Έχω την εντύπωση ότι και με αυτή τη φωτογραφία θα υπάρξει μια μικρή διχογνωμία. 

Για κάποιους από εμάς ήταν από τις πρώτες επιλογές, για μένα πάλι όχι,

Δεν είναι ότι δεν είναι καλή φωτογραφία. Ο φωτογράφος δείχνει έμπειρος, έχει σωστό κάδρο, χρώματα, φωτισμό, προοπτική και το άνοιγμα στο βάθος δίνει και μια οδό διαφυγής.

Το όλο σκηνικό είναι έτοιμο, η γενική εικόνα σε προδιαθέτει ευχάριστα.

Συναντώ την πρωταγωνίστρια, κι εκεί η φωτογραφία στα μάτια μου εξαντλείται. 

Η ύπαρξή της και η στάση της δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του σκηνικού. Είναι πολύ προβλέψιμη και οι ιστορίες που πιθανόν θα σκαρώσεις βλέποντάς τη χιλιοειπωμένες.

Άνιση φωτογραφία για μένα, πολύ καλή τεχνικά αλλά άνευρη. Απουσιάζει η ένταση, η έκπληξη, η ανατροπή και ενώ όλα κινούνται με ένα politically correct mode, τελικά δεν καταφέρνει να με κερδίσει.

Γιώργος Δημητριάδης

Εγώ λέω να μιλήσω γι' αυτή τη φωτογραφία τού Καλκαβούρα μέσω αυτών των στίχων κι αυτού του ήχου...

So far from who I was

From who I love

From who I want to be

So far from all our dreams

From all it means

From you here next to me

So far from seeing home

I stand out here alone

Am I asking for too much

So far from being free

From the past that's haunting me

The future I just can't touch

And if you take my hand

Please pull me from the dark

And show me hope again

We'll run side by side

No secrets left to hide

Sheltered from the pain…

Δώρα Λαβαζού

Η φωτογραφία είναι μια κατεξοχήν αφαιρετική τέχνη. Εξ΄ορισμού λοιπόν η συγκεκριμένη εικόνα, φορτωμένη με τόσο πολλά στοιχεία, ξεκινά με ένα "μειονέκτημα". Κι όμως, ούτε για μια στιγμή δεν πέρασε κάτι τέτοιο από το νου μου.  Και ο βασικός λόγος είναι, τι άλλο, το φως! Αυτό το μαγικό φως  που όλα τα καθαγιάζει.  Αυτό που κάνει μια κοινότοπη εικόνα να μοιάζει με κάτι πρωτόφαντο, καθώς έχει εμβαπτιστεί σε μια παλέτα θερμών χρωμάτων. Δεν είναι όμως μονάχα αυτό, είναι και οι δυναμικές γραμμές που τέμνουν τη φωτογραφία, δίνοντάς της ενδιαφέρουσα προοπτική. Μια φόρμα που δεν μένει στο επίπεδο του εντυπωσιασμού, αλλά λειτουργεί οργανικά και παράγει περιεχόμενο.  Μέσα από τα διάσπαρτα αντικείμενα που βρίσκονται στο πρώτο πλάνο το μάτι οδηγείται στο βάθος της εικόνας, όπου βρίσκεται, ξεκάθαρα  εστιασμένο από επιλογή,  το κυρίως θέμα: η μορφή της κοπέλας. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο η στάση της, όπως και δεν υπάρχει τίποτε ιδιαίτερο ή κραυγαλέο στην εικόνα. Δεν είναι παρά ένα μικρό, οικείο  στιγμιότυπο καθημερινής  ζωής, από αυτά που με ευκολία τα προσπερνάμε. Εδώ όμως υπάρχει το φως, για να μας κάνει να κοντοσταθούμε, να παρατηρήσουμε, να αισθανθούμε, να φιλοσοφήσουμε πάνω στην ίδια μας τη ζωή. Και μας υπενθυμίζει ότι τελικά οι καλές φωτογραφίες γίνονται με απλά υλικά... 

Σταύρος Σταματίου

Δεν έχω να πω και πολλά για τη συγκεκριμένη φωτογραφία που επιλέχθηκε ως φωτογραφία αυτής της εβδομάδας. Αναμφίβολα η φωτογραφία έχει πολλά θετικά στοιχεία και τέτοια είναι το φως και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί, η γωνία λήψης, η ισορροπημένη σύνθεση. Ειδικότερα, ο παραλληλισμός του πορτοκαλί ενδύματος με το πορτοκαλί φωτιστικό και η τοποθέτηση τους στο κέντρο είναι και το δυνατό της σημείο συνθετικά κάτι που τείνει να αποτελέσει και το περιεχόμενο της φωτογραφίας κατά τη γνώμη μου  αφού η όμορφη αλλά οικεία (συνηθισμένη) σκηνή που αποτυπώνει δεν καταφέρνει (σε μένα) να προκαλέσει συγκίνηση ή να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον μου για αρκετή ώρα.

Διονύσης Φουρνογεράκης