Hospital, το φωτογραφικό λεύκωμα

Ξεκίνησα να δουλεύω το θέμα "Hospital" πριν 20 χρόνια...Η ενασχόλησή μου με το "Νοσοκομείο" ήταν μία διέξοδος στην εναγώνια αναζήτηση εξεύρεσης τόπων φωτογραφικής επιβίωσης-καλλιτεχνικής δημιουργίας μέσα στην τριβή της γνωστής εργασιακής ρουτίνας και της εν γένει "σκληρότητας" του ιατρικού επαγγελματικού χώρου.

Hospital - Πορτρέτα χώρων και ανθρώπων

Ο Δημήτρης Μυτάς στην πιο πρόσφατη εργασία του με τίτλο «Μηδέν Δέκα» επικεντρώθηκε στην εικονογράφηση της οικογένειας του και συγκεκριμένα των παιδιών του, σε μια προσπάθεια να αποτυπώσει την πρώτη δεκαετία της ζωής τους. Εγκαταλείποντας τις πρώτες φωτογραφικές του αναζητήσεις που είχαν ως κύριο άξονα τη φωτογραφία δρόμου, μια τάση που επικράτησε μετά τη 10ετία του 70 στην Ελλάδα, αλλά που είχε καθορίσει πολύ νωρίτερα την ιστορία της φωτογραφίας, στην Ευρώπη και την Αμερική, από τον Walker Evans και μετά, ο Μυτάς, αναζήτησε νέους δρόμους εκφραστικής φόρμας.

Αφήνοντας πίσω το ρόλο του Πατέρα/Φωτογράφου επανέρχεται σήμερα και δοκιμάζει τον εαυτό του με τη συγκρότηση ενός νέου σώματος δουλειάς που προέρχεται από τον ευρύτερο «οικογενειακό επαγγελματικό του περίγυρο» που δεν είναι άλλος από το χώρο του νοσοκομείου του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, περισσότερο από μία εικοσαετία.

Ο ρόλος, αυτή τη φορά, του Ιατρού/Φωτογράφου αποτελεί μια νέα δυσκολότερη για αυτόν σπουδή, με αντικείμενο ένα χώρο που εμπλέκεται καθημερινά επαγγελματικά αλλά και συναισθηματικά. Η καλλιτεχνική προσέγγιση του χώρου εργασίας του, του «Νοσοκομείου», αποτελεί μια διέξοδο στην εναγώνια αναζήτηση τρόπων φωτογραφικής δημιουργίας «μέσα από την τριβή της καθημερινής εργασιακής ρουτίνας και της σκληρότητας του ιατρικού χώρου», όπως αναφέρει.

Σε στιγμές ηρεμίας μέσα στην πολύωρη εργασία του και τις πολλαπλές εφημερίες, στα διαλλείματα και τις «ελεύθερες» ώρες του, ο Δημήτρης προσπαθεί να διαμορφώσει μια άλλη οπτική πραγματικότητα. Η περιπλάνηση της ματιάς του στους οικείους χώρους του Νοσοκομείου δεν γίνεται για να συλλάβει τη στιγμή που φευγαλέα ξετυλίγεται μπροστά του, αλλά για να επιλέξει σχολαστικά το τι και τον τρόπο που θα φωτογραφίσει, αφού ο χώρος που κινείται και οι άνθρωποι που συναντά δεν είναι άγνωστοι σε αυτόν αλλά οικεία πρόσωπα και καταστάσεις στον οριοθετημένο και απόλυτα επαναλαμβανόμενο χώρο της εργασίας του.

Με αυτήν την έννοια οι φωτογραφίες του συνιστούν μια μορφή αφήγησης καθώς ο Δημήτρης μας μιλάει για ιστορίες προσώπων και χώρων της καθημερινότητας του τις οποίες μελετάει, επιμελείται και σκηνοθετεί με απόλυτη ακρίβεια.

Ο Μυτάς συνθέτει ένα φωτογραφικό δοκίμιο με κοινωνικό περιεχόμενο, που δεν βασίζεται σε μια φαντασιακή επινόηση, αλλά σε μια εις βάθος έρευνα και καταγραφή του συγκεκριμένου θέματος. ʼλλωστε η δημιουργία ενός φωτογραφικού δοκιμίου προϋποθέτει κάποια οικειότητα με το αντικείμενο που δημιουργείται μέσα από την επισταμένη έρευνα και τη συνεχή τριβή. Αυτή η οικειότητα του Μυτά με το νοσοκομειακό χώρο είναι που μας αποκαλύπτει, λεπτομέρειες, καταστάσεις και συγκυρίες άγνωστες στους αμύητους θεατές όσο και εάν η επαφή όλων μας με αυτούς τους χώρους μπορεί να θεωρηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάποια στιγμή ως δεδομένη.

