Η Αμοργός είναι για μένα ένα σημείο αναφοράς τα τελευταία 30 περίπου χρόνια. Ως επισκέπτης και φωτογράφος πάντοτε παρατηρούσα όλες τις μικρές και μεγάλες αλλαγές στο τοπίο, φυσικό και μη, στους ανθρώπους, ακόμα και το πως άλλαζε -και αλλάζει- η κουλτούρα. Σε αυτή την λεπτή ισορροπία, το Αμοργιανό τοπίο έχει καταφέρει να κρατήσει την παραδοσιακή του ομορφιά, το απέραντο “άγριο” που έρχεται σε αντίθεση αλλά και συμπληρώνει το Mπλε που τόσο αγαπάμε, αυτό το αυθεντικό στοιχείο που άλλα νησιά κινδυνεύουν να το χάσουν λόγω του υπερτουρισμού.

Εκεί λοιπόν, είδα ένα μοτίβο στις φωτογραφίες που έβγαζα, από τότε που τράβαγα φιλμ ως παιδί, μέχρι και σήμερα. Η αίσθηση του χρόνου που εξαφανίζεται, που κάνει το τοπίο να φεύγει από τα στενά όρια του ‘τώρα’ και να γίνεται ένα ασαφές ‘κάποτε’. Αν τις έβρισκε κάποιος ιστορικός στο μέλλον χωρίς κάποιο άλλο στοιχείο στο αρχείο, ίσως να τις σημείωνε ως “c. 20ος αιώνας” (c. από το circa, που στα λατινικά σημαίνει ‘περίπου’ και χρησιμοποιείται όταν δεν υπάρχει ακριβής χρονολογία). Άρχισα έτσι πριν χρόνια να ψάχνω τα φιλμ που είχα, τις σχετικά “πρόσφατες” φωτογραφίες, αλλά και να τραβάω επί τούτου με συγκεκριμένη στόχευση αυτό το ‘κάποτε’.

Οι φωτογραφίες λοιπόν δεν έχουν χρόνο και τόπο, πέρα από το “Αμοργός”. Μπορεί να είναι χθες, μπορεί πριν 50 χρόνια, μπορεί το εκκλησάκι να είναι στην άκρη του νησιού, ή εδώ δίπλα μας, περιτριγυρισμένο πλέον από σπίτια και καλλιέργειες. Αυτό που μένει ίδιο όμως, είναι η αίσθηση του οικείου, της αγκαλιάς του τόπου και των ανθρώπων του. Ένα ταξίδι σε έναν κόσμο που ενώ αλλάζει, καταφέρνει να κρατάει τη σύνδεση με την απλότητα και την ομορφιά που τόσο χρειαζόμαστε.

Σύλλογος πολιτισμού & τέχνης «Σημωνίδης»

Λόζα, Χώρα Αμοργού

9-17 Αυγούστου

Eγκαίνια 9/8, 21:00

Amorgos has been a point of reference for me for almost 30 years. As a visitor and photographer I always noticed all the small and big changes in the landscape, natural and man-mad, in the people, even how the culture changed. In this delicate balance, the Amorgian landscape has managed to keep its traditional beauty, that vast “wild” that contrasts but also complements the Blue we love so much, this authentic element that other islands are in danger of losing due to over-tourism.

At a point, I saw a pattern in the pictures I was taking, from when I was shooting film as a kid, up to this day. The sense of time that disappears, that makes the landscape leave the narrow limits of ‘now’ and become a vague ‘sometime in the past’. If a historian were to find them in the future, with no other evidence in the record, he might mark them as “c. 20th century” (c. from circa, which in Latin means ‘around’ and it is used when there is no exact date). So, I started looking at the films I had, the relatively recent photos, but also to shoot with this “sometime in the past’ point of view.

The photographs therefore have no time and place, beyond the general “Amorgos”. It may be yesterday, it may be 50 years ago, the church may be at the edge of the island, or here, next to us, now surrounded by houses and crops. What remains the same however, is the sense of familiarity, the embrace of the place and its people. A journey to a world that, while changing, manages to keep the connection with the simplicity and beauty that we so deeply need and long for.