Hospital, το φωτογραφικό λεύκωμα

Ξεκίνησα να δουλεύω το θέμα "Hospital" πριν 20 χρόνια...Η ενασχόλησή μου με το "Νοσοκομείο" ήταν μία διέξοδος στην εναγώνια αναζήτηση εξεύρεσης τόπων φωτογραφικής επιβίωσης-καλλιτεχνικής δημιουργίας μέσα στην τριβή της γνωστής εργασιακής ρουτίνας και της εν γένει "σκληρότητας" του ιατρικού επαγγελματικού χώρου.

Hospital - Πορτρέτα χώρων και ανθρώπων

Ο Δημήτρης Μυτάς στην πιο πρόσφατη εργασία του με τίτλο «Μηδέν Δέκα» επικεντρώθηκε στην εικονογράφηση της οικογένειας του και συγκεκριμένα των παιδιών του, σε μια προσπάθεια να αποτυπώσει την πρώτη δεκαετία της ζωής τους. Εγκαταλείποντας τις πρώτες φωτογραφικές του αναζητήσεις που είχαν ως κύριο άξονα τη φωτογραφία δρόμου, μια τάση που επικράτησε μετά τη 10ετία του 70 στην Ελλάδα, αλλά που είχε καθορίσει πολύ νωρίτερα την ιστορία της φωτογραφίας, στην Ευρώπη και την Αμερική, από τον Walker Evans και μετά, ο Μυτάς, αναζήτησε νέους δρόμους εκφραστικής φόρμας.

Αφήνοντας πίσω το ρόλο του Πατέρα/Φωτογράφου επανέρχεται σήμερα και δοκιμάζει τον εαυτό του με τη συγκρότηση ενός νέου σώματος δουλειάς που προέρχεται από τον ευρύτερο «οικογενειακό επαγγελματικό του περίγυρο» που δεν είναι άλλος από το χώρο του νοσοκομείου του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, περισσότερο από μία εικοσαετία.

Ο ρόλος, αυτή τη φορά, του Ιατρού/Φωτογράφου αποτελεί μια νέα δυσκολότερη για αυτόν σπουδή, με αντικείμενο ένα χώρο που εμπλέκεται καθημερινά επαγγελματικά αλλά και συναισθηματικά. Η καλλιτεχνική προσέγγιση του χώρου εργασίας του, του «Νοσοκομείου», αποτελεί μια διέξοδο στην εναγώνια αναζήτηση τρόπων φωτογραφικής δημιουργίας «μέσα από την τριβή της καθημερινής εργασιακής ρουτίνας και της σκληρότητας του ιατρικού χώρου», όπως αναφέρει.

Σε στιγμές ηρεμίας μέσα στην πολύωρη εργασία του και τις πολλαπλές εφημερίες, στα διαλλείματα και τις «ελεύθερες» ώρες του, ο Δημήτρης προσπαθεί να διαμορφώσει μια άλλη οπτική πραγματικότητα. Η περιπλάνηση της ματιάς του στους οικείους χώρους του Νοσοκομείου δεν γίνεται για να συλλάβει τη στιγμή που φευγαλέα ξετυλίγεται μπροστά του, αλλά για να επιλέξει σχολαστικά το τι και τον τρόπο που θα φωτογραφίσει, αφού ο χώρος που κινείται και οι άνθρωποι που συναντά δεν είναι άγνωστοι σε αυτόν αλλά οικεία πρόσωπα και καταστάσεις στον οριοθετημένο και απόλυτα επαναλαμβανόμενο χώρο της εργασίας του.

Με αυτήν την έννοια οι φωτογραφίες του συνιστούν μια μορφή αφήγησης καθώς ο Δημήτρης μας μιλάει για ιστορίες προσώπων και χώρων της καθημερινότητας του τις οποίες μελετάει, επιμελείται και σκηνοθετεί με απόλυτη ακρίβεια.

Ο Μυτάς συνθέτει ένα φωτογραφικό δοκίμιο με κοινωνικό περιεχόμενο, που δεν βασίζεται σε μια φαντασιακή επινόηση, αλλά σε μια εις βάθος έρευνα και καταγραφή του συγκεκριμένου θέματος. ʼλλωστε η δημιουργία ενός φωτογραφικού δοκιμίου προϋποθέτει κάποια οικειότητα με το αντικείμενο που δημιουργείται μέσα από την επισταμένη έρευνα και τη συνεχή τριβή. Αυτή η οικειότητα του Μυτά με το νοσοκομειακό χώρο είναι που μας αποκαλύπτει, λεπτομέρειες, καταστάσεις και συγκυρίες άγνωστες στους αμύητους θεατές όσο και εάν η επαφή όλων μας με αυτούς τους χώρους μπορεί να θεωρηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάποια στιγμή ως δεδομένη.

