Ο James Barnor (97 ετών σήμερα) είναι Γκανέζος φωτογράφος που ζεί μόνιμα στο Λονδίνο, όπου έκανε και το σημαντικότερο φωτογραφικό έργο του. Παρόλο που η καριέρα του εκτείνεται σε έξι δεκαετίες, το έργο του άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστό μέσω εκθέσεων πρόσφατα, ιδιαίτερα και με την κυκλοφορία του βιβλίου του «Ever Young» το 2015.
Ήταν ο πρώτος φωτογράφος πλήρους απασχόλησης που προσλήφθηκε σε εφημερίδα της Γκάνας. Παράλληλα πωλούσε φωτογραφίες του και σε άλλα έντυπα, με κυριότερο το νοτιοαφρικανικό περιοδικό Drum. Η συνεργασία αυτή αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα του, αφού όταν μετεγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, συνέχισε να δημοσιεύει φωτογραφίες του στην αγγλική έκδοση του περιοδικού, κυρίως σαν φωτογράφος μόδας. Η άφιξή του στη Αγγλία συνέπεσε με τις μεγάλες αλλαγές που συνέβαιναν στην δεκαετία του 1960, αφού όπως λέει ο ίδιος: «όταν έφτασα εκεί υπήρχαν οι Beatles και η Twiggy και συνέβαιναν και πολλά άλλα πράγματα τριγύρω». Ένα από τα πράγματα που συνέβαιναν τότε, ήταν και η σταδιακή μεταμόρφωση του Λονδίνου σε πολυπολιτισμική πρωτεύουσα. Εδώ επικεντρώνεται και το έργο του, στην καταγραφή των μαύρων κοινοτήτων που είχαν εγκατασταθεί στην πόλη.
Η ιδιαιτερότητα στις φωτογραφίες του Barnor, είναι ότι καταφέρνει στα πορτραίτα του να συνδυάσει αριστοτεχνικά μία σαφήνεια οράματος και ευαισθησίας, με την παράλληλη αποτύπωση των τάσεων της μόδας που υπήρχαν στην μαύρη κοινότητα της Βρετανίας κατά την δεκαετία του 1960.
Σήμερα, πλησιάζοντας πλέον τα 100 έτη, συνεχίζει να είναι ενεργός, όχι βέβαια φωτογραφίζοντας, αλλά κάνοντας ομιλίες, αισθανόμενος χρέος να βοηθήσει τους νεότερους. Το βλέπει ίσως και σαν ελιξίριο, γιατί όπως λέει: «όσα περισσότερα δίνεις, τόσα περισσότερα παίρνεις. Γι’ αυτό φτάνω να ζω ακόμα, πάνω από τα 90!».
«Είχα δύο ζωές. Την πρώτη μου ζωή, τη ζωή του στούντιο,όπου μένεις ακίνητος και τη δεύτερη ζωή μου, τη ζωή του έξω κόσμου,με την κάμερα να κρέμεται από ένα λουράκι, όπου δεν σταματάς ποτέ να κινείσαι. Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να αναγνωρίζεις τους ανθρώπους που έχουν σημασία, να ανοίγεις τα μάτια σου και τα αυτιά σου για να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει.»
Ερ: Γιατί φωτογραφίζατε αποκλειστικά ανθρώπους και όχι φύση;
«Καλά είναι τα δένδρα και τα τοπία, αλλά δεν μπορούν να σε πληρώσουν(!)»