(07)

-:

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ

 

-Το πρτο πργμα που ουσιαστικ μας αφορ, επε, εναι οι συνθκες μσα στις οποες χουμε να κινηθομε. Θα χει πολ λγο φως; Θα εναι σκοτειν; Υπρχουν διαφορετικο βαθμο ευαισθησας για την κθε κατσταση. Την ευαισθησα τη γρφουν επνω στο  φλμ. Εναι αυτ εδ το νουμερκι.

Μου δειξε να σημεο στο καρουλκι που γραφε τον αριθμ 400, λγοντς μου τι αυτ το φλμ εναι καταλληλτερο και για λγο σκοτειντερες συνθκες εν να φλμ με αριθμ 100 εναι κατλληλο για μια ηλιλουστη μρα.

- Αν ξρεις την ευαισθησα του υλικο, μπορες στο κατπιν να ρυθμσεις τα υπλοιπα με βεβαιτητα. Ανλογα μ’ αυτ εφαρμζεται το μτρο.  Χωρς αυτν την πρωταρχικ γνση, δεν υπρχει καμα σιγουρι. λλο αποτλεσμα περιμνεις κι λλο παρνεις και κτι ττοιο σιγουρα δεν το επιδικει κανες. Η επιλογ της κατλληλης ευαισθησας του φλμ με βση τις ανγκες μας, εναι λοιπν η αρχ των πντων. λκληρη η φωτογραφα ως τις μρες μας, θα ‘λεγα πως βασζεται σ’ αυτ. Οπτε αυτ εναι και η πρτη σημαντικ ρθμιση. Η βση για τη διαμρφωση της εικνας του δικο μας κσμου.

Μου δειξε πσο απλ ταν να το ρυθμζω στη δικι μου μηχαν.

- Αυτ εδ το δωρκι των θεν – δειξε τη μηχαν – δεν εναι παρ να πρωτγονο αντγραφο του ματιο. Το διο και το φλμ. Πρωτγονο αντγραφο της μνμης. Εμες σμερα εμαστε δη μακρι απ αυτ την απλτητα. Υποχρεωμνοι να ζομε σε μια διαρκ αοριστα.Να μου το θυμηθες, τι  θα ‘ρθε κποια στιγμ, που η εξλιξη θα κνει την κμερα ακατανητη κι απμακρη, μις και λα θα τα κνει αυτματα. Ευχς ργο απ τη μι, δε λω, αλλ φοβμαι τι θα γνει μεγλη κατχρηση. Να θυμηθες, ταν θα συμβε αυτ ττε θα πλημμυρσουμε φωτογραφες.

Μου φνηκε αστεο να μιλ για πλημμρα αυτς, εν ο διος ζοσε μσα σε ναν ωκεαν φωτογραφιν. Ταυτχρονα μως, σπασα τη σκψη μου με να εποσιο συμπρασμα.

- Δηλαδ η ευαισθησα του φλμ εναι κτι σαν κλειδ.

- Χα χα χα. Μπκες κατευθεαν στο νημα βλπω. Ακριβς. Το κλειδ που ανογει την πρτα για λες τις επμενες ρυθμσεις. Η βση. Να θυμσαι τι σο μικρτερος εναι αυτς ο αριθμς, τσο πι ανασθητο εναι το φλμ στο φως κι σο μεγαλτερος τσο πι ευασθητο. Γι αυτ και μπορε να βλπει πι εκολα τη νχτα.

Η νχτα ταν πντοτε η μεγλη μου ερωμνη. Τα ξενχτια μου που χνονταν στο βθος του χρνου, θα ερισκαν επιτλους υποστριξη.

- χουμε λοιπν φλμ με διαφορετικς ευαισθησες και τη διαφορ τους μπορες να τη διαβσεις στη φωτογραφα σαν κκκο. Επιλγουμε τι φλμ θα χρειαστομε, ανλογα με τις συνθκες. Πολ φως, χαμηλ ευαισθησα, λεπτς κκκος. Λγο φως, υψηλ ευαισθησα, χοντρς κκκος.

Ττε κατλαβα πς εχε γνει εκενη η φωτογραφα του παιδιο, που κρμονταν πσω απ τον περιστρεφμενο καθρφτη στο ταβνι. Αναρωτιμουν πως εχε καταφρει  να την κνει να μοιζει με ζωγραφι. Εχε μεγλο κκκο.

- Κι αυτ εκε, δειξα τη φωτογραφα του παιδιο, με τι φλμ εναι;

- Χλια εξακσια. χει και πι πολ. Η ευαισθησα πντα διπλασιζεται. Το εκατ γνεται διακσια, τετρακσια, οκτακσια και το χλια εξακσια γνεται τρες χιλιδες δυακσια. Μχρις εκε χουμε σμερα, αλλ εμαι σγουρος τι σε λγο θα βγλουν και πιο ευασθητο ακμα. Βλπεις λο και πι πολ θλουμε να φωτογραφζουμε σε σκοτεινς καταστσεις, με μεγαλτερη ευκολα. Αλλ εσνα ακμη δε χρειζεται να σ’ ενδιαφρει αυτ, μιας και για νασχοληθε κανες με το σκοτδι, εναι προηγουμνως απαρατητο να γνωρζει σο καλτερα γνεται το φως.