Ο Μυτάς καταγράφει συστηματικά, με τρόπο προσχεδιασμένο και προμελετημένο το περιβάλλον της εργασίας του, και χαρτογραφεί το νοσοκομειακό χώρο ο οποίος συντίθεται από εξωτερικές προσόψεις κτηρίων, άδεια δωμάτια και ψυχρούς διαδρόμους, ιατρικά εργαλεία, άψυχα αντικείμενα, αλλά κυρίως από πορτρέτα συνεργατών που συνιστούν το δυναμικό μοχλό κίνησης αυτών των πολυδαίδαλων κατασκευών, και δίνουν νόημα και αξία στην ύπαρξη τους.

Οι φωτογραφίες διαθέτουν ένα πλούτο κοινωνικών επισημάνσεων. Εκφράσεις και στάσεις του σώματος, διαφορετικά στυλ ένδυσης, συνθέσεις αντικειμένων και παραστάσεις από περιβάλλοντες χώρους με ή χωρίς την ανθρώπινη παρουσία. Όπως ο August Sander, με το μεγαλειώδες έργο του πάνω στην κοινωνία μιας περιοχής στη Γερμανία, έτσι και ο Μυτάς μας μετατρέπει σε ενεργούς και προσεκτικούς παρατηρητές και μας προτρέπει να μετρήσουμε με προσοχή τα συστατικά αυτών των μεμονωμένων εικόνων που το σύνολο τους μας κάνει κοινωνούς του μεγάλου έργου το οποίο αυτή η κλειστή κοινωνία επιτελεί.

Φωτογραφία από την πρόσφατη έκθεσή του στον Εικαστικό Κύκλο


Οι φωτογραφίες του στέκονται απέναντι μας σιωπηλές, ερμητικές και συχνά μελαγχολικές. Εδώ ο λόγος του φωτογράφου αναδύεται μέσα από το κόσμο της σιωπής. Και εμείς γινόμαστε μάρτυρες μιας ενεργούς μεταμόρφωσης κατά την οποία η αποστειρωμένη άφωνη γλώσσα των πραγμάτων μετουσιώνεται σε μια γλώσσα γεμάτη έννοιες, εκφράσεις και σύμβολα.

Γιατί εκτός από την ακτινογραφία των εσωτερικών και των ενδότερων, πιο βαθειά κρυμμένων χώρων του νοσοκομείου ο Δημήτρης καταφέρνει να μεταλλάξει αντικείμενα κοινής χρήσης σε αντικείμενα αξίας. Ένα καρότσι ή ένα ιατρικό ψαλίδι, ένα εξεταστικό κρεβάτι ή ένα πιεσόμετρο τοίχου κληρονομούν τη ζωτικότητα και το χαρακτήρα των ανθρώπων που τα χρησιμοποιούν. Οι διαφορετικές εστιακές αποστάσεις που επιλέγει να τα φωτογραφίσει όσο αυστηρά προκαθορισμένες και επιλεγμένες και εάν είναι, προσθέτουν μία ανάλαφρη διακριτή αυτονομία.

Μέσα από τα 20 και πλέον χρόνια που ο Δημήτρης έχει σκύψει με αγάπη και μεράκι σε αυτή την εργασία, μας προσφέρει μια αφήγηση γεμάτη αμεσότητα και ακρίβεια όπου δεν εμφιλοχωρεί η νοσοκομειακή νοσηρότητα, αλλά η φωτογραφική αναζήτηση της καθαρής φόρμας έτσι όπως αυτή αναδύεται από τον υπάρχοντα φυσικό φωτισμό που προσφέρει γλαφυρότητα και εκφραστικότητα στους τόνους του ασπρόμαυρου.

Νίνα Κασσιανού

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Τιμή: 22,50 Ευρώ

Δημήτρης Μυτάς

Ο Δημήτρης Μυτάς γεννήθηκε στο Καπαρέλι Αργολίδας το 1970. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει στην Αθήνα και ασκεί το επάγγελμα του ιατρού.

Ασχολείται δημιουργικά με τη φωτογραφία από το 1992.

Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε τέσσερις ατομικές και σε πολλαπλές ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα φωτογραφικά λευκώματα «Πρόσωπα» / 1998 (εκδόσεις Φωτοχώρος), «Ενόραση» / 2003 (εκδόσεις Φωτοχώρος), «Μηδέν Δέκα» / 2011 (εκδόσεις Μεταίχμιο) και HOSPITAL / 2016 (εκδόσεις Μεταίχμιο).

Δείγματα της δουλειάς του έχουν δημοσιευτεί σε φωτογραφικά περιοδικά και ιστοσελίδες.

www.dimitrismytas.com, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Πρόσφατα Άρθρα

Art in Photography (27 Ιαν 2020)

Ξεκινά οικειοθελώς με την ανακατασκευή των διαδοχικών διαδρομών  Φεύγει από το Α ελλιπώς  βρίσκεται στο Ν και εστιάζει  -   αξίζει να σου πω τί είναι...

My Portfolio (27 Ιαν 2020)

Πριν τέσσερα  χρόνια γεννήθηκε μια ιδέα, να φωτογραφίσω την πόλη όπου ζω και μεγάλωσα το Αγρίνιο. Ήταν μεγάλη πρόκληση για εμένα να έρθω σε επαφή με αναμνήσεις και συναισθήματα που καθόρισαν...

News (27 Ιαν 2020)

Το f14-κοινόν φωτογράφων σε συνεργασία με το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης παρουσιάζει την έκθεση «μνήμη της πόλης» στην Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων Γ΄ του Αρχαιολογικού Μουσείου...

News (27 Ιαν 2020)

Η ομάδα Φωτοδυτικά σας προσκαλεί στον εκθεσιακό χώρο του Δημαρχιακού Μεγάρου του Δήμου Περιστερίου, στην έκθεση φωτογραφίας με θέμα: «Ευτυχία» Info Διάρκεια: 4 έως 9 Φεβρουαρίου 2020 Ώρες...

News (27 Ιαν 2020)

 Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη 18:00-21:00 από τις 05.02.2020 έως τις 11.03.2020 στην ESP  (Θεσσαλονίκη). Στις έξι τρίωρες συναντήσεις ο Πάρις Πετρίδης θα παρουσιάσει...

News (27 Ιαν 2020)

Γεννημένος στη Βόρεια Ελλάδα, ο Ηλίας άρχισε να πειραματίζεται με το φωτογραφικό μέσο στην ηλικία των 19 ετών. Μετά από εκτεταμένα ταξίδια το 2011, σταματά τις πανεπιστημιακές σπουδές του και...

News (23 Ιαν 2020)

Η φωτογραφική έκθεση της Μελίτας Βαγγελάτου αποτελεί μία γνωριμία με ορισμένες περιοχές της Καζαμπλάνκας, μιας σύγχρονης κοσμοπολίτικης μεγαλούπολης, όπου υπάρχουν γειτονιές που οι κάτοικοι ζουν...

News (23 Ιαν 2020)

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η Ευγενία Κουμαντάρου φωτογράφιζε την Τήνο, επιστρέφοντας και αποτυπώνοντας κάθε φορά μια νέα διαδρομή εξωτερικής και εσωτερικής αναζήτησης. Πρώτα απεικονίζονται το...

Somewhere I 've never travelled (23 Ιαν 2020)

Tο πρωί των Χριστουγέννων το 1968, ο Δημήτρης Νικολαΐδης έφυγε από το σπίτι που έμενε με τους γονείς και τις αδερφές του στα Γιαννιτσά. Ο δρόμος μπροστά από το σπίτι του ήταν γεμάτος χωροφύλακες....

News (23 Ιαν 2020)

Νέος κύκλος σεμιναρίων φωτογραφίας ξεκινάει από τον Φεβρουάριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης στον Πολυχώρο Εικόνας Κούνιο, από τον Τάσο Σχίζα. Πρόκειται για μια σειρά μαθημάτων χωρισμένα σε 7...

News (23 Ιαν 2020)

Η Γκαλερί Μορφές παρουσιάζει την έκθεση  φωτογραφίας των μαθημάτων φωτογραφίας Ρεθυμνου με τίτλο bliss Για την έκθεση ο επιμελητής...

Agora (23 Ιαν 2020)

Η OneStep 2 VF Blue (Limited edition) είναι μία νέα φωτογραφική μηχανή Polaroid που συνδυάζει τον κλασικό σχεδιασμό με το μοντέρνο στυλ. Εμπνευσμένη από την αυθεντική και αγαπημένη OneStep της...