Λίγοι φωτογράφοι διαμόρφωσαν την οπτική γλώσσα των μέσων (φωτογραφίας και κινηματογράφου) στον 20ό αιώνα, με τη σαφήνεια, την ενσυναίσθηση και την αφηγηματική δύναμη της Ruth Orkin (1921-1985). Στην ηλικία των 10 ετών απέκτησε την πρώτη της φωτογραφική μηχανή και στα 17 της χρόνια σε ένα ταξίδι με ποδήλατο από το Λος Άντζελες ως τη Νέα Υόρκη, άρχισε ουσιαστικά το φωτογραφικό της έργο. Ένα έργο που στο μεγαλύτερο μέρος του τοποθέτησε τις γυναίκες -συνηθισμένες ή διάσημες- στο επίκεντρο του σύγχρονου κόσμου. Δουλεύοντας σε μιά εποχή που οι ρόλοι των γυναικών ήταν κοινωνικά βαθιά περιορισμένοι, αλλά και μεταβάλλονταν ραγδαία, η Orkin χρησιμοποίησε την κάμερά της για να καταγράψει γυναίκες που σπουδάζουν, εργάζονται, μετέχουν στη δημόσια ζωή, με τους δικούς τους όρους.
Το φωτογραφικό όραμα της Ruth Orkin διαμορφώθηκε νωρίς. Μεγαλωμένη στο Λος Άντζελες, ως κόρη μιάς ηθοποιού του βωβού κινηματογράφου, αφομοίωσε την κινηματογραφική γλώσσα πριν καν κρατήσει κάμερα. Αν και φιλοδοξούσε να γίνει σκηνοθέτης (εντάχθηκε αρχικά στο βοηθητικό προσωπικό της Metro Goldwyn Mayer), τα θεσμικά εμπόδια - συμπεριλαμβανομένου του αποκλεισμού των γυναικών από το σωματείο κινηματογραφιστών - άλλαξαν την πορεία της. Η φωτογραφία έγινε το μέσο της και ως φωτογράφο κυρίως την γνωρίζουμε. Πάντως κατάφερε να δείξει και το κινηματογραφικό της ταλέντο, αφού μετά τον γάμο της το 1952 με τον σκηνοθέτη Morris Engel, συνεργάστηκε μαζί του σκηνοθετικά στην πρωτοποριακή ταινία «Μικρός φυγάς» (1953), η οποία θεωρείται (και είναι, αρκετά χρόνια πριν) η πρώτη ταινία-προπομπός του νέου αμερικανικού κινηματογράφου.
Η Orkin ενέταξε εξ αρχής στη φωτογραφία της μία έντονη κινηματογραφική αίσθηση, στοχεύοντας συχνά να συμπυκνώσει μιά ολόκληρη αφήγηση σε ένα ενιαίο, αποφασιστικό καρέ. Οι φωτογραφίες της είναι μιά γιορτή της αφοβίας και της ζωντάνιας. Είναι η χαρά της ζωής! Η Ruth Orkin μας υπενθυμίζει και τη δύναμη της Φωτογραφίας (ως μέσου) να αναδιαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε, θυμόμαστε και κατανοούμε τη ζωή.
Η μητέρα μου έλεγε πως όταν ήμουν μικρή έλεγα συνεχώς: «κοίτα αυτό-κοίτα εκείνο». Το να είμαι φωτογράφος σημαίνει να μπορώ με τις φωτογραφίες μου να ζητώ από τους ανθρώπους, «κοιτάξτε αυτό-κοιτάξτε εκείνο».