Ο Μυτάς καταγράφει συστηματικά, με τρόπο προσχεδιασμένο και προμελετημένο το περιβάλλον της εργασίας του, και χαρτογραφεί το νοσοκομειακό χώρο ο οποίος συντίθεται από εξωτερικές προσόψεις κτηρίων, άδεια δωμάτια και ψυχρούς διαδρόμους, ιατρικά εργαλεία, άψυχα αντικείμενα, αλλά κυρίως από πορτρέτα συνεργατών που συνιστούν το δυναμικό μοχλό κίνησης αυτών των πολυδαίδαλων κατασκευών, και δίνουν νόημα και αξία στην ύπαρξη τους.

Οι φωτογραφίες διαθέτουν ένα πλούτο κοινωνικών επισημάνσεων. Εκφράσεις και στάσεις του σώματος, διαφορετικά στυλ ένδυσης, συνθέσεις αντικειμένων και παραστάσεις από περιβάλλοντες χώρους με ή χωρίς την ανθρώπινη παρουσία. Όπως ο August Sander, με το μεγαλειώδες έργο του πάνω στην κοινωνία μιας περιοχής στη Γερμανία, έτσι και ο Μυτάς μας μετατρέπει σε ενεργούς και προσεκτικούς παρατηρητές και μας προτρέπει να μετρήσουμε με προσοχή τα συστατικά αυτών των μεμονωμένων εικόνων που το σύνολο τους μας κάνει κοινωνούς του μεγάλου έργου το οποίο αυτή η κλειστή κοινωνία επιτελεί.

Φωτογραφία από την πρόσφατη έκθεσή του στον Εικαστικό Κύκλο


Οι φωτογραφίες του στέκονται απέναντι μας σιωπηλές, ερμητικές και συχνά μελαγχολικές. Εδώ ο λόγος του φωτογράφου αναδύεται μέσα από το κόσμο της σιωπής. Και εμείς γινόμαστε μάρτυρες μιας ενεργούς μεταμόρφωσης κατά την οποία η αποστειρωμένη άφωνη γλώσσα των πραγμάτων μετουσιώνεται σε μια γλώσσα γεμάτη έννοιες, εκφράσεις και σύμβολα.

Γιατί εκτός από την ακτινογραφία των εσωτερικών και των ενδότερων, πιο βαθειά κρυμμένων χώρων του νοσοκομείου ο Δημήτρης καταφέρνει να μεταλλάξει αντικείμενα κοινής χρήσης σε αντικείμενα αξίας. Ένα καρότσι ή ένα ιατρικό ψαλίδι, ένα εξεταστικό κρεβάτι ή ένα πιεσόμετρο τοίχου κληρονομούν τη ζωτικότητα και το χαρακτήρα των ανθρώπων που τα χρησιμοποιούν. Οι διαφορετικές εστιακές αποστάσεις που επιλέγει να τα φωτογραφίσει όσο αυστηρά προκαθορισμένες και επιλεγμένες και εάν είναι, προσθέτουν μία ανάλαφρη διακριτή αυτονομία.

Μέσα από τα 20 και πλέον χρόνια που ο Δημήτρης έχει σκύψει με αγάπη και μεράκι σε αυτή την εργασία, μας προσφέρει μια αφήγηση γεμάτη αμεσότητα και ακρίβεια όπου δεν εμφιλοχωρεί η νοσοκομειακή νοσηρότητα, αλλά η φωτογραφική αναζήτηση της καθαρής φόρμας έτσι όπως αυτή αναδύεται από τον υπάρχοντα φυσικό φωτισμό που προσφέρει γλαφυρότητα και εκφραστικότητα στους τόνους του ασπρόμαυρου.

Νίνα Κασσιανού

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Τιμή: 22,50 Ευρώ

Δημήτρης Μυτάς

Ο Δημήτρης Μυτάς γεννήθηκε στο Καπαρέλι Αργολίδας το 1970. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει στην Αθήνα και ασκεί το επάγγελμα του ιατρού.

Ασχολείται δημιουργικά με τη φωτογραφία από το 1992.

Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε τέσσερις ατομικές και σε πολλαπλές ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα φωτογραφικά λευκώματα «Πρόσωπα» / 1998 (εκδόσεις Φωτοχώρος), «Ενόραση» / 2003 (εκδόσεις Φωτοχώρος), «Μηδέν Δέκα» / 2011 (εκδόσεις Μεταίχμιο) και HOSPITAL / 2016 (εκδόσεις Μεταίχμιο).

Δείγματα της δουλειάς του έχουν δημοσιευτεί σε φωτογραφικά περιοδικά και ιστοσελίδες.

www.dimitrismytas.com, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Πρόσφατα Άρθρα

News (28 Σεπ 2020)

Και αν η φωτογραφία δεν φυλακίζει απλώς τη στιγμή σε ένα κάδρο;  Και αν σκεφτόμαστε με εικόνες και όχι με λέξεις;  Η Φωτογραφική Ομάδα Κέρκυρας "Φωτοκλίκ"  υπό την...

News (25 Σεπ 2020)

Το εργαστήριο αφορά τον σχεδιασμό, την οργάνωση και την υλοποίηση μιας φωτογραφικής εργασίας. Απευθύνεται σε φωτογράφους με ανάλογη εμπειρία. Απαιτούνται οι βασικές γνώσεις του...

Somewhere I 've never travelled (24 Σεπ 2020)

Το σύνδρομο πήρε την ονομασία του από την περίπτωση της βασίλισσας της Γαλλίας, Μαρίας Αντουανέτας. Το βράδυ πριν από τον αποκεφαλισμό της, στις 16 Οκτωβρίου του 1793, ξαφνικά άσπρισαν όλα της τα...

News (24 Σεπ 2020)

Το Athens Photo Festival, πιστό στο καθιερωμένο του ραντεβού, παρά τις αντίξοες συνθήκες και σε εναρμόνιση με τα νέα υγειονομικά μέτρα, θα αποτελέσει για ακόμα μια χρονιά το σημαντικότερο διεθνές...

News (23 Σεπ 2020)

Το Photopolis Agrinio Photo Festival, στο πλαίσιο των κεντρικών εκδηλώσεών του, σε συνεργασία με το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης και το MOMus-Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης παρουσιάζει την...

News (18 Σεπ 2020)

Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας Κορινθίας 2020 / Corinth Exposed 2020 ΕΚΘΕΣΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΡΟΥΣ με τίτλο: “Inner Beauty” & ΕΚΘΕΣΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΠΑΣ “Moving Still – Still Moving” Η...

Flash (18 Σεπ 2020)

Οι χιουμοριστικές φωτογραφίες δεν ήταν κατά κανόνα η επιδίωξη των περισσότερων μεγάλων φωτογράφων - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων -, απλώς αυτές τους προέκυπταν και τελικά αποφάσιζαν να τις εντάξουν...

Somewhere I 've never travelled (17 Σεπ 2020)

Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά πάνω από 159.000 μηνύματα φέρεται να έστειλε μία γυναίκα στην Αριζόνα σε έναν άνδρα που γνώρισε μέσω ενός σάιτ γνωριμιών μέσα σε διάστημα 10 μηνών, μετά από ένα μόνο...

News (17 Σεπ 2020)

Η Γκαλερί Cube, καλωσορίζει το φθινόπωρο, με  το art project Αόρατες Πόλεις. Η ιδέα του φωτογραφικού project ξεκίνησε, πριν περίπου ένα χρόνο, σε μία από τις ωραιες...

News (15 Σεπ 2020)

Την Παρασκευή 18/9, το φεστιβάλ Photometria 2020 διοργανώνει ένα δωρεάν διαδικτυακό Μasterclass με εισηγητή τον Ηλία Γεωργιάδη με θέμα: «Το βιβλίο ως μέσο ολοκλήρωσης της...

News (15 Σεπ 2020)

To Αthens Photo World (APW), η διοργάνωση που επιδιώκει να αναδείξει στη χώρα μας το σύγχρονο φωτορεπορτάζ και τους πρωταγωνιστές του αλλά και τη συνεισφορά τους στη διαμόρφωση της εικόνας του...

Somewhere I 've never travelled (10 Σεπ 2020)

Τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας τα περνούσα στο Λουτράκι σε μία παραλία με βότσαλα που τώρα είναι γεμάτη ξαπλώστρες με κορμιά που βρίθουν από τατουάζ και λάδι μαυρίσματος. Ήταν η εποχή της...