- Δηλαδ να φωτογραφζω μνο την ημρα; Ρτησα σχεδν τρομοκρατημνος. Εγ λιγκι πριν δεν βλεπα την ρα και τη στιγμ να αγορσω το πιο ευασθητο φλμ για να φωτογραφζω στο σκοτδι.

- χι ββαια. Απ αυτ που θλεις ξεκινς. Αλλ το φως το γνωρζεις καλτερα τη μρα. Η νχτα χει πι ευασθητες επιλογς. Δεν εναι καθλου εκολο να μθεις να μετρς το φως ξεκινντας απ’ το σκοτδι. Και για να φτσει κανες σε ττοιο σημεο, χει πολλ να ξεκαθαρσει με τον εαυτ του πρν. Βλπεις για να κνει κανες τη φωτογραφα που θλει, εναι υποχρεωμνος να φτσει σε σημεο να την βλπει απ πρν.

- Δεν καταλαβανω. Πς δηλαδ να τη δε απο πριν; Να την ονειρευτε;

- Η πρτη εικνα που αντιλαμβανμαστε ταν συγκεντρσουμε το νου μας σε κτι, εναι νοητικ εικνα, επε. Μσα στο μυαλ μας διαμορφνεται το σχεδιγραμμα της εικνας του κσμου. Αυτ εναι και ,τι μπορομε να αποσπσουμε απ ‘κενον. Αν καλλιεργσουμε την ραση με τον τρπο που η κμερα μπορε να προσφρει ταν την αξιοποιομε συνειδητ, ττε αρχζει να φανερνεται μια να δυναττητα στιγμιαας μεταφορς μσα στο χρο και το χρνο. ταν ο φωτογρφος χει μθει να βλπει μσα απο την κμερα τον κσμο, ταν γνωρζει τους νμους της προοπτικς, ττε χει τη δυναττητα να μεταφρεται. Ξρει απο πριν που χρειζεται να βρεθε για να δει αυτ που θλει κι τσι βζει το σμα και το νου του σε κνηση. Κινεται ανεπιφλακτα προς την κατκτηση του αντικειμνου που ποθε η ψυχ, στε να κοπσει τη δψα της για ολοκλρωση. Κινεται κι επιλγει, μχρι που βρσκει τη θση του. Η πρωταρχικ εικνα λοιπν που πρκειται να πλσει την εικονικ πραγματικτητα της φωτογραφας, εναι εικνα λανθνουσα. Εικνα που προυπρχει και απλ προσμνει να καμωθε. Αυτς τις εικνες καλεται να ξετρυπσει απ’ την κρυψνα τους ο φωτογρφος. Και για να το κνει αυτ με τρπο αυθεντικ, για να προτενει τη θση του, εναι καλ καθς επαμε, να γνωρζει να διαβζει το φως. Μνο τσι θα μπορε να ξρει τι εντολς να δσει στη μηχαν για να καταφρει μσα στην εικνα που θα κνει να μεταφρει την καθρια ασθηση.

- Δηλαδ, βλπω, φαντζομαι, σχεδιζω και μετ φωτογραφζω.

- τσι ακριβς, μα λη αυτ η διαδικασα συμβανει σε στιγμιαο χρνο. Θα ‘λεγα μσα απ’ τη φωτογραφα, εξασκε κανες τη δυναττητα της ακαριαας πρβλεψης. τσι μαθανει να βουτει στον αυτοσχεδιασμ, ακμη και μσα στο διο το σχδιο. Ευαισθητοποιεται, νοιθει με λο του το εναι τις δονσεις της ψυχς κι αφνεται να δρσει αυθρμητα, εν χει ταυτχρονα να πρει χλιες συνειδητς αποφσεις, προτο ακμη αποφασσει να πατσει το κουμπκι. Εναι βλπεις που ο κσμος μας δνει την ευθνη για την ολοκλρωσ του σαν παρσταση, καθς απλνεται μπροστ μας σαν να απραντο θεο θατρο, που προσμνει ν’ αποκτσει θεατς, μσα απο τη ματι μας. Δεν υπρχει καλτερος μρτυρας της αλθειας αυτο του μεγαλεου, απ μια ευασθητη ματι.

Μετ απ’ τα λγια του αυτ δεν κρβω τι αισθνθηκα ντροπ που πτε πριν δεν εχα την ευαισθησα να νοισω αυτ την ιερτητα. Παραδχτηκα κρυφ την λλειψη της παιδεας μου ως προς την αντληψη του κσμου κι φησα τη ματι μου να χαθε μσα στην εικνα εκενου του παιδιο, πσω απο τον καθρφτη, στο ταβνι. Χαμογελοσα και σε αντθεση με κποιον που πραγματικ ντρπεται, κοιτοσα ψηλ.

Συνεχζεται...