωσαν, και πλέον δεν μπορούμε να δούμε καθαρά. Δυστυχώς, έχουμε φτάσει στο σημείο να μιλάμε πιο πολύ για το πως και όχι για το γιατί και κυρίως όχι για το αν τελικά βλέπουμε παραβλέποντας επιδεικτικά το βάθος του συναισθήματος και την ανάγκη επικοινωνίας.
Η Φωτογραφία δεν είναι επ' ουδενί μια ουδέτερη καταγραφή. Είναι μια διαδικασία επιλογής, ερμηνείας και επικοινωνίας. Ακόμα και η πιο φαινομενικά απλή προσπάθεια, εμπεριέχει μια σειρά από αποφάσεις.
Τι συμπεριλαμβάνεται μέσα στα στοιχεία που συνθέτουν την τελική φωτογραφία; και τι αφήνεται έξω; τι φωτίζεται και τι παραμένει στη σκιά; τι παρουσιάζεται και τι αποσιωπάται; Όλα συνοδεύονται από ένα γιατί.
Όμως από την άλλη, ούτε και ο θεατής είναι ουδέτερος ή αθώος. Τι βλέπει ή τι νομίζει ότι βλέπει; Γιατί επιλέγει να κοιτάξει και να μην αποστρέψει το βλέμμα; Τι μεταφράζει μέσα από το δικό του λεξιλόγιο, τις δικές του εμπειρίες και τη δική του αντίληψη της πραγματικότητας; Η Φωτογραφία ξεκινά έναν διάλογο σε πολλές και διαφορετικές διαστάσεις και πλαίσια.
Η γλώσσα και το λεξιλόγιο μπορεί να μην είναι πάντα κοινά, αλλά οι ερωτήσεις παραμένουν καθαρές. Τι βλέπω; Γιατί το βλέπω; Ποιος είναι ο διάλογος που ξεκινά και με ποιους αποδέκτες; Η δύναμη της Φωτογραφίας βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στην ικανότητά της να αποκαλύπτει την κρυμμένη φύση αυτού που βρίσκεται σε κοινή θέα. Να αναδεικνύει διαστάσεις της υποκειμενικής πραγματικότητας που διαφορετικά θα παρέμεναν απαρατήρητες και να τις μετατρέπει σε ερωτήματα.
Όμως ταυτόχρονα, γίνεται ο χώρος όπου ο θεατής συναντά τη δική του πραγματικότητα σε μια φωτογραφία που συμπυκνώνει μέσα της χρόνο, συναίσθημα και γίνεται σημείο ατομικής και συλλογικής μνήμης και συνδέει το παρόν με το παρελθόν και διατηρεί ζωντανά όσα κινδυνεύουν να χαθούν.
Μέσα από την παρουσία και την απουσία, μέσα από το φως και τις σκιές, αποκαλύπτεται ένας κόσμος. Ίσως, μια ανάγκη του ανθρώπου να κρατηθεί από κάπου, μέσα στο χρόνο και τη μνήμη. Προσπαθώντας να κρατήσει το αιώνιο μέσα από το εφήμερο.
Η Φωτογραφία συνεχίζει να προκαλεί και να εκπλήσσει. Οι κλασικοί κανόνες κάμπτονται ή ακόμη και καταργούνται όταν αυτό υπηρετεί την ανάγκη έκφρασης και αισθητικής απόδοσης.
Ζώντας σήμερα σε έναν βιομηχανοποιημένο κόσμο οπτικής πληροφορίας, βρισκόμαστε συνεχώς υπό την επίδραση μιας πληθώρας προσωρινών φωτογραφικών σκουπιδιών. Κατά μέσο όρο, χωρίς τις πιο πολλές φορές να το συνειδητοποιούμε, καθημερινά περνούν μπροστά από τα μάτια μας χιλιάδες εικόνες. Μπορεί αυτές να είναι στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις διαφημίσεις στον δρόμο ή στον έντυπο τύπο αλλά και αλλού. Αυτή η υπερβολή δημιουργεί τον κίνδυνο να αποπροσανατολιστούμε από την ουσία της Φωτογραφίας και τον σημαντικό της ρόλο.
Ο Στέφανος Κουρατζής, www.kouratzis.com, είναι φωτογράφος, αρθρογράφος και εκπαιδευτής με έδρα την Κύπρο. Είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του LiPhoFe – Φεστιβάλ Φωτογραφίας Λεμεσού και γράφει τη στήλη «Οπτικοί Μονόλογοι» στον Φιλελεύθερο. Συμμετείχε ως καλλιτέχνης στο κυπριακό περίπτερο της Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής Βενετίας (2018). Η φωτογραφική του μονογραφία, "Αμμόχωστος – Το Άλγος του Νόστου" (2024) βρίσκεται σε θεσμικές συλλογές, μεταξύ αυτών στη βιβλιοθήκη του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) στη Νέα Υόρκη και στη Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας των Αθηνών.
Λεζάντα φωτογραφίας - "Nicéphore Niépce, «Θέα από το παράθυρο στο Le Gras» (View from the Window at Le Gras / Point de vue du Gras), 1826 ή 1827, Saint-Loup-de-Varennes, Γαλλία. Η ηλιογραφική πλάκα που θεωρείται η παλαιότερη σωζόμενη μόνιμη φωτογραφική εικόνα στην ιστορία της Φωτογραφίας."